Asset 14

‘Met Nederlanders moet je voorzichtig zijn'

Hoe ziet het leven eruit voor mensen zonder legale verblijfsstatus in Nederland? Fahmi Ibrahim Mansur (47) uit Sudan heeft na twintig jaar nog steeds geen eigen plek. In het kader van Wereldvluchtelingendag een herpublicatie van deel twee uit een serie van zes interviews.

‘Met Nederlanders moet je voorzichtig praten. Pas als ze je een paar keer rustig hebben gezien kun je opener zijn en meer vertellen. Ik kan niet zomaar naar jou toelopen en mezelf zijn. Eerst moet je weten wie ik ben.
Dat is wat ik zie: dat het niet de bedoeling is dat ik mezelf direct laat zien.
Mijn naam is Fahmi Ibrahim Mansur, geboren in Sudan in 1969. Ik ben opgegroeid in het huis van mijn oma, een goede villa vlakbij het dorp. Overal om het huis stonden fruitbomen: sinaasappel, mango, guave. In 1985 kwam er een nieuwe regering en moesten wij ons huis afstaan. We hebben het fruit geoogst en zijn in een Jeep naar het zuiden gereden. Bij de grens ben ik opgepakt en gevangengezet. In '96 vroeg ik asiel aan in Nederland.

Fahmi illustratie Falco V
Ik houd van volleybal spelen. In mijn eerste jaar in Nederland viel ik tijdens het volleyballen met mijn achterhoofd op de stoep. Boem, wervelbeschadiging. Ik kreeg een verblijfsvergunning Medische Behandeling, ik begon een studie, en ik kreeg een huis in Bolsward. Friesland vind ik het mooiste deel van Nederland, dat komt ook omdat ik er het langste ben geweest. Er is fris licht, veel land, en het land is open. Je kunt de dieren van alle kanten bekijken. De mensen zijn er aardig. Als je in Den Haag 'hoi' zegt, zeggen sommige mensen niets terug. Maar in Friesland, echt, daar word je moe van 'hoi.' Iedereen zegt hoi.

'In 2004 miste ik het generaal pardon'

In 2004 was de sfeer hier lelijk, het was de tijd van Verdonk. Toen ik beter genoeg was, werd mijn verblijfsvergunning niet meer verlengd. Ik moest mijn huis uit en mijn studie stoppen. De dokter mocht me niet langer helpen. Mijn vrienden zeiden dat alles in Frankrijk beter en makkelijker was, ook naar de dokter gaan, dus ging ik naar Frankrijk.
Zodra ik hoorde van het generaal pardon kwam ik terug naar Nederland. Maar omdat ik naar Frankrijk was gegaan heb ik het gemist. Ik bleef in Nederland, maar kreeg geen verblijfsvergunning.’

‘Als ik nieuwe mensen leer kennen voel ik me ongemakkelijk, en dan moet ik lachen. Sommige mensen worden daar boos van: 'Waarom ga je nou lachen?', vragen ze me. Hoe kan ik uitleggen dat het is omdat ik me niet gemakkelijk voel? Sommige mensen krijgen na twee maanden een huis, ik ben twintig jaar bezig met het zoeken van een plekje en het is nog steeds niet gelukt. Dat doet zeer. Ik zie veel mensen met familie, kinderen, huis en werk. Mensen met een eigen leven. Ik ben nog steeds afhankelijk van anderen.'

'Vroeger kon ik goed nadenken, nu is mijn hoofd een probleem'

Verdriet is niet goed voor de gezondheid.
Vroeger kon ik goed nadenken. Nu is mijn hoofd een probleem. Sommige dingen vergeet ik, andere dingen kan ik niet vergeten. Ik ben altijd aan het denken. En hoe meer ik denk, hoe minder ik slaap. Vroeg slapen is een probleem: dan word ik in de nacht wakker en ga draaien, draaien, draaien. Laat slapen is een probleem: dan word ik wakker om 5 of 6 uur 's ochtends, en dan sta ik maar op. En altijd ben ik aan het zoeken: waar kan ik nu naar toe?
Ik ben moe, dat is wat er veranderd is tussen 1996 en nu. Ik weet niet meer wat ik wil. Ik zit tussen twee vuren: hier ben ik veilig maar ik kom niet verder. Terug gaan is ook moeilijk, want ik ben twintig jaar weggeweest en ik geloof niet dat Sudan nu veilig is. Ik heb rust nodig, en er is geen rust.
Ik mag veel dingen niet. Werken bijvoorbeeld, of een huis vinden. Ik snap die regels wel: als jullie de regels veranderen, krijg je ook problemen. Veel mensen en veel problemen. Maar mijn leven staat stil.
Ik zocht veiligheid, en het is hier echt veilig. Dus dat heb ik.
Maar meer heb ik dan ook niet.’

Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd op 21 april 2016. De naam van de geïnterviewde is gefingeerd. 

  
Mail

Jantine Wijnja is kunstenaar en schrijfster. In 2014 verscheen haar boek 'Reisgids Den Dolder', over het mentale landschap van een psychiatrische instelling.

Falco Verholen werkt vanuit Haarlem, omringd door pluizige katten, rust en natuur. Zijn grootste passie is het vertellen van vreemde en melancholische verhalen door middel van strips, series van illustraties en sinds kort videogames.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Ik wacht hier 2

Ik wacht hier

''Terwijl ik door de winkel liep, hield ik haar in de gaten. Ze had lang, donker haar, dat bijna tot haar middel viel. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een naamplaatje. Ik pakte een kaart en legde hem weer terug. Iets dichterbij kon ik haar naam lezen: Alice.'' Lees meer

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, zijn Erin en Alice onafscheidelijk. Dankzij Alice wordt alles beter. Niets lijkt een intense vriendschap in de weg te staan. Of toch niet? Lees het in een voorpublicatie van Ik wacht hier, het debuut van Else Boer. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

AVS: 1

Kerstrituelen

Deze week geven onze redacteurs tips om de kerst mee door te komen. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Het Vertrek (7) - De Beweging

Het Vertrek (7) - De Beweging

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de zevende en laatste aflevering. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen? 1

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen?

In de docu White Cube, die onlangs op het IDFA in première ging, zien we dat Renzo Martens zich naast documentairemaker en kunstenaar ook opstelt als hulpverlener en bedrijfsleider in de Democratische Republiek Congo. Hij wil iets terugdoen voor voormalige plantagearbeiders. Iris van der Werff vraagt zich af hoe houdbaar dat is. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan