Luisteravonden zijn de nieuwe boekenclubs, alleen zit je in het donker dus maakt het niet uit wat voor kleren je draagt. Maartje bezocht de eerste uitreiking van Korte Golf, een wedstrijd voor de mooiste radio van drie minuten.
Met lichte tegenzin fietste ik naar de Brakke Grond. Ik zou op mijn vrije zondagmiddag in een donkere theaterzaal, omringd door wildvreemden, naar hoorspelen gaan luisteren. Op het programma stond de uitreiking van Korte Golf, een wedstrijd voor podcasts van drie minuten georganiseerd door Grenzeloos Geluid en In The Dark Antwerpen. Er viel die dag genoeg regen voor de hele maand oktober en hoewel het binnen warm en gezellig was, én ik wekelijks minstens zestien podcasts verslind, betwijfelde ik of ik hier nou plezier aan zou beleven. Podcasts luister ik namelijk liever alleen, bij voorkeur tijdens het hardlopen. Dan sluit mijn koptelefoon me af van de wereld en worden de verhalen direct in mijn oor gefluisterd. Er komt niets tussen mij en de podcast. In een theaterzaal ligt dat anders. Naast me snottert een omaatje, ergens huilt een baby. Tussen de boxen die de radiodocumentaire afspelen en mijn oren zit een dikke laag ruis. Op het podium staat bovendien geen artiest die me met zijn live-performance kan betoveren. De geluidskunst is van tevoren opgenomen en ge-edit.
Echter, toen ik me met een kopje thee in een pluche bioscoopstoel had genesteld en de eerste mini-radiodocumentaire de zaal in stroomde, wist ik gelijk dat dit niet de laatste luisteravond was die ik zou bijwonen. Luisteravonden moeten wel in opkomst zijn, ze vallen precies binnen de hedendaagse nostalgie-trend in vrijetijdsbestedingen (denk aan boekenclubs, tuinieren, breien, bijen houden). Toch heeft deze hobby meer dan hipsterdom in zijn mars. Het kan de broodnodige vernieuwing van het radiogenre betekenen.
Enerzijds werd ik op het 'luister-event' verleid door de kwaliteit van de inzendingen. Bijvoorbeeld Ollie en de eierwekker, de winnaar van de publieksprijs. In drie minuten vertelt deze documentaire een mooi persoonlijk verhaal, niet alleen in gesproken woord maar ook in de muzikale laag van de compositie. Anderzijds heb ik, hoewel ik halve marathons loop, sowieso een uitgesproken voorkeur voor korte podcasts. Gewoon omdat ze beter zijn. Als een verhaal in drie minuten verteld kan worden, moet dat niet tien minuten in beslag nemen. Aletta Becker heeft elk element zo zorgvuldig afgewogen dat deze documentaire geen seconde te lang duurt.
Gustaaf Haan won de wedstrijd met een hoorspel waarin de eierwekker een heel andere rol speelt. Toen hij op het podium geïnterviewd werd, bekende de jongen/man dat hij nog nooit eerder een podcast had gemaakt. Daar kan ik verschrikkelijk jaloers van worden, dat iemand in één keer zo raak kan schieten. Maar zijn verhaal is zo hilarisch dat ik het je niet mag onthouden.
Ambi Pur van Michèle Cuvelier is een mooie, poëtische audiocompositie, die je binnen enkele minuten van de lavendelvelden in Frankrijk naar een babykamer brengt. Michèle vroeg mensen de geur te beschrijven die hen het meest is bijgebleven.
Na het beluisteren van de genomineerde inzendingen, barstte er direct een discussie los onder het publiek dat naast de jury ook een winnaar mocht kiezen. Dit is waar radio voor gemaakt moet worden: om in een donkere theaterzaal, omringd door wildvreemden, te beluisteren alsof je in een bioscoop zit en er daarna over te praten. Dat is gewoon heel leuk. Ik zou het iedereen aanraden en kan zelf niet wachten tot de volgende luisteravond. Alles wat ik aan radio zo irritant vind (het kabbelende, het geklets, die schreeuwerige reclames) wordt in podcasts omzeild, en die concentratie komt op een luisteravond goed tot zijn recht. De geluidskwaliteit zorgt ervoor dat alle details waar de maker zoveel aandacht aan heeft besteed ook jouw aandacht krijgen. Als mensen om je heen beginnen te lachen werkt dat aanstekelijk. Het is bovendien minder gênant dan wanneer je in je eentje begint te grinniken in een spitstrein. En als ik echt eerlijk ben moet ik toegeven dat het zelfs beter werkt dan het luisteren van podcasts tijdens het hardlopen, want op geen enkel moment hoef je te kijken waar je je voeten neerzet.
