Staatssecretaris Fred Teeven klonk onbedoeld extra verontrustend door in Nieuwsuur te zeggen: "Het blijft wel veilig in Nederland." Hij doelde op zijn bezuinigingsplannen voor detentie, die door de gehele oppositie hysterisch als "kaalslag" werden bestempeld maar volgens Teeven noodzakelijk zijn "omdat er gewoon te weinig geld is."
Het kan allemaal goedkoper, vindt Teeven. Neem nu de cellen, die worden in beslag genomen door één gedetineerde, maar uit onderzoek is volgens Teeven gebleken dat twee gedetineerden per cel, geen enkel probleem is. Het kunnen er trouwens ook vier of zes worden.
Verder heeft Teeven ontdekt dat het veel minder kost de gevangene helemaal niet gevangen te houden, maar hem in plaats daarvan naar huis te sturen met een enkelband. Natuurlijk niet voor een biertje op de bank. Teevens grote schrikbeeld is een gedetineerde met een biertje op de bank. Nee, de gevangene moet aan het werk. Monumenten opknappen, parken aanharken. Teevens gewoonlijke strengheid maakte plaats voor een vaderlijke opmerking: "Zodoende kennen ze een vak als ze naar buiten komen. Er is niets zo vervelend als je buiten komt en geen werk hebt."
Teevens derde verbluffende idee: de gedetineerde betaalt zijn eigen detentie. Dit doet hij door de kosten van zijn gevangenhouding achteraf terug te betalen. Bijvoorbeeld door uitoefening van het vak dat hij in zijn strafperiode leerde. Zo dwingt de zelfopgelegde bezuinigingsnoodzaak de staatssecretaris ertoe een geheel nieuwe invulling te geven aan wat een gedetineerde is: een man of vrouw die van de gevangenisstraf gebruik maakt een enkelbandstage te lopen, bij wijze van omscholing, met de detentiekosten als studieschuld.
De "zelfredzaamheid van gedetineerden", het "waarborgen van de veiligheid", paternalistische bedoelingen om ex-gedetineerden beter te laten integreren, onderzoeken die wijzen op "mooie resultaten" bij twee-op-een-cel, zo verpakt Teeven zijn plannen, die geen diepere visie hebben. Het is verkooppraatje dat moet verbloemen dat het ook in de gevangenis crisis is.