Het leven is zwaar en bij vlagen onbegrijpelijk. Elke dag weer worstelt de mensheid met het bestaan en aan het eind van de dag lijken er alleen nog maar meer vragen bij gekomen te zijn. In haar tweewekelijkse vragenrubriek tracht Mees List enkele van de dilemma's van de moderne mens op te lossen. Heb jij ook een prangende kwestie? Leg het Mees voor en wie weet krijg je volgende maand antwoord: mees@hardhoofd.com.
----
Noot vooraf:
Het was natuurlijk de goden (of in dit geval Arnon Grunberg) verzoeken toen ik me tijdens de vorige editie afvroeg hoe ik het kon bewerkstelligen minder tijd online door te brengen en meer te lezen. Nog geen dag later begaf mijn computer het en was ik voor mijn vermaak tijdens de kleine uren in de nacht opeens aangewezen op de bibliotheek. Ik besloot om een tijdje zonder computer te leven, als experiment – en uiteraard ook uit geldgebrek. Het bevalt bijzonder goed, ik heb al weken niemand gestalkt op ons aller Facebook, en het vreemde ritueel waarbij ’s ochtends als eerste een beeldscherm open werd geklapt verdwijnt langzaam uit mijn motorische geheugen. Maar jongens, ik ben jullie niet vergeten, en waar er een wil is, is een weg. Bij deze mijn excuses voor de radiostilte, en blijf vooral vragen sturen!
----
Beste Mees,
Ik dacht dat ik inmiddels wel wist hoe ik mijn vriendin moest pleasen met mijn vingers, maar het lijkt alsof haar clitoris met de dag van voorkeur verandert. Soms is wat ik altijd doe ineens te pijnlijk, of vraagt mijn vriendin me juist wat minder rustig te wrijven. Waarom is dat ding zo ingewikkeld? En hoe weet ik hoe hard of zacht ik hem moet bewerken zonder dat m'n vriendin het hoeft te zeggen? Heb jij misschien een fool-proof methode?
J.
L.S.,
Nee, ik heb geen enkele fool-proof seksmethode die voor iedereen werkt. Behalve misschien dat je nooit, maar dan ook nooit, de dwingend-een-hand-boven-op-je-hoofd-en-dan-maar-naar-beneden-duwen-in-de-hoop-dat-ze-overgaat-op-fellatio-move. Dat mannen daar daadwerkelijk nog mee weg denken te komen is me een groot raadsel. Enfin, het bevredigen van je dame. Ik heb, naar aanleiding van je vraag, het idee dat jullie wel open genoeg zijn met elkaar om te communiceren, ook in bed. Een goed uitgangspunt. Maar praten is niet de enige manier waarop je iemand iets duidelijk kunt maken. Let op haar aanraking en haar ademhaling, op haar blik. Grijpt ze je harder vast, dan wil ze hetzelfde van jou. Is het loom, in de ochtend, dan lijkt me een zachtaardig beleid beter. Zonder woorden kun je elkaar ook veel duidelijk maken. Maar hou het immer subtiel - tenzij jullie het graag ruw aanpakken. Met de hand stroken: ja. Met de hand op het hoofd drukken: nee.
----
Beste Mees,
Ik haat, haat, haat sporten. Op zich niet eens de activiteit maar het gedoe: het kost tijd, je wordt er vies van, het kost belachelijk veel geld. En ok, ik ben ook gewoon een heel lui mens. Helaas houd ik wel heel erg veel van eten, veel en lekker eten. Een logisch gevolg is dus dat ik een beetje vadsig begin te worden, en it ain't pretty..
Weet je een alternatief, of een goede motivatiecoach, of een sport die nog redelijk te doen is? Of een ander wondermiddel?
Thanks Mees! You're the best!
L.S.,
Ik kan je niet zeggen dat ik de juiste persoon ben om advies te geven over sporten, maar ik kan je wel het volgende vertellen: de sportschool is kut. Doe er niet aan. Het stinkt, het werkt demotiverend (dat geld stilletjes van je rekening wordt afgeschreven terwijl je al maanden niet bent geweest werkt eerder struisvogelgedrag in de hand dan dat het je aanspoort om alsnog te gaan) en je voelt je bekeken terwijl je stompzinnige bewegingen uitvoert op een nog stompzinniger apparaat – serieus, wie ooit die crosstrainer heeft bedacht?! Genoeg daarover dus. Ik zeg: zoek een groepssport. Voor mij was voetballen de oplossing. Het wedstrijdelement, de kniekousen, de lekkere coach, het gras, en de leuke pottenwijven waar je grove grappen mee kan maken. Als iemand je op het veld verwacht ga je er sneller heen, en achteraf kan je bier drinken. Helemaal top eigenlijk.
----
Lieve Mees,
Weet jij hoe het met Hyves is? Ik hoor er niets meer over...
Groeten,
Gijs
L.S.,
Je zou denken, met de huidige populariteit van Facebook, dat Hyves naar de eeuwige internetjachtvelden zou zijn vertrokken, om aldaar tussen het heidegras te dartelen met MySpace en af en toe een bezoekje aan opa Friendster, maar het tegendeel blijkt waar. Hyves is in de bloei van haar leven. Ze heeft een hoop nieuwe vrienden gemaakt, ze is onder de hoede genomen door een steenrijke mediamagnaat, je hoeft haar ook niet meer te bellen, want ze heeft je niet meer nodig. Mocht het een troost zijn: ze draagt nog steeds dat afschuwelijke geel en ze schrijft nog steeds in comic sans. Ugh. Je bent beter af zonder haar.
----
Lieve Mees,
Ik ben zo'n neurotisch mens dat constant naar de wc moet. Dan sta ik altijd voor de keuze bij een lange rij lege wc's; welke zal ik nemen? Want is nou juist de eerste het schoonst, omdat iedereen denkt dat de laatste meer gebruikt wordt? Of moet je juist de laatste nemen, omdat iedereen bij hoge nood de eerste wc pakt? Of nou juist de middelste; niet heel vies, maar ook niet erg schoon?
Ik vind het een dilemma...
XxS
L.S.,
Ik ga meestal voor de laatste, maar dit heeft te maken met een vreemde schaamte voor alle geluiden die bij toiletbezoek komen kijken. Statistieken* wijzen uit dat het eerste toilet het minst wordt gebruikt, omdat iedereen aanneemt dat deze het goorst is. Wat betreft algemene hygiëne: zolang er geen kots of bloed of stront te bekennen is (toiletten die ten allen tijden geschuwd moeten worden!) zal het wel goed zitten. Pis veeg je zo van de bril, of je gaat hangen. Gelijk een goede dijspieroefening.
*Met statistieken bedoel ik uiteraard ‘totaal uit mijn duim gezogen waarheid’.
----
Lieve Mees,
Ongeveer vijf weken geleden ben ik bij mijn vriend ingetrokken. Over het algemeen is het heel gezellig en gaat het samenwonen goed. Ik vind het ook heel fijn dat ik nu een huis heb en niet meer een kleine studentenkamer.
Maar nu het probleem. Mijn vriend ziet het nog steeds als zijn huis! Net nog: ik zat in de woonkamer een tentamen te leren met Bob Dylan op de achtergrond. Hij wilde gitaar spelen en toen ik hem vroeg dat boven te gaan doen kreeg ik als antwoord: "Dit is mijn woonkamer! Ik mag zelf weten wat ik hier doe." Boos heb ik Bob een beetje harder gezet en gedaan alsof ik leerde. Hij is inmiddels boven.
Hoe kan ik er voor zorgen dat hij accepteert (want dat is het eigenlijk..) dat we nu samenwonen en het dus ook MIJN woonkamer is? Ik heb geen zin om het hele huis opnieuw in te richten of zoiets. Heb jij misschien een tip?
Xx Julia
L.S.,
Lieverd, ik denk dat je je een beetje kinderachtig hebt opgesteld wat betreft het Bob Dylan-akkefietje. Als jij ervoor kiest om in de woonkamer te studeren, zul je hem in de kamer moeten dulden, ook als hij daar gitaar wil spelen. Het is namelijk jullie woonkamer. Niet die van jou, niet die van hem. Om als conclusie de muziek harder te zetten in plaats van je persoonlijke troubadour z'n gang te laten gaan, klinkt onbeholpen en onaardig. Hij woont er langer dan jij en je zult hem tijd moeten gunnen om volledig te wennen aan je aanwezigheid. Drammerig aan een volumeknop wentelen is niet de manier waarop dit aangenaam zal gaan. Gun elkaar tijd en ruimte, uiteindelijk zullen jullie je draai samen wel vinden. In de tussentijd adviseer ik je in de bibliotheek te leren met een koptelefoon op. Zo bewaar je de goede vrede in huis, krijg jij nog wat gedaan, en krijgt meneer Dylan wellicht ook een plek in je leven.
