De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In verschillende media kwamen de afgelopen tijd vrouwen naar voren die gevoelens van 'overmatige teleurstelling over het geslacht van hun (ongeboren) kind' opbiechtten. Ruby Sanders vraagt zicht af of deze publieke biecht werkelijk nodig en verstandig is.
‘Teleurstelling over het geslacht van het (ongeboren) kind’, prijkt in grote letters op de website gender disappointment. Dit nieuwe fenomeen in de wereld van moeders in spe dook de afgelopen tijd veel op in de media. Echt nieuw is een voorkeur voor het geslacht niet; zo is er in veel samenlevingen waar ouders sterk leunen op de toekomstige financiële steun van hun kind, en waar vooral zonen dat bieden, een duidelijke voorkeur voor het krijgen van een zoon. En ook vroeger zullen vrouwen na vijf jongens gehoopt hebben op een meisje, of vice versa. Maar dit verschijnsel, aangeduid met de term gender disappointment, is anders.
In de Volkskrant schreef journalist Anne Kleisen over haar eigen ervaring. Bij de echo bleek haar tweede kind tegen alle wens en verwachting in een jongen. Dat ‘voelde als een afgang, een domper op ons oh zo gelukkige gezinnetje’. Kleisen zou moeten werken aan haar ‘aversie tegen opgroeiende jongens’. Ze ontdekte dat meer vrouwen hiermee kampen. Zo ook Bianca Rozendaal, oprichter van genderdisappointment.nl – naar eigen zeggen om het fenomeen uit de taboesfeer te halen. Hard nodig volgens haar, want het taboe zou groot zijn en tot schuldgevoel en schaamte bij de moeders leiden.
In de vele artikelen is de boodschap gelijk: de meeste vrouwen zouden een voorkeur hebben (zo te lezen vooral voor meisjes), velen van hen zijn teleurgesteld als die voorkeur geen werkelijkheid wordt, en allemaal worden ze verketterd wanneer ze dit met hun omgeving delen: ‘woede en harde veroordeling zullen je deel zijn’, ‘wee het gebeente van de vrouw die daar eerlijk voor uitkomt’. Om het taboe te doorbreken, biechten de (aanstaande) moeders hun teleurstelling massaal op in de media. Maar woede en harde veroordeling kom ik niet tegen. Zelfs onder een oproepje op Facebook van RTL Nieuws over ervaringen met gender disappointment, blijven de reacties mild. Waarom dan toch die onbedwingbare drang om het taboe te doorbreken?
Ik heb zelf nog geen kinderen, en besef dat het gevoelig ligt iets te vinden van zwangere vrouwen. Natuurlijk kan ik niet beoordelen of wat in hun hoofd omgaat legitiem is. Hen veroordelen of belachelijk maken is verkeerd en verwarrende gevoelens bespreekbaar maken altijd goed. Toch vraag ik me af hoe verdedigbaar de publieke biecht van deze vrouwen is. Is dit onderwerp maatschappelijk dermate relevant dat de discussie aangezwengeld moet worden, zoals bij andere publieke biechten?
Het is geen psychische stoornis waarvoor taboes doorbroken moeten worden. Sterker nog: ik denk dat deze biecht mogelijk schade kan veroorzaken. Want wat zal het kind denken, mocht hij (of zij) dit als opgroeiende tiener ooit lezen? Veel vrouwen treden immers met naam en toenaam naar buiten. Is de biecht dit risico echt waard? Er is bovendien geen praktische oplossing voor. Tenminste, tot het moment dat deze vrouwen tijdens de inseminatie gewoon kunnen aanklikken welk geslacht ze willen. En welke haarkleur, ogen, talenten, en ideeën. Is hier al een Black Mirror-aflevering over?
