Asset 14

Ik sta op zich wel open voor de liefde

De Vlaamse theatermaakster Julie Cafmeyer heeft genoeg van oppervlakkige lust. In deze nieuwe serie gaat ze schaamteloos op zoek naar de liefde. Daarbij spaart ze niemand, ook zichzelf niet.

Ik was die nacht in een Antwerps café en voelde me onverschillig. Ik staarde naar mijn ex-minnaar die met zijn nieuwe verovering stond te pronken, ik voerde een paar matig interessante gesprekken met matig mooie mannen en hield oogcontact dat niet langer duurde dan de gebruikelijke drie seconden.

Ik hou wel van mijn koele zelf. Het overvalt me soms, een gebrek aan begeerte of lust. Met dat laatste heb ik het sowieso gehad. Ik heb al in genoeg vreemde bedden gelegen om te weten dat je via die weg niet tot genegenheid of verrijking komt, en al zeker niet tot liefde. Ja, ik durf het gerust toe te geven: ik sta op zich wel open voor de liefde.

Als ik mezelf die nacht in een paar woorden zou omschrijven: alles onder controle. "Wat drink je van me?" vroeg een vreemde man me net voor sluitingstijd aan de bar. "Cava", zei ik. Hij bestelde een whisky-cola voor zichzelf en een cava voor mij. "Fuck", zei ik, "als ik had geweten dat jij whisky zou bestellen, had ik gin gevraagd. Ik heb de gewoonte om steeds lager te mikken dan wat ik eigenlijk wil. Waarom eigenlijk? Uit beleefdheid denk ik."

Hij zei: "Als jij gin wilt, krijg je gin." Ik vond dat een hoopvol aanbod. Daarna ging het snel. Al na tien minuten probeerde hij me te kussen, volhardend gebood ik hem "nu nog niet" en na twintig minuten volgde ik hem naar zijn appartement ergens in de Jodenbuurt.

De platenspeler draaide The Prisoner van Gil Scot-Heron en mijn onverschilligheid veranderde in lust. Hij kleedde me uit en legde me zachtjes op zijn bed. Tijdens het vrijen moest ik huilen.
"Waarom huil je nu?" vroeg hij.
"Ik weet het niet" zei ik en ik denk dat dat een eerlijk antwoord was.

Overal ben ik op zoek naar grootse daden en hoge doelen. En misschien word ik daar zo moe van dat ik me keer op keer binnenloods op onbekend terrein. Geloof je dat een mens in staat is om kaders te scheppen waar datgene wat hij echt wil simpelweg niet kan ontstaan?

Illustratie: Erik Wallert

Maar goed, er rolden tranen van mijn wangen en ik strompelde naar de badkamer. Ik passeerde de veranda waar een klein Boeddhabeeld stond. Het beeld keek mij zacht en bemoedigend aan maar negeerde me verder volledig. Terug in bed trok ik het witte donsdeken over mij en lachte ik excuserend naar de man die ik niet kende. Hij lachte verlegen terug. "En nu nooit meer wakker worden" dacht ik en viel in slaap.

Mijn vriendelijk verzoek tot sterven werd niet verhoord. De zon kwam op, we stonden op en dronken thee op zijn terras. We zwegen. Ik wilde een Franse filosoof citeren maar bedacht me dat het beter was om eerst vanuit mezelf te spreken. Ik ga benoemen dat ik weende omdat ik plots door een nachtelijke leegte werd overvallen, een gevoel dat er iets ontbreekt, maar dat ik normaal gezien gemakkelijk in de omgang ben. En welbespraakt ben en humor heb. Ja humor heb ik ook. En discipline natuurlijk.

Iedereen weet: om echt tot iets te komen heb je discipline nodig. En de tijd nemen. Zachtjes aan. Dus misschien moeten we een ander kader scheppen. Dan kan ik iets over mijn leven vertellen en jij over dat van jou. En misschien komen we dan tot… Ja tot wat eigenlijk? Ik kan even niet op het woord komen. Maar wat maakt het uit? Het is maar een woord, hier liggen zoveel mogelijkheden voorbij de woorden, lieve, mooie, onbekende man.

"Mooi glas", zei ik.

Stilte

"Vind je dat? Ik vind het een mottig glas", antwoordde hij.

Aan de overkant van de straat slenterde een mollig meisje in een grijs schooluniform voorbij. Ze keek een beetje scheel. Haar rugzak was te zwaar en hing scheef op haar rug. De eerste schooldag had haar zichtbaar veel moeite gekost. Hoewel de aanblik van een wanhopige medemens troostrijk kan zijn, voelde ik een sterke drang om haar hoofd op mijn schoot te nemen en haar zachtjes toe te fluisteren: "Stil maar, lief, lelijk meisje, alles komt goed en vergeet niet: la définition du Beau est facile: il est ce qui désespère. Dat komt niet van mij hoor, maar van de Franse filosoof Valéry."

Ik stond op en zei dat ik mijn spullen in de badkamer ging halen. Met een pot lenzenvloeistof stond ik in de hal. "Hoe lang draag je al lenzen?" vroeg hij. Ik zou zweren dat er ondanks deze banale vraag nog hoop in de lucht hing, en humor, tonnen vol zelfspot, maar dat alles lag om de één of andere reden net buiten handbereik. Ik antwoordde: "Dat zal nu toch al zeker drie jaar zijn dat ik lenzen draag."

Toen ik zijn huis verliet zei hij, "succes nog met alles wat je doet", en keek mij zacht en bemoedigend aan.

Mail

Julie Cafmeyer

Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Verandering kan klein beginnen 4

Verandering kan klein beginnen

Kunst maken over de klimaatcrisis is niet makkelijk. Hoe doe je dat, schrijven over een onderwerp waar velen de ogen voor sluiten? Else Boer vraagt Klimaatdichter Willemijn Kranendonk hoe je wakker in de wereld kan blijven staan zonder te verzakken in hoop of wanhoop.  Lees meer

Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Ik wacht hier 2

Ik wacht hier

''Terwijl ik door de winkel liep, hield ik haar in de gaten. Ze had lang, donker haar, dat bijna tot haar middel viel. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een naamplaatje. Ik pakte een kaart en legde hem weer terug. Iets dichterbij kon ik haar naam lezen: Alice.'' Lees meer

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, zijn Erin en Alice onafscheidelijk. Dankzij Alice wordt alles beter. Niets lijkt een intense vriendschap in de weg te staan. Of toch niet? Lees het in een voorpublicatie van Ik wacht hier, het debuut van Else Boer. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

AVS: 1

Kerstrituelen

Deze week geven onze redacteurs tips om de kerst mee door te komen. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Het Vertrek (7) - De Beweging

Het Vertrek (7) - De Beweging

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de zevende en laatste aflevering. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen? 1

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen?

In de docu White Cube, die onlangs op het IDFA in première ging, zien we dat Renzo Martens zich naast documentairemaker en kunstenaar ook opstelt als hulpverlener en bedrijfsleider in de Democratische Republiek Congo. Hij wil iets terugdoen voor voormalige plantagearbeiders. Iris van der Werff vraagt zich af hoe houdbaar dat is. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan