Welkom bij Mees Leest! Een rubriek waarin Mees een poging doet haar boekenkast te analyseren en de ongelezen exemplaren tracht door te ploeteren. Een eenmansboekenclub, met verhalen uit en over de werken die al dan niet per ongeluk op haar planken zijn terechtgekomen. Deze week aflevering 7:
Bouquetreeks – Op golven van hartstocht of Slaapverwekkend perfecte seksscènes voor de massa
Beffen, vingeren, pijpen, kut, pik: voor iemand wiens beau’s al een poos niet meer op twee handjes te tellen zijn kan ik toch echt wel heel slecht tegen het vocabulaire waarmee vrij normale seksuele handelingen doorgaans worden aangeduid. Sterker nog, hoe vaker ik die vijf woorden hier bovenaan de pagina zie staan, hoe meer ik probeer mijn ogen af te wenden. Ik ben niet gemaakt om die woorden uit mijn strot te krijgen. Liever spreek ik in keurig omslachtige termen als ‘logeren’. Een begrip dat het in combinatie met een pretoogje allemaal zegt. En zelfs het woord vrijen, door mijn generatie en masse verafschuwd, mag ik graag gebruiken. Ooit keek een man tot wie ik me aangetrokken voelde mij recht in de ogen en zei: “Wanneer gaan we eindelijk neuken?” Ik keek terug en zei niets. Ik wist: nu zou het in ieder geval niet meer gebeuren. Niet dat ik dat woord nooit kan verdragen, en voor sommige seks is ook echt geen andere formulering mogelijk, maar op die bewuste avond werd ik er eerder mistroostig dan opgewonden van. “Neuken is toch een beetje het lichaam van een ander gebruiken om klaar te komen”, zei een medestander aangaande het woord vrijen een keer. Bij mij roept het beelden op van twee lichamen die inspiratieloos keihard en snel tegen elkaar aan kletsen. Begrijp me niet verkeerd, een beetje elan is belangrijk, maar op geen enkel moment aspireer ik een seksleven dat nog het meest wegheeft van een middelmatige pornofilm.
Oké, geen pornofilms. Maar een Bouquetreeks, serieus?
In mijn boekenkast staan twee boeken uit de Bouquetreeks, waaronder het origineel getitelde Op golven van hartstocht. Ik had een paar jaar geleden bedacht dat het leuk zou zijn om erotische verhalen te gaan schrijven, en daar moest research voor worden gedaan. Dus leende ik dit boek dat op het kantoor van mijn toenmalige werk stond, hoogstwaarschijnlijk als grap van collegae onder elkaar. Hm. Nu ik er over nadenk heb ik het boek indertijd in feite gejat. Enfin, het stond al jaren onaangeraakt in de kast. Ik vond het wel een mooie afwisseling zo tussen de wereldliteratuur. Zoals corpsballen koketteren met Andre Hazes, zo pochte ik op subtiele wijze met deze volkse pulp.
En?
Op golven van hartstocht speelt zich af in Italië. De hoofdpersoon is een hele knappe archeologe, haar tegenspeler een beeldschone gespierde hertog. Ze komen elkaar tegen tijdens het opduiken van een schip. Water! Golven! Hartstocht! Maar dan zegt zij nee, hij overrompelt haar en zoent haar toch, dan zegt ze weer nee en dan gaan ze van bil. Zij probeert haar gevoelens te onderdrukken, hij is gepassioneerd en romantisch. Beiden zijn ze heel erg knap, ze komen de hele godganse tijd tegelijkertijd klaar, hun zoenen zijn de allerbeste ooit, zij is nog nooit in haar leven zo gebeft, hij heeft de mooiste piemel van de wereld, etc etc. GAAP. We weten allemaal hoe het er in het echte leven aan toe zou gaan. Dan was zij een frigide tuttebel en hij een irritante klefbek, en kwamen ze tegelijkertijd klaar maar alleen omdat haar orgasme werd gefingeerd. Zelfs de notoire metaforen en seksscènes waar deze boeken om bekend staan waren zo flauw dat ik er niet eens om kon lachen. De Bouquetreeks mag dan miljoenen huisvrouwen en middelbare scholieren behagen, mijn ding is het niet.
Wie kan volgens jou dan wél een goeie seksscène schrijven?
Een geile seksscène (oh god, geil, nog zo’n woord dat ik nauwelijks kan zeggen) is hier niet makkelijk te vinden. Dat neemt niet weg dat ze vaak toch de moeite waard zijn om te lezen, al is het alleen om de verveling weg te drijven. Elementaire deeltjes van Houellebecq vond ik persoonlijk zo tergend saai dat het niet lang duurde voor ik hele hoofdstukken oversloeg op zoek naar de seks: dan gebeurde er in godsnaam tenminste nog eens iets. Ook vroeger in de boeken van Giphart (die je mocht lezen voor je lijst!) en Zwagerman bladerde ik door naar de bedscènes. Maar eigenlijk zijn er maar twee boeken die echt een indruk hebben achtergelaten als het aankomt op seks: Turks Fruit van Jan Wolkers, en Le Philosophie dans le Boudoir van Markies de Sade. De eerste omdat zowel de mooie (fantastische, opwindende) als de gore kanten van seks zo levendig worden beschreven. De tweede omdat ik met opengesperde ogen las over incest, sodomie, en verkrachting.
Ik dacht dat je niet tegen obsceniteiten kon?
Beide boeken draaien niet bepaald om de brij heen, en toch vind ik in deze twee het taalgebruik niet aanstootgevend. Ook een vriendin die deze week - aangaande haar scharrel - smste: “Prachtpik btw!” maakte me vooral heel erg aan het lachen. Misschien is het gewoon tijd om de waarheid onder ogen te zien: schunnigheden zijn alomtegenwoordig, en erotische verhalen schrijven moet ik aan anderen overlaten.
In welk keurig gezelschap bevindt dit ondeugende boekje zich?
Vogelboek – Kerst Zwart
In dit boek staat een hoofdstuk met als titel ‘Het Mezenleven’ en het begint zo: "Een vrolijk volkje, die Mezen, brutaal, druk, altijd door miesperend en tingelend, nu fluisterend, ‘tsie-tsie-tsie-tsie’, dan flinker ‘pink-pink’. Overmoedig, lichtzinnig soms in hoge mate.” Verder is het geschreven door iemand die Kerst heet. Van zijn voornaam.
The King Arthur Flour Cookbook
Voorin dit boek staat geschreven door mijn lieve tante Kate:
Mees-
If you need love
Knead bread-
Kate, Christmas 1996.
Ik heb geen oven dus ik bak nooit brood, maar deeg is toch wel een ultieme stressknijpbal.
Alle mensen heten Janus – André Klukhuhn
Een zeer frequent bezoeker van het etablissement waar ik werk is de schrijver van dit magnum opus. Een vreselijk regenachtige vakantie zorgde ervoor dat ik ver kwam in zijn boek, maar uiteindelijk strandde ik toch omstreeks bladzijde 623. Toen de zon ging schijnen, vermoed ik.
Complete prose – Woody Allen
Ik heb geen enkele van Woody Allens klassiekers van voor 2008 gezien, maar dit boek was bijzonder hilarisch en ik had het in één vlucht van New York naar Amsterdam uit. Perfect.
Volgende keer: Mees Leest: Claude Levi Strauss - Tristes Tropiques
of Hoe antropologische klassiekers meestal de tand des tijds volstrekt niet doorstaan
