Asset 14

Da's pech, voorhuid weg

Hard//talk: Da's pech, voorhuid weg

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Terwijl het aantal besnijdenissen in Angelsaksische landen afneemt, neemt het in Nederland juist jaar na jaar toe. Wanneer gaan we het daar nou eens echt over hebben, vraagt Marte Hoogenboom zich af.

Kort na mijn geboorte hebben mijn ouders mij een jurk aangetrokken en heeft iemand een paar druppels water over me heen gespetterd. Het schijnt nogal een gebeurtenis te zijn geweest; mijn familie kwam kijken en achteraf was er cake en koffie. Ik heb er een grote kaars aan overgehouden met mijn naam en geboortedatum erop, maar meer niet. Het is niet alsof iemand – ik zeg maar wat – een stuk van mijn lichaam heeft afgesneden.

Laat dat nou precies zijn wat elk jaar zo’n tien- à vijftienduizend kinderen in Nederland die met een penis worden geboren wel overkomt. Bij hen wordt, zonder dat hun om enige toestemming gevraagd hoeft te worden, een volkomen gezond stuk van hun geslachtsorgaan weggeknipt. Instemming van de ouders volstaat om een niet-therapeutische (medisch niet-noodzakelijke) besnijdenis te laten plaatsvinden, ook al is het een pijnlijke en onomkeerbare operatie die veel meer en veel grotere gevolgen heeft dan algemeen wordt aangenomen.

Voorstanders van genitale verminking schermen met de vermeende hygiënische en seksuele voordelen van de ingreep. Die zou de kans op peniskanker en infecties verkleinen en vroegtijdige zaadlozing tegengaan. We hebben het dan echter om een van de allerzeldzaamste vormen van kanker, en de hygiënische problematiek kan doorgaans evengoed worden bestreden met basale lichamelijke verzorging. Geen van beide argumenten rechtvaardigt het te knippen in een gezond orgaan. De seksuele voordelen worden door sommige besneden volwassenen bovendien omgekeerd geïnterpreteerd: door jarenlange blootstelling aan lucht en wrijving met kleding heeft een besneden penis een drogere en minder gevoelige eikel. Het is dan ook niet verrassend dat de echte beweegredenen voor besnijdenis uit religieuze en, soms, culturele hoek komen.

Heeft onze samenleving dan zo veel moeite met het idee van mannelijke lichamelijke integriteit als iets wat kan worden geschonden?

Het zou een no-brainer moeten zijn: religieuze vrijheid en de vrijheid om je kind naar eigen inzicht op te voeden mag onder geen beding de lichamelijke integriteit van dat kind overschrijden, helemaal als het een levenslange verminking betreft. Niet voor niets verklaarde artsenfederatie KNMG acht jaar geleden al tegen de ingreep te zijn en een debat noodzakelijk te achten.

Waarom roept elke vorm van besnijdenis bij meisjes – zelfs symbolische – zo veel weerstand bij ons op, terwijl we onze schouders ophalen bij de genitale verminking van hun broertjes? Heeft onze samenleving dan zo veel moeite met het idee van mannelijke lichamelijke integriteit als iets wat kan worden geschonden? Vooralsnog lijkt het een geval van ‘wat gaat het jou aan, als jij niet besneden bent?’. Maar levenslange verminking, van wie dan ook, gaat iederéén aan.

Terwijl het aantal besnijdenissen in Angelsaksische landen – van oudsher hoog – jaar na jaar afneemt dankzij het werk van zogeheten ‘intactivisten’, is er in Nederland geen sprake van een aanhoudend maatschappelijk debat, en neemt het aantal gevallen van verminking van penissen juist toe. Eens in de zo veel tijd lijkt de discussie even op te laaien, maar ze dooft snel en dringt nooit tot in Den Haag door. Dat de politiek het onderwerp tot nog toe links heeft laten liggen, is helaas tekenend voor de manier waarop in Nederland over besnijdenis wordt gedacht: we durven ons er niet over uit te spreken, of het laat ons gewoonweg koud.

Er is, zij het voorzichtig, verandering op handen. Waar enkele jaren geleden nog legio zorgverzekeraars alle besnijdenissen vergoedden, is er sinds 1 januari 2018 nog maar één verzekeraar die niet-therapeutische besnijdenissen vergoedt. Maar het gaat te langzaam: zolang er geen echt maatschappelijk debat wordt gevoerd over de verminking van gezonde penissen, is een wettelijk verbod nog lang niet in zicht.

Mail

Marte Hoogenboom (Amersfoort, 1994 en Amsterdam, 2019) was eindredacteur, toen adjunct-hoofdredacteur, toen hoofdredacteur, toen magazinechef en nu weer eindredacteur bij Hard//hoofd. Tussen het uitstellen door schrijft ze aan haar debuut, dat in 2041 verschijnt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Een kus van een beer

Een kus van een beer

Nick Sens ontmoet een beer in de dierentuin en raakt gefascineerd door deze dieren. Wie of wat ervaren we als we oog in oog met een beer staan? Aan alle wezens van de metamorfose, hier en daarginds (Nastassja Martin) De bruine beer zet twee zware stappen in mijn richting en ik bevries. Het gegil en... Lees meer

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Wie zie jij als je in de spiegel kijkt? Voldoe je aan het beeld van ‘de gemiddelde mens’, of niet? Tom Kniesmeijer vraagt zich af waarom afwijken van het gemiddelde zoveel weerzin oproept en of hét gemiddelde wel bestaat. ‘Precies op het gemiddelde past niemand’. Ik sluit mijn ogen en ben terug in de Leidsestraat.... Lees meer

Nieuwe Barbaren 1

Nieuwe Barbaren

Met het essay 'Nieuwe barbaren' over de Kafkaëske, sci-fi serie Severance won Jacob Koolstra in 2024 de Drift Essaywedstrijd. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer