Asset 14

Kreeft

Het cadavre (V): Kreeft

In Het cadavre staren schrijvers nooit naar een leeg vel papier. Ze gebruiken de laatste zin van hun voorganger als begin voor iets nieuws. Zo spelen ze een woordspelletje dat al jaren geliefd is bij verveelde kinderen en Parijse surrealisten.
Vandaag schrijft Lauranne van Grinsven verder met de famous last words van Lotte Lola Vermeer.

Maar hoe zit dat met de dood? Ik dacht altijd dat hij mij niet kon raken. Nu zit hij tegenover me aan tafel. "Ik heb niet lang meer," zegt mijn vader.
Ik neem een slok prikwater dat in een glazen fles op de tafel staat.
"Het spijt me, zoon.”
Mijn vader wil mijn hand pakken, maar ik trek hem terug als een soort reflex. Zoals je je hand terugtrekt wanneer je hem verbrandt. Ik denk: het lichaam is zo ingericht dat we pijn direct herkennen.

Het begon allemaal met zijn duim. Zijn vel leek langzaam los te laten. Er bleef steeds minder van zijn vinger over. Eerst verrotte zijn vlees en daarna zag je zelfs zijn bot zitten. Ik had het gevoel dat ik voor eerst tot hem door kon dringen. Alsof de opening in zijn lijf mij toegang gaf tot zijn binnenste. Totdat de dokter besloot dat de duim eraf moest.
De ring die hij eerst om zijn duim droeg, hangt nu aan een ketting om zijn nek. Zijn harde bolle buik puilt tegen de tafel. Het lijkt alsof binnenin hem iets groeit dat steeds meer ruimte inneemt. Of misschien is het andersom en krimpt mijn vader, blijft er steeds minder over van wie hij was.

“Sorry.” Hij blijft het herhalen. Steeds opnieuw zegt hij: “sorry”.
Ik steek mijn hand in de lucht. Een jongen in een witte blouse loopt naar ons toe.
“Voor mij de kreeft alsjeblieft,” zeg ik.
In het midden van het restaurant staat een bassin vol kreeften. Ik sta met mijn neus tegen het aquarium. Mijn gezicht spiegelt in het glas, zoals de lijven van de kreeften elkaar lijken te spiegelen. Ineengedoken met blauwe plastic linten om hun scharen. Een oxydator in de hoek van de bassin pompt voortdurend bellen in het water.

“Mag ik je een tip geven?” Een Chinese man legt zijn hand op mijn schouder. Hij lijkt op te gaan in het decor van het restaurant, alsof hij hier altijd al heeft gestaan. “Je moet gaan voor de kreeft met de langste voelsprieten. Die beesten zitten soms weken in zo’n glazen bak. Uit pure radeloosheid beginnen ze aan elkaars ledematen.” Zijn hand rust op mijn rug.
De kleine kraalogen van de kreeften kijken me aan. Ze zitten voor op hun gepantserde kop.
“Zorg dat het een agressief exemplaar is,” zegt de man. “Niet zo een die er suf bijhangt.” Hij laat mijn lichaam los en even sta ik er weer alleen voor.
Ik kijk naar mijn vader. Hij zit nog altijd hetzelfde op zijn stoel, alsof hij een kreeft is. Wachtend op de dood.

Over twee weken borduurt schrijver Koen Frijns verder op Lauranne's laatste zin.

Beeld: Wikimedia

Mail

Lauranne van Grinsven is vijfentwintig jaar en afgestudeerd aan Creative Writing ArtEZ in Arnhem. Ze schrijft proza, poëzie en facebookberichten aan haar moeder.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
Lees meer
het laatste

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

 1

Op de plaats rust

‘Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt. Lees meer

Iets dat me niet langer platlegt

Iets dat me niet langer platlegt

Emma Stomp dicht over de mooiste uren in haar lichaam, dans en een kalm soort verliefdheid. Lees meer

 1

Noren

'Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.' Lees meer

Roulette 5

Roulette

Vier studievriendinnen met een voorliefde voor gokken tarten het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen. Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

Glory hole

Glory hole

In een openbaar toilet op de luchthaven van San Francisco zit een gat in de muur. Zachtjes zoemt een camera, een lens is zichtbaar, iemand haalt zachtjes zijn neus op. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Een oude man probeert op te staan uit zijn stoel en zijn vrouw kijkt toe. Samen dwarrelen ze terug in de tijd, in een verhaal dat ook achterstevoren te lezen is. Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre... Lees meer

Edward Hopper - Chop Suey

Verdrietvoyeur

Van een veilige afstand laat Babet ons meekijken naar een vrouw in een jas en laat ze ons gissen naar wie deze vrouw is of zou kunnen zijn. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan