tickets
Asset 14

Merg en nieuwe liefde

Mijn grootmoeder schepte er vroeger genoegen in het mergpijpje uit de soep aan het einde van de maaltijd in één stevige teug leeg te zuigen. Deze anekdote hebben mijn ouders me meermalen verteld op een manier die me al vroeg duidelijk maakte dat dit wel de meest smerige, verwerpelijke gewoonte op aarde moest zijn. Mijn moeder schudde ongelovig haar hoofd: “Ze zoog... het merg... zo... uit het soepbot,” zei ze, kokhalzend alsof mijn arme omaatje zich op regenachtige dagen tegoed deed aan de naaktslakken die aan de biobak kleefden. Mijn vader trok een gezicht alsof hij een spookverhaal of een vieze mop vertelde, maakte een langgerekt slurpgeluid en zei: “Merg! Uit een bot!”

Het schijnt zo te zijn dat kinderen wat ze wel en niet lekker vinden al vanaf hun babytijd leren, door de manier waarop hun ouders op bepaalde soorten voedsel reageren. Een verkeerde gezichtsuitdrukking of een scheve blik naar het bord van de buren zou zo een levenslange aversie bij het kind kunnen veroorzaken. Met dit in het achterhoofd is het dan ook niet verbazingwekkend dat in de eetbaarheidshiërarchie beenmerg voor mij met het koeienoog en het bord gemalen wespen, helemaal onderaan bungelde. Het mergpijpje paste wat mij betreft prima bij de snake surprise en de gekoelde apenhersenen op het diner van de maharadjah in het schaamteloos racistische Indiana Jones and the Temple of Doom.

Het woord ‘lillend’ lijkt voor beenmerg te zijn uitgevonden. Het roze-witte, extreem cholesterolrijk goedje lijkt op geen enkele manier op vlees. En hoewel ik het bijvoorbeeld in risotto milanese uiteindelijk wel leerde waarderen, vond ik het puur eten van merg gewoon een heel vies idee - alsof je een fles frituurvet aan je mond zet.

Illustratie: Baukje Stamm

Maar in mijn allerlievelingsrestaurant, St. John in Londen, staat ‘roasted bone marrow & parsley salad’ al decennialang vast op het menu. Toen ik hier vijf jaar geleden voor het eerst at wilde ik zowel aan de ober als aan mijn tafelgenoot - mijn kersverse geliefde - laten zien hoe stoer en controversieel mijn culinaire voorkeuren wel niet waren, opgestookt als ik was door masculiene kookschrijvers als Anthony Bourdain die de intrinsieke waarde van zijn medemens zo ongeveer afmeet aan het aantal bizarre ingrediënten dat deze in zijn gezicht propt. En beenmerg, dacht ik mijn ouders na, moest wel zo ongeveer het meest controversiële voedsel ooit zijn.

De kalfsbotten komen rechtopstaand op tafel, met gegrild zuurdesembrood, een kleine salade met kappertjes en een gek, lang lepeltje waarmee je het beenmerg los moet schrapen. Zodra het merg op het brood valt stijgt een waanzinnige geur op van lichtverbrande toast in combinatie met dat lillende, warme, luxueuze vet - een geur waarmee de een of andere primitieve hersenkwab wordt aangesproken zodat alle evolutionaire bellen en groene lichten gaan knipperen en toeteren dat het een aard heeft. “Dingdingding boing! Bingo. Eet dit. Dit is goed.”

Misschien was het omdat ik verwachtte dat ik het vies zou vinden, of misschien was het de spanning van de nieuwe liefde. Maar toen ik het beenmerg over de toast had uitgesmeerd, er wat vlokkig zeezout op had gegooid en wat van de peterselie met kappertjes, een grote hap nam en die voorzichtig begon te kauwen, sprongen de tranen in mijn ogen. “Moet je nou huilen?” vroeg mijn tafelgenoot. “Ik geloof het!” zei ik.

Het was een soort totale verwondering dat er zo iets fantastisch, zo iets heerlijks in de wereld bestond wat ik nog helemaal niet kende. En dat die paar simpele dingen bij elkaar zo’n sensatie van extreme behaaglijkheid en evenwicht opwekten. En dan de verrassing dat dat vuurwerk zomaar, binnenin mijn mond en in mijn leven, tot ontploffing kwam.

Maar ook snapte ik ineens dat het beenmerg een generatie had overgeslagen, en dat mijn omaatje het juist helemaal begrepen had. En ik moest me inhouden om het tweede kalfsbot niet, midden in dat keurige restaurant, aan mijn mond te zetten, en luidruchtig leeg te slurpen.

Mail

Hiske Versprille

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Tip: Wees een exoot

Wees een exoot

Eva van den Boogaard ontwaakt in een onbekend huis. Is zij hier de vreemdeling? Of is het vooral vreemd dat haar gastheer haar dat laat denken? Een tip om je niet neer te leggen bij xenofobie. Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan