Asset 14

Gender disappoint-ment

Hard//talk: Gender disappoint-ment

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In verschillende media kwamen de afgelopen tijd vrouwen naar voren die gevoelens van 'overmatige teleurstelling over het geslacht van hun (ongeboren) kind' opbiechtten. Ruby Sanders vraagt zicht af of deze publieke biecht werkelijk nodig en verstandig is.

‘Teleurstelling over het geslacht van het (ongeboren) kind’, prijkt in grote letters op de website gender disappointment. Dit nieuwe fenomeen in de wereld van moeders in spe dook de afgelopen tijd veel op in de media. Echt nieuw is een voorkeur voor het geslacht niet; zo is er in veel samenlevingen waar ouders sterk leunen op de toekomstige financiële steun van hun kind, en waar vooral zonen dat bieden, een duidelijke voorkeur voor het krijgen van een zoon. En ook vroeger zullen vrouwen na vijf jongens gehoopt hebben op een meisje, of vice versa. Maar dit verschijnsel, aangeduid met de term gender disappointment, is anders.

In de Volkskrant schreef journalist Anne Kleisen over haar eigen ervaring. Bij de echo bleek haar tweede kind tegen alle wens en verwachting in een jongen. Dat ‘voelde als een afgang, een domper op ons oh zo gelukkige gezinnetje’. Kleisen zou moeten werken aan haar ‘aversie tegen opgroeiende jongens’. Ze ontdekte dat meer vrouwen hiermee kampen. Zo ook Bianca Rozendaal, oprichter van genderdisappointment.nl – naar eigen zeggen om het fenomeen uit de taboesfeer te halen. Hard nodig volgens haar, want het taboe zou groot zijn en tot schuldgevoel en schaamte bij de moeders leiden.

In de vele artikelen is de boodschap gelijk: de meeste vrouwen zouden een voorkeur hebben (zo te lezen vooral voor meisjes), velen van hen zijn teleurgesteld als die voorkeur geen werkelijkheid wordt, en allemaal worden ze verketterd wanneer ze dit met hun omgeving delen: ‘woede en harde veroordeling zullen je deel zijn’, ‘wee het gebeente van de vrouw die daar eerlijk voor uitkomt’. Om het taboe te doorbreken, biechten de (aanstaande) moeders hun teleurstelling massaal op in de media. Maar woede en harde veroordeling kom ik niet tegen. Zelfs onder een oproepje op Facebook van RTL Nieuws over ervaringen met gender disappointment, blijven de reacties mild. Waarom dan toch die onbedwingbare drang om het taboe te doorbreken?

Ik heb zelf nog geen kinderen, en besef dat het gevoelig ligt iets te vinden van zwangere vrouwen. Natuurlijk kan ik niet beoordelen of wat in hun hoofd omgaat legitiem is. Hen veroordelen of belachelijk maken is verkeerd en verwarrende gevoelens bespreekbaar maken altijd goed. Toch vraag ik me af hoe verdedigbaar de publieke biecht van deze vrouwen is. Is dit onderwerp maatschappelijk dermate relevant dat de discussie aangezwengeld moet worden, zoals bij andere publieke biechten?

Het is geen psychische stoornis waarvoor taboes doorbroken moeten worden. Sterker nog: ik denk dat deze biecht mogelijk schade kan veroorzaken. Want wat zal het kind denken, mocht hij (of zij) dit als opgroeiende tiener ooit lezen? Veel vrouwen treden immers met naam en toenaam naar buiten. Is de biecht dit risico echt waard? Er is bovendien geen praktische oplossing voor. Tenminste, tot het moment dat deze vrouwen tijdens de inseminatie gewoon kunnen aanklikken welk geslacht ze willen. En welke haarkleur, ogen, talenten, en ideeën. Is hier al een Black Mirror-aflevering over?

Mail

Ruby Sanders is chef Tekst bij Hard//hoofd, eindredacteur bij OneWorld en omnivoor film, televisie, literatuur en eten.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer