Asset 14

Kunst met appelmoes

Waarom hebben zoveel mensen een hekel aan kunst? Omdat kunstenaars luie subsidieslurpers zijn, omdat de kwaliteit van hedendaagse kunst slecht is, of omdat het zo onsmakelijk wordt opgediend? Maartje beantwoordt deze vraag en claimt ook nog even een nieuwe kunststroming.

In mijn eerste jaren als student op de Gerrit Rietveld Academie (2004/2005) verdiende ik geld met het telefonisch afnemen van enquêtes. Ik ben daar niet trots op, hoewel ik er wel een zwoele telefoonstem aan heb overgehouden. Op een gegeven moment ging het onderzoek over bezuinigingen. Een van de vragen was waar de overheid op moest bezuinigen, als de geënquêteerde zou mogen kiezen. Cultuur was negen van de tien keer het eerste wat genoemd werd, nog voor ik mijn rijtje met antwoorden kon opdreunen. Toen wilde ik nog niet geloven dat cultuursubsidies daadwerkelijk zo impopulair waren. Mijn redenatie was dat vooral mensen die meewerkten aan telefonische enquêtes een hekel hadden aan kunst.

Dat mensen een hekel hebben aan kunst ligt aan de culturele sector

Vijf jaar later sprongen politici als karikaturen van zichzelf in op het GeenStijl-geloof dat alle kunstenaars luie subsidieslurpers en kunstgekkies zijn. Dat was onethisch. De mate waarin er op cultuur werd bezuinigd, stond in geen verhouding tot de grootte van de sector, en de gevolgen van deze populistische politiek zullen nog tientallen jaren voelbaar zijn. Het is echter wel deels aan diezelfde sector te wijten dat zoveel mensen een hekel aan kunst hebben. Musea hebben jarenlang te weinig gedaan om een nieuw publiek te bereiken. Natuurlijk bezuinigt iemand die nooit met kunst in aanraking komt liever op cultuur dan op defensie.

In reactie op de bezuinigingen heeft er in de culturele sector een omslag plaatsgevonden. Eerst lag de nadruk op het binnenhalen van goede kunst(enaars), nu ligt de focus op het bereiken van een groter publiek. Instellingen proberen hun ouderwetse kunst op een hedendaagse manier te presenteren. Het Kröller Müller laat vijfentwintig bekende Nederlanders een audiotour inspreken, het Gemeentemuseum in Den Haag opent een tentoonstelling over Coco Chanel, het Concertgebouw strikt André Kuipers als spreker bij een pianoconcert, in De Ateliers huist eens per jaar een pop-up store en elk museum heeft toch in ieder geval een gratis rondleiding en een kinderkunstclub voor regenachtige woensdagmiddagen.

Het vreemde is dat deze oplossingen niet uitgaan van de kracht van de kunstwerken maar inspelen op een mogelijke trigger (BN’ers bijvoorbeeld) bij het publiek. Het doet me denken aan een verhaal van mijn moeder. Haar nichtje lustte vroeger geen groenten. Om ervoor te zorgen dat ze toch iets at, schepten haar ouders een grote lepel appelmoes over elke maaltijd. Toen ze eindexamen deed, had ze zoveel gaatjes dat de vullingen meer waard waren dan haar diploma.

Hedendaagse kunst met koekjes

Bij mijn eerste schoolreisje in het basisjaar van de kunstacademie gingen we naar de biënnale van Venetië. Op de tweede dag werd ik door een docent naar het Duitse paviljoen gesleept. De expositieruimte was leeg en die leegte leek niet conceptueel bedoeld. Grijnzend stond de docent naast me. Eigenlijk begreep ik het niet, maar braaf nam ik een foto van de leegte en knikte: interessant... Op dat moment ontdooiden de museumsuppoosten. Ze stapten weg van hun vaste plek bij te muur, begonnen door de ruimte te huppelen en zongen: “This is so contemporary, contemporary, contemporary.”

Iedereen was het erover eens dat dit werk van Tino Sehgal het hoogtepunt was van de biënnale, toch hadden mijn klasgenoten en ik op dat moment niet door dat de performance over ons ging. We zagen niet dat onze kunstwereld van de realiteit was losgezongen. Op de laatste dag van de reis gaven we het personeel van het hotel (waaruit alle andere gasten die week huilend waren weggevlucht) een boekje met daarin onze handtekeningen. Dat leek ons een mooi, en vooral waardevol cadeau, aangezien toch zeker een van ons wel wereldberoemd zou worden. In de jaren die op dit uitje volgden, waarin ik heel veel kunst keek en vooral veel kunst probeerde te maken, echode het liedje van de suppoosten door de gangen van de Rietveld. Langzaam drong de betekenis van de choreografische performance tot me door. Het was een vrolijk commentaar op de (wannabe)kunstenaars die zo op zichzelf gericht waren dat ze geen oog meer hadden voor het publiek, kunstenaars die in hun hedendaagsheid zo hard voor zichzelf uit holden dat ze daarbij voortdurend op hun bek gingen: wij dus.

Een museumbezoeker blijft gemiddeld negen seconden voor een kunstwerk staan

Toen onze directeur zich in mijn eindexamenjaar liet ontvallen dat beeldende kunststudenten zich moesten realiseren dat niemand plek heeft voor een schilderij van twee bij vier meter, werd hij weggehoond. Kunst moet op zichzelf staan. De kwaliteit ervan wordt niet bepaald door of het wel contemporary genoeg is, en ook niet door of het wel boven de bank in de huiskamer past. Toch waren wij ons tijdens het eindexamen zeer bewust van het publiek. Een museumbezoeker blijft gemiddeld negen seconden voor een kunstwerk staan, op een afstudeerexpositie heeft de doorloop een nog hoger tempo. Mijn klasgenoten en ik verzonnen de vreemdste dingen om aandacht te trekken: een gek kaartje, een rookmachine, een performance, een megafoon, gratis drank. Eén meisje had zelfs koekjes gebakken. Het leek haast niet meer om het werk te gaan. Zonder dat we het zelf doorhadden waren we klaargestoomd voor de echte wereld, een wereld waarin de klant koning is en de toeschouwer verleid moet worden.

Negen seconden kijken

Het werk van Tino Sehgal is mij zo goed bijgebleven omdat het me verwarde en later, toen ik het begreep, werd ik er ongemakkelijk van. Dat is het mooie van goede hedendaagse kunst. Het kan iets in je omgeving aanstippen waar je daarvoor overheen keek. Maar om het commentaar in This is so contemporary te verstaan moet je thuis zijn in de hedendaagse kunstwereld. Ik vermoed dat de meeste geënquêteerden, bij het zien van dit werk, zich alleen maar gesterkt zouden voelen in hun bezuinigingsvoorstel.

In 2012 ontwikkelde cultuuradviseur Johan Idema een concept dat op dit probleem inspeelt. Wanneer bezoekers gevoed worden met informatie over het kunstwerk blijven ze er langer naar kijken. De truc is deze kennis zo aantrekkelijk mogelijk aan te bieden. Tijdens Museum Minutes konden bezoekers lopend op een loopband of vanuit een luie zetel naar kunst kijken. Via koptelefoons luisterden ze bijvoorbeeld naar een gesprek tussen een vader en twee kinderen (over een schilderij), een zenmeditatie of de muziek van DJ Sandeman. Boven elk schilderij tikte een digitale klok de seconden weg. Mensen keken inderdaad langer.

Illustratie: Romy Claessen

Op 29 november zal in de Stadsschouwburg Amsterdam een nieuwe vertaling van dit experiment worden gepresenteerd. In samenwerking met curator Nina Folkersma organiseert Johan Idema De Grote Kunstshow. Ondersteund door licht, geluid, interviews, drama en performance worden elf kunstwerken uit de Rabo Kunstcollectie gepresenteerd aan het publiek, dat in een halfronde arena-opstelling op het podium zit. In tegenstelling tot een museum waar je zelfstandig kunt ronddwalen, voert een theatershow je door een programma. De individuele ervaring is vervangen door een sociale. Je maakt deel uit van een publiek dat gezamenlijk naar een theatershow kijkt, een expositie die niet is opgebouwd uit witte ruimtes maar uit tijd-slots.

De Grote Kunstshow is een interessant experiment. Het levert bovendien commentaar op de appelmoestactiek die veel musea toepassen. In de Stadschouwburg worden de kunstwerken zelf als entertainment gepresenteerd. Krijgt de potentiële kunstkijker hiermee dan eindelijk waar hij stiekem altijd al van gedroomd heeft? En zal hij hierdoor meer van de kunst gaan houden? (cliffhanger)

Illustratie: Romy Claessen

Ik ben bang van niet. De schouwburg heeft een te hoge drempel om een publiek aan te trekken dat gewoonlijk niet naar musea gaat. Er is echter een oplossing die veel meer voor de hand ligt, en ik verbaas mij er telkens weer over dat die door culturele instellingen niet wordt opgepikt.

Festivalkunst

Nog voor er überhaupt over bezuinigingen in de culturele sector werd gesproken, kwam halverwege de jaren nul een nieuwe kunststroming op, die ik graag 'festivalkunst' zou willen dopen. De kunstwerken die onder deze noemer vallen, zijn in hun bestaan afhankelijk van het publiek. Ze zijn interactief of in ieder geval bewegelijk en reageren vaak op de toeschouwer. Een mooi voorbeeld is het sprookjesachtige Dune van Daan van Roosegaarde, waarbij een landschap van plastic stengels met ledlampjes in de toppen met lichtsignalen reageert op de geluiden en bewegingen van bezoekers.

Festivalkunst is niet aan een museum gebonden. In vergelijking met moderne en antieke kunst, is het minder kwetsbaar. Werk zoals de installaties van
Zoro Feigl vraagt erom in de publieke ruimte gepresenteerd worden, om zo een nietsvermoedende voorbij- of festivalganger tot kunstkijker te maken. Maar ook op traditionele locaties komt het tot zijn recht. Juist in een stille galerieruimte werken de installaties heel poëtisch en vervreemdend. Er hangt een enorme, zuchtende klaproos aan het plafond (Flow) of een vreemd klein machientje slingert een baan groen plastic door de ruimte (Detour). Dit soort festivalkunst kan de reguliere museumbezoeker (vrouw van pensioengerechtigde leeftijd) wakker schudden en een jong publiek verleiden om zich actief tot het kunstwerk te verhouden.

Detour. A long and winding road to nowhere in particular - Zoro Feigl.

Ook de Deens-IJslandse kunstenaar Olafur Eliasson is bij uitstek een festivalkunstenaar. In 2005 toverde hij met Notion motion het Boijmans om tot een laboratorium voor lichteffecten. De toeschouwers liepen over een vloer met losse planken en zetten daarmee een schaduwspel van licht en water in beweging. Vijf jaar later liet Ai Weiwei miljoenen porseleinen zonnebloempitjes uitstorten over de Turbine Hall in het Tate Modern. Twee dagen lang mochten deze pitjes (die door Chinese arbeiders met de hand beschilderd waren) door bezoekers vertrapt worden, daarna besloot het museum dat het werk alleen nog bekeken kon worden. Het stof van het gebroken porselein zou een gevaar opleveren voor de gezondheid.

Festivalkunst zou een groot en gevarieerd publiek kunnen bereiken als het een podium kreeg

Festivalkunstenaars reageren met hun werk op de korte aandachtsspanne van het publiek. Ze doen geen aanklacht maar nemen de desinteresse serieus en formuleren antwoorden in grootse, verrassende en soms explosieve installaties. Het werk is misschien conceptueel niet bijster uitdagend, en soms puur op het effect ontworpen, maar de installaties grijpen je vast en laten niet meer los. Festivalkunst zou een groot en gevarieerd publiek kunnen bereiken als het een podium kreeg. Maar hoewel de grote voorbeelden veilig binnen de collecties van het Stedelijk, Tate en het MoMA huizen, wordt er in Nederland maar bar weinig werk van opkomende kunstenaars gekocht. Musea en instellingen wenden zich - even populistisch als politici - liever tot grote, gevestigde namen. Vervolgens wordt die kunst geserveerd met een sausje van BN’ers en entertainment om mensen te verleiden een veilige expositie te bezoeken, en dat maakt de sector zo rot.

Notion motion - Olafur Eliasson.
Foto: Museum Boijmans van Beuningen, Hans Wilschut

Natuurlijk zijn sommige hedendaagse kunstwerken ontoegankelijk en misschien zelfs elitair en zullen zij nooit door het grote publiek omarmd worden. Maar dat is juist hun kracht, kunst moet verrassen, ook binnen een niche. Wanneer kunstenaars alleen nog maar werk zouden maken dat voldoet aan de smaak en intelligentie van de gemiddelde Nederlander dan zou dat ongelooflijk saaie, voorspelbare kunst opleveren. Maar, net als groenten moet je wel van jongs af aan met kunst in aanraking komen om het te leren waarderen. Op dit moment is er in Nederland een heel grote groep die het contact met kunst totaal verloren is, en voor velen van hen komt dat waarschijnlijk niet meer goed. Juist daarom moet de culturele sector uitgaan van de kracht van kunst en niet van het sausje dat eroverheen gegoten wordt. Weg met appelmoes en terug naar het pure product, wat eten betreft zijn we aan dat idee allang gewend. Nu moet Nederland opnieuw leren kijken naar kunst. Festivalkunst lijkt me een uitstekend gerecht om mee te beginnen.

Mail

Maartje Smits Maartje Smits is schrijvend detective en imker. In 2015 verscheen haar dichtbundel Als je een meisje bent bij uitgeverij De Harmonie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste
Tip: Ga naar je werk

Ga naar je werk

Ook als je kantoortuin of favoriete koffietentje met laptopaansluiting gesloten is, kun je naar werk. Nora van Arkel liet zich betoveren door het sprankje magie dat nodig is om onszelf van eindeloze pyjamadagen te bevrijden. Lees meer

 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 1

Een radslag weg

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om een Ottolenghi-recept uit te proberen of de badkamer opnieuw te betegelen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Tip: Ga een potje schaken

Ga een potje schaken

Jihane Chaara heeft een hobby uit de oude doos nieuw leven ingeblazen: het schaken. Het spel blijkt een grote metafoor voor het echte leven. Een tip om niet te haasten, je verbeelding in te zetten en natuurlijk om een vermakelijk spel te spelen. Lees meer

Kosmische Mixtape 1

Kosmische Mixtape

Een playlist met kosmische muziek om onze themaweek uit te luiden in stijl! Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

Alles Vijf Sterrenbeelden: Een kosmische quarantaine 7

De kosmische kijk- en luisterhoroscoop

Onze mediums hebben een horoscoop gemaakt om je weer terug op aarde te brengen. Voor als je even uit je hoofd en in je scherm of je speakers wilt. Lees meer

De droomwereld van Maaike Fransen

De videokunst van Maaike Fransen als droomwereld (deel 1)

Er is geen samenvatting, omdat dit een beveiligd bericht is. Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

 Kosmisch perspectief

Kosmisch perspectief

Tomas Mutsaers zoekt in zijn werk naar het wonderlijke van de wereld. Doelloos flanerend richt hij zijn lens met een kosmisch perspectief, zoals een telescoop door een wazige voorgrond van de atmosfeer kijkt, en scherpstelt op wat zich daarachter bevindt. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Wie leest er tegenwoordig nog een horoscoop om te weten wat de dag, de maand het jaar je brengt? Nou, best veel mensen dus. Het is zelfs een wereldwijde trend. Ook Else Boer geeft toe regelmatig de astrologie in te duiken. Op zoek naar een verklaring gaat ze na wat astrologie de moderne mens kan bieden. Lees meer

Tip: Bouw een tedere takkenhut

Bouw een tedere takkenhut

Rijk Kistemaker troost zich tijdens de coronacrisis met de kosmische vraagstukken die Lars von Triers Melancholia opwerpt. Hoe rouwen we om het verlies van de aarde of - iets kleiner - een achteloze manier van leven? Lees meer

Hard//hoofd gaat op een ruimte-odyssee

Hard//hoofd gaat op een ruimte-odyssee

Tijdens de Kosmische week stijgen we duizenden kilometers boven het aardoppervlak uit, om daar te reflecteren op het heelal en op onszelf, op de astrologie en op onze omgang met de aarde. Lees meer

 De ene bij is de andere niet

De ene bij is de andere niet

Wat als de ene bijensoort (onze geliefde honingbij) 299 andere bijensoorten verdrukt? Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers zo goed mogelijk kunnen ondersteunen. Een niet-commerciële vrije ruimte als Hard//hoofd is in deze tijd bijzonder, en jouw steun hieraan is onmisbaar. Als je vóór 1 juni aanmeldt dan ontvang je als dank een kunstwerk van Raquel van Haver en mag je gratis naar ons jubileumevenement. Sluit je nu aan bij Hard//hoofd!

Meer info