tickets
Asset 14

De sleutels

Al in de middeleeuwen verliep de liefde niet altijd als gepland. Zo ook in dit korte verhaal met een koene ridder, verveelde jonkvrouwe en enigszins schmutzige entourage.

illustratie: Friso Blankevoort

Eduard zet zijn helm af. De pluim bovenop is grotendeels verschroeid. Door de verzengende hitte plakken zijn haren aan zijn voorhoofd en het zweet druipt over zijn gezicht. Zijn baard voelt aan als een hete deken. De ijzeren neusbescherming had zijn neus bekneld. Eigenlijk zou hij het ding eens moeten laten ombuigen, het is te nauw voor zijn vooruitstekende tussenschotje. Een neus als de snavel van een adelaar, hoort hij de mensen wel eens zeggen.

Aan de sleutels van de loodzware bos in zijn trillende handen lijkt geen einde te komen. Het is ook altijd pas de laatste die je probeert, denkt hij. Zat er maar een touwtje aan de juiste of gaf God hem maar een teken. Terwijl hij de volgende sleutel probeert, kijkt hij op naar Heleen. Ze hangt achterover op het bed dat midden in de stenen torenkamer staat. Eduard zit geknield voor haar. Heleens zware rokken zijn opgetrokken tot over haar buik. Ze kijkt verveeld uit het venster. Buiten zijn in de verte de galgen te zien, aan de middelste hangt nog een lichaam. De horizon trilt. Een zacht briesje dat door de kamer gaat, draagt de geur van verrotting met zich mee en beroert Heleens sluier lichtjes. Er staan rode vlekken op haar bleke wangen en borstpartij. Wat zou hij daar graag zijn lippen op willen drukken. Zelfs haar verveelde uitdrukking maakt haar niet minder aantrekkelijk. Op haar strenge lipjes parelen zweetdruppels. Haar linnen ondergoed is verkreukt en klam.

Ook de volgende sleutel blijkt het niet de juiste te zijn; hij gaat er wel in, maar doet het slot enkel knarsen. Heleen wuift zich koelte toe met het ganzenbord dat ze voor zijn komst uit haar kist had gepakt. Het maliënkolder drukt zwaar op zijn schouders. Vanonder zijn oksels stroomt een smalle straal zweet over zijn ribben naar beneden. De klap op zijn romp van zojuist is nog steeds voelbaar. Zijn ijzeren kniebeschermers drukken zwaar op de vloer en snijden in zijn bezwete knieholtes. Hij zou haar mee naar buiten kunnen vragen, haar het voorstel doen dat ze gewoon verder proberen bij het meertje waar het riet de twee toekomstige minnaars koelte toewuift. Maar dat zou ze vast gênant vinden. Het voorstel zou de rode vlekjes op haar wangen nog roder maken.

Hilde komt binnen en zet een glas bier voor Heleen neer. Dan bukt ze en neemt de klotsende po van onder het bed. Haar adem is zwaar. De vrouwen wisselen een korte blik, waarna Hilde de kamer weer verlaat. Eduard zou ook wel een slok lusten. Terwijl hij de volgende sleutel probeert, neemt Heleen het glas en drinkt het in één teug leeg. Door haar gulzigheid gutst een deel van het bier via haar mondhoek langs haar kaak en hals naar beneden. Alleen dat kleine beetje bier vermengd met het zilte vocht van haar huid zou al genoeg voor hem zijn. Ook het kleine sleuteltje, de volgende in rij, blijkt het niet te zijn. Aan de bos lijkt geen einde te komen.

Heleen heeft hem nog altijd geen blik gegund. Ze wil hem vast straffen, denkt hij. Ze lijkt alle interesse in hem verloren te hebben. Haar blik van nieuwsgierige blijdschap op het moment dat hij binnenkwam, had, toen hij niet meteen de juiste sleutel paraat bleek te hebben, plaatsgemaakt voor een uitdrukking van verbazing om langzaam over te gaan in lome ergernis. Hij is een klungel met een veel te grote sleutelbos die het momentum uit zijn vingers laat glippen. Wie zou nou zo’n grote sleutelbos toevertrouwen aan zo’n onkundige idioot? Als hij het slot niet eens kan openen, hoe kan hij dan ooit heerser zijn over alles wat die sloten te beschermen hebben, laat staan man en meester kunnen zijn van een teerbeminde als vrouwe Hélène?

Had zijn broertje dan toch gelijk? Godschalk had hem met zijn betweterige priemoogjes vanonder dat malle monnikenkapsel aangekeken, zoals altijd. Bij hun afscheid in de abdij nam hij nog net de moeite om vanachter zijn katheder vandaan te komen. Een ‘sta-bureau’, hoe bedenk je het. In een zweem van plechtigheid had hij hem naar het licht van het gekleurde raam geleid. Eduard had zich onwel voelen worden door al die kleurtjes. En toen kwam de gebruikelijke zedenpreek. Zijn broertje liet nooit één enkele gelegenheid voorbij gaan om zijn minachting voor hem te tonen. Dan trok hij zijn mond tot een zuinig pruimpje. Eduard kon hem op die momenten wel op zijn gezicht slaan, zo driftig werd hij van dat aarsachtige mondje.

Als zijn broertje eerder was geboren, dan waren de rollen omgedraaid. Dan was hij het zelf geweest met minachting voor de expedities van zijn broer. En minachting voor zijn liefde voor snelle paarden en avontuur. En jaloezie om de verantwoordelijkheid voor het landgoed van hun vader. Maar de rollen zijn zoals ze zijn. God heeft het kennelijk zo gewild. Dus nu is hij het die langs moet gaan bij zijn aan het klooster gekluisterde broertje en het gewauwel moet aanhoren over hoe materialistisch zijn levensstijl wel niet is. Louter zweverige kletspraatjes zijn het. Lekker makkelijk heeft die perverseling het. Voor hem is alles betaald en geregeld. Hij kan lekker dag en nacht zorgeloos piemelen met dure woorden achter zijn ‘sta bureau’. En zich trots onder zijn slappe kin krabben en de wijn drinken die het klerkje hem ieder uur komt inschenken, terwijl zijn oudere broer zich het godganse jaar van hot naar her moet draven om de een na de ander te dienen in de meest absurde campagnes.

Al in de wieg werden hem zijn ketens omgedaan. Tel daar de vloek van het altijd goed willen doen bij op, en het resultaat is een beklemde borst waar geen knellend harnas aan te pas hoeft te komen. En nu hij eindelijk eens iets voor zichzelf mag doen en de kans heeft om zijn broertje af te troeven met deze ontmoeting met zulk vrouwelijk schoon, kan hij de juiste sleutel niet vinden. Wat een draak van een verhaal! Godschalk had zijn complete erfenis gegeven, als die niet al in de wijn en de boeken zat, om hier bij te mogen zijn. En was hij er bij geweest, dan had hij zich op zijn papperige dijen gekletst van het lachen.

Hilde komt binnen met een tweede glas bier. Haar zware rokken slepen over de vloer en sleuren het met bloed besmeurde zwaard dat hij bij binnenkomst op de vloer had laten zakken bij haar voorbij schrijden een halve meter door de kamer. Het lompe wijf. Zou ze dit keer wel aan hem gedacht hebben? Aan zijn zweterige dorst? Aan zijn inspanningen? Maar neen, het tweede glas is ook voor Heleen, die zich loom opricht om het glas met haar zalige zwakke handje aan te nemen. Ook de inhoud van dit glas verdwijnt in één keer. Hij ziet het door haar strottenhoofd naar binnen glijden. Oh, hoe ze zich met golvende borst overgeeft aan de verkoeling van het sprankelende vocht.

