Jana zwoer nooit toe te geven aan vieze vleeskeuringsapplicaties, maar de app Happn doet haar twijfelen aan die gelofte. Al is het maar uit journalistieke nieuwsgierigheid.
Er is een nieuwe online dating applicatie op de markt: Happn. Ik hoor je al zuchten: “hebben we niet al onze handen vol met Tinder?” Vast wel, maar ik zeg je: deze app is anders, verslavender, een tikje geslepener misschien. Happn gaat er prat op toeval om te zetten in romantisch geluk, en onderscheidt zich zo van apps die vooral gebruikt worden voor seksuele avontuurtjes. Happn is dan ook afkomstig uit Parijs, bij uitstek de stad van de romantiek. De jonge, aantrekkelijke ontwikkelaars van de app prijzen hun product aan met slogans als “Find those you've crossed paths with” en “Never miss an opportunity”.
Happn biedt dus een virtuele tweede kans aan iedereen die te verlegen of gehaast was om die ene aantrekkelijke onbekende op straat aan te spreken. Ook is het de perfecte ijsbreker om eens een praatje te slaan met al die anonieme mensen die dagelijks je pad kruisen. In ruil voor deze wereld van nieuwe romantische mogelijkheden dien je (zoals gewoonlijk) wel een beetje privacy op te geven, ditmaal in de vorm van je geolocatie. Happn werkt namelijk op basis van het gps-signaal van je smartphone. Iedereen die ook op Happn zit en je pad kruiste binnen een straal van 250m verschijnt op je startpagina, inclusief kaartje met de exacte plek en het exacte tijdstip van de gemiste connectie. Creepy? Een beetje. Maar wie in is voor een romantisch avontuur en geen zin heeft om onbekenden zomaar aan te spreken, zoals ze dat vroeger weleens deden, moet niet flauw doen.
Al die potentiële connecties die ik zomaar aan me voorbij liet gaan: die ene jongen in de bibliotheek met wie ik altijd blikken uitwisselde, die man met baard op de trein die mijn artikel aan het lezen was, die ene figuur die vanop zijn balkon zo'n aantrekkelijke danspasjes pleegde… Stel je eens voor hoe mijn leven uitgedraaid was als ik met hen in contact had kunnen komen!
Vleeskeuringsapplicatie
Ik verbaas me over de hevige aandrang die ik voel deze app uit te testen. Was ik niet diegene die altijd heel hard riep dat ze nooit zou meedoen met vieze vleeskeuringsapplicaties zoals Tinder? Misschien is het de romantische idee achter Happn die me doet geloven dat deze app tot minder oppervlakkige ontmoetingen zal leiden. Maar het blijft natuurlijk wel 'online daten'. Daarom besluit ik mijn nieuwsgierigheid om te zetten in een journalistiek experiment. Mijn voorstel om voor de krant deze dating app uit te testen wordt enthousiast ontvangen. Met een gesust geweten download ik Happn op mijn telefoon.
Een groot voordeel van deze app is dat je niet verplicht bent om elk profiel te keuren, waar je bij Tinder pas naar het volgende profiel kunt als je het vorige naar links of rechts 'geswipet' hebt. Enkel de foto’s die je bevallen ‘like’ je anoniem, de andere kun je negeren. Lekker gemakkelijk. Als de interesse wederzijds is, krijg je de melding “it’s a crush!” en kun je met elkaar chatten. Voor wie liever direct de koe bij de horens vat, is er ook de optie om een “charm” te verzenden. Je prooi krijgt dan meteen een melding van jouw interese. Vrouwelijke gebruikers kunnen naar hartelust charmeren, mannen dienen echter te betalen voor elke “charm” die ze versturen.
Een wandelingetje door het station van Brussel-Noord - toch niet de meest romantische plek – doet mijn Happn-startpagina bijna ontploffen met potentiële “love interests” die mijn pad kruisten. Het aflopen van de Antwerpse Meir in volle soldenperiode levert daarentegen slechts één nieuw profiel op. Al snel ontwikkel ik de gewoonte om na elke verplaatsing de app te openen om te bekijken wie mijn Happn-radar allemaal heeft gesignaleerd. Behoorlijk verslavend, deze app.
Barista’s van Starbucks, verkopers van Carrefour Express, CEO’s, IT-consultants en zelfs dolfijnentemmers: allemaal stromen ze mijn scherm binnen. De leeftijden zijn even variabel; van 19 tot en met 60 jaar, hoewel het grootste deel van de profielen toch dertigers betreft. Voorlopig ben ik nog niemand tegengekomen dat ik wil ‘liken’. Behalve dan die dolfijnentemmer misschien, gewoon omdat het kan. Dan lopen de eerste “charms” binnen. Mijn jeugdige leeftijd lijkt geen bezwaar te vormen voor mannen die bijna mijn vader zouden kunnen zijn. Nu ja, ze zijn tenminste mee met hun tijd.
La peur
Uiteindelijk stoot ik op een paar profielen die me wel weten te bekoren en zo geraak ik in een chatsessie verwikkeld met Thomas (29), componist. Thomas verkiest duidelijk de no nonsense-aanpak, zo opent hij met “Hallo, hoe gaat het? Wat doet iemand zoals jij in godsnaam op deze app?”. Een beetje beteuterd vraag ik of hij Happn dan een app voor zielige mensen vindt, hij maakt er zelf toch ook gebruik van? “Ben al veel rotzooi tegengekomen, voor de rest wel oké. Wanneer spreken we af?”. Wanneer ik hem vertel dat ik toch liever eerst nog wat zou praten (hoort dat niet zo?) krijg ik een honend “La peur” als antwoord. Oké.
Er volgen nog een paar chatsessies die beleefder verlopen en een paar van mijn “crushes” blijken best aardig te zijn. Vooral mijn conversatie met ene Alexandre neemt steeds grotere proporties aan. Ondanks het leeftijdsverschil (Hij is 36, ik 21. Maar alles is relatief, toch?) heb ik een goed gevoel bij deze “crush”. Het begon nochtans vrij twijfelachtig met een ietwat slijmerig “mais tes petits looks sont vraiment parfaits, jeune fille”. Gelukkig blijkt Alexandre ook aardig te kunnen converseren over gewaagdere onderwerpen zoals het weer en de Belgische regeringsvorming.
Wanneer hij me plots zijn telefoonnummer doorstuurt, wijs ik hem erop dat het nogal onachtzaam is zomaar persoonlijke gegevens door te spelen aan een journalist. De ontdekking van mijn ware identiteit verontrust Alexandre niet, integendeel: hij lijkt me alleen maar interessanter te vinden. We blijven elkaar berichtjes sturen. Hij stelt me op mijn gemak met zijn keurige volzinnen (een unicum in de online dating wereld) en taalspelletjes. Ik begin te fantaseren over Alexandre in het offline leven: hoe klinkt zijn lach? Gebruikt hij zijn handen om zijn woorden kracht bij te zetten? Wat voor parfum draagt hij?
Breek het ijs
Even overweeg ik met hem in persoon af te spreken; mocht Alexandre dan alsnog een enge oude man blijken, heb ik toch nog een sterk verhaal. Maar wanneer puntje bij paaltje komt, ga ik geen kopje koffie met hem drinken. Online flirten is best amusant, verslavend zelfs. Hoewel ik me vaak ergerde aan de oppervlakkigheid waarmee mannen me benaderden (je bent dan ook binnen duimbereik van eender welke idioot), vond ik al die 'charms' ook wel flatterend. Maar het overheersende gevoel dat ik bij deze app had was er toch vooral een van onbehagen. Ik vind online daten een beetje eng, unheimlich zelfs. Dit onbehagen is natuurlijk een gevolg van de moeizame haat-liefde relatie die ik met mijn telefoon heb. De toevoeging van zo'n online dating applicatie aan mijn lijstje van virtuele afleidingen zorgt ervoor dat mijn digitale stress climaxt. Al die berichten, al die meldingen, al die potentiële connecties: ik word er helemaal gek van.
Maar bovenal vraag ik me af: is dit nu de manier waarop mijn generatie nieuwe mensen leert kennen? Is digitaal daten echt de toekomst? Voor mij (nog) niet. Ik kan me best voorstellen dat deze app een godsgeschenk is als je erg schuchter bent of bijzonder weinig tijd hebt om je bezig te houden met onbenulligheden zoals uitgaan, maar volgens mij behoor ik tot geen van beide categorieën.
Onlangs stapte een volslagen onbekende fietser van zijn fiets om met het vrij typische “ben jij niet de zus van...?” een gesprek aan te knopen. Hoe doorzichtig zijn openingszin ook was, hij kreeg meteen extra punten voor moed en spontaneït. Iemand die je zomaar, offline aanspreekt geeft je het gevoel speciaal te zijn, de moeite om een blauwtje te riskeren. Dat valt helemaal weg bij zo'n app als Happn, waar je zonder probleem met tien ´crushes´ tegelijk kunt flirten. Wanneer iemand met je flirt is het fijn om weten dat dat niet enkel gebeurt omdat je je toevallig binnen een straal van 250m bevond en een profielfoto hebt die niet al te afstotelijk is.
Wie jou echt wilt leren kennen, mag daar best wat meer moeite voor doen. Er gebeurt al genoeg online, laten we de offline wereld alsjeblieft ook een beetje spannend houden. Daarom heb ik mijn Happn-profiel weer verwijderd. Misschien is het pretentieus, maar ik reken erop dat wie hard genoeg wilt me wel op een andere manier weet op te sporen.
Dit artikel verscheen ook - zij het in een andere vorm - in De Morgen.
