Asset 14

Jimmy

Jimmy

Elske van Lonkhuyzen is getrouwd in een korte broek, wil begraven worden in een korte broek en vermoedt dat ze is geboren in een korte broek (al zegt haar moeder van niet). In deze zomerrubriek trekt ze elke week een korte broek uit haar kast en vertelt er een verhaal bij.

‘There is no ship like friendship,’ zei Jimmy.
Ik vertaalde het twee keer.
Eerst als: ‘Er is geen schap als vriendschap.’
Daarna als: ‘Er is geen schip als vriendschip.’

‘It doesn’t work in Dutch,’ zei ik, maar Jimmy’s hand was al op weg naar mijn borst. De hand bewoog heel traag door de lucht, met kleine schokjes, als een kameleon die zijn prooi besluipt. Ik keek er gefascineerd naar, bedwelmd door de pitchers met bier die Jimmy al de hele avond voor ons haalde. Pas toen zijn vingertoppen bij het zoveelste sprongetje vooruit een knoopje van mijn blouse raakten, kwam ik weer tot mezelf.
‘I’m gay,’ zei ik. Het was de eerste keer dat ik het hardop tegen iemand zei en ik schrok er zelf van.
Jimmy schrok ook. Hij bloosde, bracht de hand eerst aarzelend naar zijn haar en legde hem toen op zijn knie.
‘This time I’ll get us a drink,’ zei ik, en glipte naar de groenverlichte bar in de verte.

Toen ik terugkwam had ik het koud.
‘Can we at least hold hands and pretend?’ mompelde Jimmy terwijl ik weer tegenover hem in het rode, kunstleren bankje schoof. Mijn blote benen maakten een stroef geluidje. Jimmy’s nek stak dun uit zijn gestreken overhemd: een kalkoenennekje.
Hij is een eiland waar geen enkel bootje wil aanmeren, dacht ik terwijl ik naar hem keek. Die gedachte maakte me vreselijk droevig.
‘Alright,’ zei ik.

‘The best things happen when you least expect it’

Een poosje hield ik zijn hand vast. Het was dezelfde hand die kort daarvoor nog door de lucht had gezweefd; een zachte, bijna vrouwelijke hand met verzorgde nagels. We dronken zwijgend ons bier en ik zag hoe Jimmy zijn rug rechtte en de blikken van de langslopende serveersters trots, bijna uitdagend, beantwoordde.
‘Girls like you...,’ zei hij na een tijdje met schorre stem. Hij bloosde meteen weer en schraapte zijn keel.
‘Girls like me...,’ moedigde ik hem aan, maar hij weigerde zijn zin af te maken.
Ik moet iets bedenken om ons te redden, dacht ik. Een goed verhaal. Iets wat voorkomt dat het deksel op deze nacht nog verder wordt vastgeschroefd.
‘The best things happen when you least expect it,’ zei ik uiteindelijk. Tegelijk wist ik dat deze avond juist ten onder ging aan verwachtingen. Zo had ik verwacht dat ik opgelucht zou zijn wanneer Jimmy mijn hand losliet, maar het tegendeel was waar.

‘We can still be friends’

Terwijl we op de rekening wachtten, somde ik alle vakken op die ik dit semester zou volgen. Ik klonk zelfingenomen en ambitieus, alsof ik het over een ander had. Ik zei dat in Nederland het bier beter smaakte. Jimmy vouwde slappe zeilbootjes van servetten.
‘We can still be friends,’ zei hij toen we buiten stonden.
Het werd al licht en de lucht rook naar regen. Ik zocht in mijn tas naar een papiertje om mijn telefoonnummer op te schrijven, maar toen ik opkeek zag ik dat hij de straat al overstak. Met licht gekromde rug en grote passen.

Mail

Elske van Lonkhuyzen (1984) schrijft geestige, ontroerende verhalen die het absurde met het alledaagse combineren. Haar werk verscheen onder andere in de volkskrant en ze heeft een zwak voor oude mensen. www.wodkanademosterd.com

Bram Dirven oordeelt, maakt en bepaalt over illustraties en is hiermee de illustratordictator bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer