Asset 14

Giacomo's Fluit

Toen ik badmeester werd (zwemseizoen ‘85 – ‘86) was alles anders. Het water was kouder, in de eerste plaats. Dieper ook. De diepe kant van het bad was bijna zeven meter diep, en als dat je te diep was kon je in het pierenbadje gaan duiken tot je kop uit elkaar spatte. De ondiepe kant van het bad was nog dieper, een maatregel ingesteld door de voorzitter van de ZFCNS, en telde op een vochtige dag zo’n twaalf en een halve meter.

Wie in die tijd de bodem van het ondiepe haalde kon er vanuit gaan dat bij bovenkomst zijn trommelvliezen, geperforeerd, helemaal over zijn nieuwe zwemhemd heen zouden bloeden. Omdat het water hierdoor (én doordat het eten in het bad – “één patat nat alstublieft” – nog toegestaan was) viezer was dan wij nu gewend zijn, was het chloorgehalte een stuk hoger, en bovendien was het geen chloor maar natriumperoxide, waardoor het zwemmen een stuk stroever ging, en het water in staat was de Japanse rugtattoeage van een volwassen man te doen oplossen in een groene wolk.

Zwemdiploma’s zagen er ook anders uit. Groter, met name. Zo groot als een kleine auto ongeveer, en gemaakt van een heel duur soort hout. In dat hout werden bij het behalen van je diploma je portret, je naam, en je beste glijbaantrucs gekerfd. De reden dat het zwembad deze diploma’s (die zo’n zevenduizend gulden per stuk kostten) kon betalen is dat bijna niemand zijn diploma haalde. In de tijd dat ik badmeester was, was er maar één iemand die het voor elkaar kreeg, een jongen van tien, Rocket Strauss heette die, en hij overleed drie maanden na het behalen van zijn A-brevet aan de gevolgen van een achtbaanongeluk.

Ook ik had geen diploma. Mijn aanstelling als badmeester had ik te danken aan mijn toenmalige vriendin, die in de cafetaria van het zwembad de frikadellen rangschikte. Zij deed een goed woordje voor mij bij de directeur en ik kon aan de slag. Ik begon als badknecht maar maakte veel vooruitgang en kon al snel mijn eigen badknecht inlijven. Giacomo heette mijn badknecht, en het was een goeie jongen, ook al maakte hij veel fouten. Zijn belangrijkste tekortkoming was dat hij zijn zwembroek niet vaak genoeg waste.

Veel mensen denken dat je een zwembroek niet echt hoeft te wassen maar het binnennetje van Giacomo bewees het tegendeel. Giacomo was ondanks zijn exotische naam een ontzettend lelijk kereltje, en het feit dat hij constant in zijn zwembroek scheet hielp ook niet echt.


Illustratie: Agnes Loonstra

Mijn uiteindelijke ontslag heb ik aan Giacomo te danken. Ik was ondanks zijn tekortkomingen snel van hem gaan houden en hij heeft die liefde gebruikt om mijn positie als badmeester voor zichzelf te veroveren. Na een sluw spel, waarin Giacomo doortrapter en meer trefzeker was dan zijn bezoedelde zwemkleding deed vermoeden, was mijn meesterstatus niet langer houdbaar en kon ik gaan douchen en naar huis. Dit was in september ‘86, en voor zover ik weet zit Giacomo nog steeds op de Hoge Stoel.

Het doet pijn, dat zeker, maar het maakt mij niet meer boos, niet zoals toen in ieder geval, dat Giacomo mijn liefde op deze manier heeft misbruikt. Een leven lang boos zijn, daar heeft niemand wat aan, zeg ik soms tegen mijzelf.

Soms zeg ik ook, die Giacomo, wat een vent. Dat hij dat klaar heeft gespeeld is toch heel wat. Zeker voor iemand die geboren is met een gekloofde hersenpan en twee luie ogen. Maar als ik aan die ogen denk, met hun bruine irissen en melkwitte waas, als twee cappuccino’s uitgeschonken door een Napolitaanse barista, kan ik niet anders dan denken dat Giacomo altijd uit liefde heeft gehandeld. Zelfs toen hij mij impliceerde in de dubbele saunamoord die mijn uiteindelijke vertrek betekende, handelde hij uit liefde.

Dus Giacomo, als je dit leest, het geeft niet, ik heb je vergeven. Ik heb geleefd, liefgehad, misschien niet meer zoals ik jou liefhad, maar toch. Giacomo, ik wil dat je alléén nog aan mij denkt bij het zien van de spelende kinderen in het bad, en dat je je herinnert hoe wij ooit, lang geleden, samen in dat bad zwommen. Dat we elkaar onderspatten en op elkaars fluitje bliezen, en dat het een mooie tijd was.

__

Dit is een gastbijdrage van Jim Bosveld.

Mail

Agnes Loonstra is een illustrator uit Utrecht die, naast het maken van kleurrijke en humoristische illustraties en animaties, ook zangeres is in de Nu-Folk band Wooden Soldiers en retro-act Charmony. Ze houdt ook erg van katten en elpees.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer