Ter opwarming schotelde de bioscoop me een aantal trailers voor, een ervan leek een voorproefje van een pseudo-filosofisch epos. Terwijl sfeerbeelden in slow motion aan me voorbijtrokken, dreunde een bronzen mannenstem een lesje mindfulness op - een nieuwe Paulo Coelho verfilming? Het bleek een melkreclame.
FrieslandCampina heeft namelijk zijn slag geslagen met ´The Story of Milk´: helemaal zelf bedacht, en vervolgens laten uitvoeren door een ‘corporate cinema agency’. En uit deze zogeheten moodfilm (in het Engels klinkt alles beter) werd vervolgens een kortere reclame gedestilleerd, die ´externe stakeholders´ (oftewel: de mensen thuis) moet wijzen op de magische eigenschappen van het natuurproduct. Het onsamenhangende zuivelsprookje eindigt met een idyllische weide waar een handvol koeien in het sappige gras staat te chillen. Dat is de melkindustrie zoals wij haar graag zien: ouderwets en ambachtelijk, zonder tussenkomst van melkmachines, gemutileerde uiers en kist- of vleeskalveren.
In de jaren zestig deed Joris Driepinter zijn intrede in Nederland, om de groeiende melkplas het hoofd te bieden. Een halve eeuw en een paar bommetjes later is er niet minder dan een sprookje nodig om ons nog te doen geloven dat melk natuurlijk en gezond is, hoewel wetenschappers inmiddels het tegendeel proberen te bewijzen. FrieslandCampina trekt zich van dit imagoprobleem niets aan; ‘The Story of Milk’ pretendeert niet alleen onze gezondheid op te krikken, maar ook de voortrazende tijd te vertragen, de groeiende kloof tussen mens en natuur te overbruggen en ons bewuster te maken van onze omgeving. Prachtige indirecte beloftes, verbeeld door een schommelend meisje, hippe fietsende Japanners en een uitgebluste zakenman die een graanveld betreedt.
Melk...en we leefden nog lang en gelukkig.