Hilde is dit keer bij Heleen blijven staan. Ze houdt haar plompe witte wievenhand paraat om het geleegde glas weer terug te nemen. Ze bekijkt de jonge vrouw. Hoeveel lentes zouden ze schelen? En zou Heleen haar eerste zoog zijn geweest? Of waren er vele gerimpelde gedrochtjes voor haar, die zich door de jaren heen gulzig op Hildes lillende tiet hebben gestort? De eeuwige zuigende en krijsende zuigelingenmondjes. Hij voelt een gevoel van jaloezie opkomen in zijn borst. Onwillekeurig recht hij zijn rug. De ijzeren plaat drukt op zijn borstbeen. De deuk die in de plaat is geslagen priemt in zijn linker sleutelbeen. De twee vrouwen gaan al zó lang terug. Zou hij de kans krijgen Heleen zo lang mee te mogen maken? Zou zij zich ooit net zo blootgeven aan hem?

Als hij de juiste sleutel maar op tijd vindt. Hoeveel zou hij er nu al geprobeerd hebben? Twee-derde? De volgende sleutel is overduidelijk te groot, die hoeft hij niet eens te proberen. De sleutel erna is kromgebogen. Daar is een immense krachtstoot voor nodig geweest. Gelukkig is het niet de sleutel die hij zoekt. Heleen is weer achterover op het bed gaan liggen. Ze zucht vermoeid. Eduard kijkt hoe ze met haar vingers door haar haren kamt en ze over de kussens drapeert als een aureool van haren om haar hoofd. Hilde, die met een boek op de vensterbank in de dikke muur is gaan zitten ziet het ook, met haar devote varkensogen. De uitsloofster: een boek lezen. Ze houdt ‘m vast ondersteboven, in haar ijdele, ja al te ijdele poging hem te imponeren met haar geveinsde geletterdheid.

De volgende sleutel glijdt soepeltjes in het slot en de gordel schiet open. Een vuur ontvlamt vanaf zijn pelvis en vult zijn gekneusde borst met triomf. Ja, zelfs zijn borsthaartjes trillen van verrukking. Heleen richt zich op. Ze trekt haar knieën op en wurmt zich uit haar kettingbroekje. Dan schikt ze haar rokken en laat zich weer achterover vallen. Hilde is opgestaan van haar waakbankje. Met gespreide armen loopt ze op hem af. Als een schapenhoedster dirigeert ze hem om op te staan en richting de deur te gaan. Eduard neemt zijn zwaard van de vloer en verlaat de kamer van Heleen, van zíjn Hélène. Hilde sluit de deur achter hem en hij staat weer in de lange donkere gang waar hij een uur geleden met hoopvolle borst na lang zoeken haar kamerdeur vond.

Aan het eind van de gang leidt de stenen trap hem naar beneden. Halverwege de trap stapt hij op de grote kop van het duivelse beest, dat zo-even nog briesend de achtervolging had ingezet. De doffe ogen puilen uit. Hij klautert met pijn in al zijn gewrichten over de geschubde rug en zoekt steun bij de muren waartegen de vleugels als een poort omhoog geknakt staan. Het helse wezen had hier niet genoeg ruimte. Bij de verwrongen staart aangekomen, springt hij van het levenloze dier, vindt de toegangspoort en loopt met de laatste energie die hij nog in zijn benen voelt de krakende ophaalbrug af.

--
Dit is een gastbijdrage van Kiki Varekamp. Kiki is historica en filosoof.

Mail

Friso Blankevoort (a.k.a. Freshco) is een illustrator/designer die woont en werkt in Amsterdam. De skateboardcultuur heeft een grote invloed op zijn werk, dat ook beïnvloed wordt door de traditie van grafisch ontwerp in Nederland.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Tip: Wees een exoot

Wees een exoot

Eva van den Boogaard ontwaakt in een onbekend huis. Is zij hier de vreemdeling? Of is het vooral vreemd dat haar gastheer haar dat laat denken? Een tip om je niet neer te leggen bij xenofobie. Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan