Langzaam bewegen twee stellages op wielen, bijeengelast uit een stuk of tien omafietsen, naar elkaar toe door de passage van het Rijksmuseum. De ene sleept een batterij orgelpijpen achter zich aan, de andere is volgehangen met slagwerk bestaand uit kettingen, sturen, frames en fietsbellen. In elk van die stellages zit een half dozijn studenten van het Koninklijk Conservatorium die zingen, acteren en muziek maken. Deze uitvoering schijnt iets te maken te hebben met vrouwelijkheid en Afrika, maar dat mag de pret niet drukken. Het is een sacrale processie met Tingueli-achtige knutselmonsters, in het openbaar maar onder een gewelf, voor iedereen genietbaar en toch mysterieus. De wekelijkse concerten in de onderdoorgang zijn zonder meer de meest geslaagde voorstellingen op het Holland Festival tot nu toe. En nog gratis ook.
Het Holland Festival is ieder jaar het evenement waar dingen gebeuren die elders niet kunnen. Die “dingen” zijn doorgaans grote producties, die het HF ook alleen in internationale samenwerking kan draaien. Dit jaar zijn dat een 3D-opera (Sunken Garden), een multimediale productie van La Scala (Quartett), een 3,5 uur durend muziekstuk (Nine Rivers) en een stuk shocktheater van Jan Fabre (Tragedy of a Friendship). Het probleem van zulke topzware producties is dat ze eigenlijk alleen briljant of teleurstellend kunnen zijn, en meestal het laatste. Sunken Garden is vooral memorabel omdat het de eerste 3D-opera is, Nine Rivers is alleen indrukwekkend door zijn omvang, en Tragedy of a Friendship had een fantastische voorstelling kunnen zijn als er niet zoveel slechte seks in zat. Nu is het vooral een samenvatting van alle 13 Wagner-opera’s in een drie uur durende sadistische peepshow.
De conclusie lijkt dan ook dat een groep muziektheaterstudenten het beter begrepen heeft dan de hele topprogrammering van het Holland Festival. Aanstaande donderdag is het laatste onderdoorgangconcert. Half één.