Asset 14

Limonade

Kort verhaal: Limonade

Een zomers verhaal met in de hoofdrol Nadia en Ramon. Over bloemenjurkjes, behabandjes, moeders en natuurlijk limonade.

Met dit korte verhaal won Emma Stomp de eerste prijs bij de schrijfwedstrijd Write Now! Amsterdam. Zij droeg dit verhaal eerder voor op de Schaam//rood-avond van Hard//hoofd in BAUT.

Er zijn jongens die je kunnen aanraken op een manier die zogenaamd per ongeluk is en Ramon was zo’n jongen. Het was zomer en ik droeg een bloemenjurkje dat je aan de voorkant open kon ritsen. Niemand had dat ooit bij me gedaan, maar ik vond het fijn dat de mogelijkheid er was. Dat er jongens waren die iets te lang naar de ritssluiting bleven kijken, zich voorstelden hoe het zou zijn om hem omlaag te trekken. We zaten in de tuin van Nancy, Ramons moeder. Zo lang ik me kon herinneren waren onze moeders bevriend geweest. Ze lazen elkaar horoscopen voor, bespraken welke kussens het beste bij welk seizoen pasten. Ramon zat tegenover me, zijn lange lichaam onderuit gezakt. Hij had een paar weken in een dierenasiel in Spanje gewerkt en was licht verbrand teruggekomen, zijn armen iets breder dan toen hij vertrok. Het leukste aan Ramon vond ik dat hij iets zachts had, dat hij sieraden droeg en soms opeens dromerig voor zich uit kon staren. We scheelden drie lichtjaren van elkaar.
‘Ik heb me laten inspireren door die Japanse opruimexperts,’ zei mijn moeder. ‘Alle kasten in de woonkamer gaan eruit.’
‘Ik heb daar laatst ook iets over gelezen,’ zei Nancy. ‘Was er niet een vrouw die haar knuffels blinddoeken omdeed?’
Ik wist dat Ramon een vriendinnetje had, dat had mijn moeder me een keer verteld. Ik wist dat ze één jaar ouder was en stewardess wilde worden. De rest verzon ik er zelf bij. Dat ze vrouwelijke rondingen had die ze verborg onder grote truien. Dat Ramon haar daarmee plaagde, zijn handen om haar heupen legde en haar lichaam aftastte onder haar trui. Hoe ze seks hadden in de badkamer, net voordat zijn ouders thuiskwamen.
‘Je moet vooral op je gevoel afgaan.’ Mijn moeder streek een lok uit haar gezicht. ‘Alles wat in je huis staat moet vreugde brengen.’
Ik schrok toen Ramons voet tegen die van mij aantikte en mompelde 'Sorry.' Meteen daarna vroeg ik me af wiens schuld het geweest was. Of er überhaupt sprake was van schuld. Ramon staarde afwezig voor zich uit.
‘Maar dat werkt toch niet helemaal in de praktijk?’ vroeg Nancy. ‘Ik bedoel, mijn wasmachine brengt me geen vreugde maar ik heb hem wel hard nodig.’
‘Het gaat niet om gebruiksvoorwerpen,’ zei mijn moeder, ‘maar om de dingen die je in de loop van de jaren verzameld hebt.’
Ik trok met mijn vingers de bloemen over die op het tafelkleed geborduurd waren.
Toen Ramons voet opnieuw tegen die van mij aan tikte keek ik op van het tafelkleed. Ik probeerde oogcontact te maken, wat niet lukte. Het leek net of zijn voeten niet bij de rest van zijn lichaam hoorden. Ik dacht aan de jongens in mijn klas die maar moeilijk stil konden zitten. Ze trommelden met hun vingers op tafel, tikten met hun voeten op de grond. Maar Ramon bewoog niet vanuit ongeduld. Wanneer hij door het huis liep deed hij dat op een bedachtzame manier, alsof hij deel was van een geheime organisatie.

Wanneer een leuke jongen op mijn foto reageerde hoopte ik altijd op meer.

'Nadia is begonnen met acteerlessen,’ zei mijn moeder opeens. Ze trok me naar zich toe, alsof ik nu al beroemd was. Voor het eerst keek Ramon me aan. Ik kon niet inschatten of hij het interessant vond dat ik met acteren was begonnen of pathetisch.
‘Ik heb ook ooit acteerlessen gehad,’ zei Nancy. ‘We moesten een bal overgooien en onze tekst opzeggen.’ Ze vertelde over haar Zweedse docent die de mensen in haar klas aan het huilen maakte. Het gesprek ging niet langer over mij.
Ik wachtte tot Ramon iets zou doen, op een teken van herkenning.
Als ik foto's van mezelf online zette, duurde het lang voordat ik de juiste hoek had gekozen, het juiste filter. Wanneer een leuke jongen op mijn foto reageerde hoopte ik altijd op meer. Alsof mijn foto een uitnodiging was om me mee uit te vragen. Na afloop voelde ik mezelf altijd leeg. Ik had iets van mezelf weggeven wat ik beter niet had kunnen doen.
Ramon stond op van tafel. Waarom zou hij eigenlijk niet opstaan? Hij was niet als een soort decorstuk meegesleept zoals ik. Dit was zijn huis en er waren waarschijnlijk zoveel interessantere dingen die hij zou kunnen doen.
‘Waar ga je heen?’ vroeg Nancy.
‘Limonade maken,’ zei Ramon.
Ik was jaloers dat hij op zo’n vanzelfsprekende manier gebruik kon maken van de ruimte. Ik werd al zenuwachtig als ik met mijn moeder iets ging drinken en ze even naar de wc moest. Dan wist ik opeens niet meer waar ik mijn handen moest laten, of ik mijn benen over elkaar moest slaan of juist niet. Ik keek toe hoe Ramon op blote voeten door het gras heen liep, zijn linkerhand nonchalant in zijn zak gestoken.
‘Ik ga wel even helpen,’ hoorde ik mezelf zeggen.

Het enige wat wij deden was limonade drinken in een keuken waar de kopjes op kleur gesorteerd waren.

Ramon stond tegen het aanrecht geleund, zijn telefoon in zijn handen geklemd. Blijkbaar had iemand iets grappigs naar hem gestuurd.
‘Was dat je vriendin?’ Ik had gelijk spijt van die opmerking. Ik wilde haar naar een plek verbannen waar ze niet bestond.
‘Je liet me schrikken, Nadia.’ Ramon legde zijn telefoon weg. Hij keek helemaal niet geschrokken. Hij keek alsof hij wist dat ik zou komen.
‘Sorry,’
Ik zag hoe Ramon naar mijn benen keek en de rits aan de voorkant van mijn jurkje. Het voelde als iets waar ik geen onderdeel van uit maakte. Toen hees hij zichzelf op het aanrecht en heel even schaamde ik me dat ik achter hem aan was gelopen, maar toen klopte hij uitnodigend op het keukenblad. Ik durfde nauwelijks adem te halen toen ik naast hem ging zitten.
‘Je behabandje zit niet goed.’
‘Oh.’
Ramons hand ging naar mijn schouder. Met een geoefende beweging draaide hij het bandje om. Ik probeerde zo normaal mogelijk te kijken, alsof dit soort dingen me dagelijks overkwamen.
‘Wat studeer je eigenlijk?’
‘Ik zit nog op school.’
Ramon keek me aan. ‘Je lijkt ouder,’ zei hij tenslotte.
Heel even voelde ik me bijzonder, leek het alsof de jaren die tussen ons in lagen niet bestonden.
Maar toen greep Ramon weer naar zijn telefoon en was alle magie verdwenen. Hij glimlachte om iets wat hij las, typte iets in.
Ik probeerde me vast te klampen aan het idee dat ik hem al heel lang kende. Dat er dingen waren die ik over hem wist. De insecten die hij vroeger verzamelde in de tuin en waar hij tegen praatte, de Orkaposter die jarenlang in zijn kamer hing. Die keer dat hij de wc-deur bij ons thuis niet open kon krijgen en mijn vader het slot eruit moest schroeven.
'Hoe was Spanje?'
Ramon legde zijn telefoon weer weg.
'Geweldig,' zei hij. 'Je zou ook eens moeten gaan.’ Hij vertelde over de avonden waarop hij in zijn eentje over het strand had gelopen, de geweldige mensen die hij had ontmoet. Hij had zo ontzettend veel geleerd over zichzelf, over het leven. Bij elke zin die hij uitsprak zocht ik een ankerpunt, iets waarop ik kon aanhaken. Er zat niets bij wat ik ook al had meegemaakt. ‘Het is zo saai om weer terug te zijn,’ eindigde Ramon zijn verhaal en dat maakte dat ik me nog kleiner voelde.
Hij gaf me een paar klopjes op mijn been, alsof hij me wilde belonen voor het feit dat ik naar zijn verhaal had zitten luisteren.
‘Wil je limonade?’ vroeg hij.
Ik knikte.
Ramon sprong van het aanrecht. Hij vulde een kan met siroop en water, gooide er een handvol ijsklontjes in. Ik moest denken aan de reclamefoto's waarop mannen altijd bezig waren. Ze grilden vlees op een barbecue, sleepten met blokken hout. De vrouwen deden niets anders dan vol bewondering toekijken.

Ik wist dat het tegen de regels was wat ik ging doen, dat de context en de situatie er niet precies om vroegen.

Ramon reikte me het glas aan en het maakte me verdrietig. Er waren andere meisjes aan wie hij dingen kon laten zien, die hij mee kon nemen naar het strand. Het enige wat wij deden was limonade drinken in een keuken waar de kopjes op kleur gesorteerd waren. Straks zou ik met mijn moeder naar huis rijden en zou alles weer hetzelfde zijn. Dan zou ik in bed gaan liggen en denken aan Ramon die mijn behabandje omdraaide, net zo lang tot de herinnering kleurloos was geworden.
Ik klemde mijn vingers stevig om het glas.
Ik wist dat het tegen de regels was wat ik ging doen, dat de context en de situatie er niet precies om vroegen. Dat zoiets meer was voor een dronken zomeravond, waarop iemand een verkeerde grap had gemaakt. Het ging er vooral omdat ik zo ontzettend graag gezien wilde worden, dat ik wilde dat er een bewijs was dat Ramon naast elkaar hadden gezeten, dat hij naar me gekeken had en klopjes op mijn been had gegeven. Dat hij me geschopt had onder de tafel en aan mijn behabandje had gezeten.
In plaats van dat ik het glas naar mijn lippen bracht, bewoog ik mijn arm naar achteren.
Ramon leunde tegen het aanrecht aan en staarde afwezig naar buiten. Misschien dacht hij aan Spanje, misschien dacht hij aan zijn vriendin.
Ik zwaaide met mijn arm zoals ik geleerd had bij softbal.
Het druppelde over zijn gezicht, vormde een plasje op de keukenvloer.
Wat me het meest verbaasde was Ramons blik, die helemaal niet boos of geamuseerd was, alleen maar verrast.
‘Nadia,’ zei hij.

Mail

Emma Stomp (1994) schrijft over alles wat haar fascineert: van vreemde Mexicaanse gezegdes tot aan de mooiste uren in je lichaam. Eerder studeerde ze sociologie aan de UvA, waar ze nu werkt als communicatiemedewerker. Ze is dol op Wes Anderson films en vintagekleding en heeft minstens zo’n grote koffieverslaving als Lorelai Gilmore.

Chantall Veerman is illustrator en schilder. Zij heeft haar opleiding gedaan aan Artez en is daarna doorgegaan naar de Ateliers - een post-academie in Amsterdam, waar ze nog steeds woont en werkt. Sinds twee jaar is zij weer begonnen met illustreren nadat zij in het eerste half jaar van de academie was overgestapt naar schilderen. Ze houdt van de snelheid en de vrijheid in de beperking van het illustreren.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Niet aan denken

Niet aan denken

Aan de feesttafel zoekt Aafke van Pelt tussen de koetjes en kalfjes naar het contrast, de diepere laag in het banale. Lees meer

Galatea 1

Galatea

Een bezoek aan een Airbnb aan zee blijkt ook een bezoek aan asfalt, beton en een cementfabriek te betekenen. Andrea Koll plaatst dit beeld in dit door haar zelf geïllustreerde, tweestemmige gedicht tegenover het beeld van de door Pygmalion uit ivoor gemaakte Galatea. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 7

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 3)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 6

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Roku City/heterotopie/spiegels

Roku City / heterotopie / spiegels

Mel Kikkert schreef een multimedia verhaal over Roku een streamingdienst die in de VS ontstaan is. In 2017 bracht Roku een screen saver uit, die je zag als je niets aan het kijken was op hun service. Lees meer

De sofaconstante

De sofaconstante

Uschi Cop schreef een claustrofobische verhalenbundel over zes levens die getekend zijn door een verlangen naar zingeving. De sofaconstante is een voorpublicatie van een van die verhalen uit haar bundel 'Zwaktebod'. Lees meer

Voesten

Voesten

"Misschien is dat man zijn hier: hetzelfde bewegen als de anderen." Voesten van Werner de Valk is een kort verhaal over een eiland met een duistere traditie en over het moeten bewijzen van mannelijkheid. Lees meer

Muze

Muze

Loren Snel schreef een roman over hoe samen te zijn met een ander en intussen trouw te blijven aan jezelf. Haar debuut verschijnt 25 oktober bij uitgeverij Prometheus. Hier lees je een voorpublicatie. Lees meer

Jari

Jari

Dave Boomkens schreef een verhaal over troosteloosheid, onmacht en opgroeien. Over hoe je in een treurig flatgebouw, tussen de nieuwsprogrammering en sportwedstrijden door, een vriend kunt vinden en verliezen. Lees meer

Geef de dag een naam

Geef de dag een naam

Op een hete zomerdag wordt Felipe zwetend wakker. Deze dag, die heet en broeierig is, brengt hem uit evenwicht, tot hij uiteindelijk doet wat hij gezworen had nooit te doen: hij begint te drinken. Een fragment uit de afstudeernovelle van Tiemen Hageman over het verleden proberen los te laten, het leven ruimte geven en adolescent worden. Lees meer

Tussen de randen van een aquarium

Tussen de randen van een aquarium

Wie ben je als je alles kunt zijn? In het fragmentarische afstudeerwerk van Ettie Edens veranderen mensen onder andere in een hoopje, een steen, een natuurkundedocent, water, iemand die limonade drinkt en een lantaarnpaal. Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer