Asset 14

Arm aber sexy

Arm aber sexy

Met kloppende slapen en een zwart gat in zijn geheugen wordt de hoofdpersoon van dit korte verhaal wakker in zijn Berlijnse appartement. Wat is er de vorige avond gebeurt? Een Hard//hoofd-klassieker van Jana Antonissen.

1. Killercondom

Het eerste wat ik zie is een groot condoom met een gretig opengesperde muil vol venijnig scherpe tandjes, als een piranha die bloed heeft geroken. Als dit ongeloofwaardige monster het gevaar van geslachtsgemeenschap moet illustreren ben ik niet bepaald onder de indruk.

Dan passen mijn ogen zich aan aan de omgeving van het onmogelijke creatuur. ‘Kondom des Grauens’, staat er boven, ‘ein Film von Martin Walz’, eronder. Een poster op een vuilwitte muur, eronder een versleten zetel die bijna verdwijnt onder een chaotische berg kleren. Mijn kleren, begrijp ik plots. De poster, muur en zetel zijn enkel tijdelijk van mij.

Langzaam strek ik mijn vingers. Ik voel niets, vraag me af of dat goed of slecht is. Het knagende gevoel dat ik iets belangrijks ben vergeten overvalt me, maar ik kan niet bedenken wat.

Onder mijn rechterslaap begint iets te bonzen. Het voelt alsof ik heel hard ergens tegenaan ben gelopen. Dan word ik me bewust van een ander, langzamer kloppen, lager.

Mijn penis staat stokstijf, een opgezwollen ader schiet donkerblauw over de gespannen schacht omhoog. Ik voel me misselijk. Nog voor ik mijn harde lid helemaal naar beneden kan duwen, richt hij zich als een soevereine springveer opnieuw op.

Met één langgerekte kreet raast een sirene voorbij. Ik draai mijn gezicht naar het geluid toe. Het raam staat wagenwijd open, zie ik. Met mijn ellebogen duw ik mezelf overeind. De vier meter tot aan het raam overbruggen duurt veel langer dan normaal.

De kille februariwind zet me terug op scherp, alsof mijn focus verkeerd ingesteld stond. Ik kijk hoe zes verdiepingen lager aftandse Volkswagens en opgedreven bromfietsen als hongerige insecten over de vier rijvakken van de Urbanstrasse kruipen. Aan de overkant van de straat zitten drie mannen in dikke jassen op het bankje voor internetcafé Bizim. Ik knijp mijn ogen samen. Ze delen een sigaret, spuwen tussendoor op het voetpad voor hen. Uitgekauwde zonnebloempitten, weet ik.

De hemel is open noch betrokken, de lucht blauw noch grijs. Al sinds ik hier aankwam hult de horizon zich in dit vage licht dat niets verheldert, maar ook niets verduistert. Een hemel die ik nog nergens anders heb gezien, alsof Berlijn haar eigen kleurloosheid bezit.

Wanneer ik het raam wil sluiten valt mijn oog op de slordig achtergelaten peuken op de hoek van de vensterbank. Ik rook niet. Nog geen centimeter is van de sigaretten overgebleven, alsof degene die ze had aangestoken vastberaden was alles eruit te halen. Hoe langer ik naar de uitgeduwde eindjes staar, hoe benauwder ik het krijg.

Opeens herinner ik me heel helder hoe ik gisteren nog een opdracht had afgewerkt voor ik naar... Ik ruk het kastje onder de bureautafel open. Mijn MacBook is weg, net zoals mijn verzameling volle geheugenkaarten. Stofwolkjes dansen over de lege bodem alsof de kast hen altijd al toebehoorde.

Ik loop de slaapkamer uit. De smalle gang is volgestouwd met het leeggoed van de vorige huurder, in de badkamer slingert enkel mijn eigen ondergoed rond. Maar in de keuken wacht op het aanrecht een lege fles Hendrick's Gin, ernaast een aangesneden komkommer, al lichtjes verrimpeld aan het uiteinde. Met de fles in mijn hand loop ik terug naar de slaapkamer. Alsof het leeggoed zijn bondgenoten van de vorige avond herkent bemerk ik plots de twee glazen die op de vloer voor het nachtkastje staan. Het linkse glas is half gevuld met een doorzichtige vloeistof die verraderlijk veel op water lijkt, op de bodem van het rechtse is enkel een uitgedroogd schijfje komkommer achtergebleven. Vanonder het bed strekt een broekspijp zich slordig uit naar de glazen. Haastig gris ik mijn jeans van de vloer en voel aan de zakken. Onder de lichte rechthoek die zich links in de blauwe stretchstof aftekent zit mijn iPhone. Wanneer ik het scherm ontgrendel springt het laatst ontvangen bericht vanzelf open. 'Ben er, heb alvast wat te drinken gehaald. xo, Joscha.'

2. Melkweg vol matches

Eerder die week had ik een profiel aangemaakt op Tinder. Hoewel het percentage mannen op zoek naar mannen bij deze datingapp beduidend lager lag dan bij haar homoseksuele broertje Grindr had een krantenartikel over Tinderhuwelijken me over de streep getrokken. De bronstige spierbundels op Grindr hadden korte metten gemaakt met zulke illusies.

In dertig minuten tijd had ik twintig matches, dat was er één per anderhalve minuut. Vier daarvan duwden op hetzelfde moment op de verzendknop, drongen in bijna identieke bewoordingen aan snel af te spreken.

Ik stelde me voor hoe elk van deze, volgens Tinder met mij matchende persoonlijkheden een minuscuul klein lichtpuntje was in een donker vacuüm vol gelijkaardige sterretjes. Een klein aantal van die vlekjes, echt een minderheid, werd verbonden door één dikke streep die het donker uitwiste, als met een tintenkiller getrokken. Uit alle andere puntjes strekte zich verschillende verbindingen uit. Sommige van die lijnen waren flinterdun, haast onzichtbaar, andere twijfelden nog tussen stip of streep. De gedachte aan deze overvolle melkweg van mogelijke verhoudingen maakte me duizelig.

Ik besloot enkel de meest originele openingszin te beantwoorden.

‘Jij ziet eruit alsof je geen idee hebt wat je hier doet. Ik ook niet’, schreef Joscha, 27 jaar, lange blonde haren en een neus die eruit zag alsof hij met enige regelmaat ergens tegenaan knalde. Ik vond hem schattig.

Het café waar we hadden afgesproken liet zich niet makkelijk vinden. Na vier keer de Kottbusser Damm afgelopen te hebben belde ik Joscha op, beschaamd om mijn status van onwetende buitenlander te bevestigen. Hij moest lachen. Zijn stem klonk lager dan ik had verwacht.

Met zijn instructies vond ik eindelijk de smalle toegangstrap tot de donkere zolderbar. Joscha wachtte me op in een verkleurde hoekzetel, zijn lange benen lui uitgestrekt. Twee halve liters Augustiner lieten het wankele salontafeltje voor hem lichtjes naar links overhellen. Hij zag er nog beter uit dan op de foto.

Joscha wou alles weten. Wat ik in België beleefd had, wie ik er achterliet, waarom ik naar hier was gekomen. Hij was geboren in Berlijn, had nooit ergens anders gewoond. Dat hij mijn vragen handig ontweek gaf niet; het was lang geleden dat iemand zich zo voor mij geïnteresseerd had.

Nadat de barman ons iets voor drieën naar buiten had gejaagd, was ik voldoende aangeschoten om Joscha mee naar huis te vragen. Verrassend vastberaden duwde hij me tegen de etalage van Telecom Call Me More. Zijn speeksel smaakte synthetisch zoet, zoals gummibeertjes.

Thuis wou ik hem meteen uit zijn nauw aansluitende broek helpen, maar hij duwde me zacht van zich af. ‘Bied je me niets te drinken aan?’ vroeg hij terwijl hij me speels op mijn kont klopte.

Toen ik twee gin-tonics op het nachtkastje neerzette wees hij met een opgetrokken wenkbrauw naar de gele schijfjes die ik haastig over de glasrand had gedrapeerd. ‘We hebben komkommer nodig, geen citroen.’

Te dronken om me te laten intimideren door zijn bazige toon wandelde ik terug naar de keuken. De drankjes liet ik op het nachtkastje staan.

Na het drinken lagen we lui op bed. Mijn aanvankelijke opwinding was omgeslagen in een vreemde lusteloosheid. Anders dan de sloomheid die me na te veel alcohol wel vaker overmeesterde tintelde deze vermoeidheid eerst zachtjes, begon dan te branden alsof ik naakt door een bos netels was gelopen. Geleidelijk aan ontglipte mijn bewustzijn me, alsof ik vol gaatjes was geprikt waarlangs ik langzaam leeg liep. Het begon bij mijn motoriek. Alsof ze mij niet langer toebehoorden protesteerden mijn ledematen hevig wanneer ik ze probeerde op te heffen, om uiteindelijk elke beweging te weigeren. Toen alles rond me wegdraaide bood enkel de matras onder me zekerheid, blijven liggen was de enige optie.

Als een blonde vlek danste Joscha's hoofd boven me. Opeens vroeg ik me af wie hij eigenlijk was, maar ik kon mijn gedachten niet in woorden gieten. Taal leek zo beperkt, een willekeurig samenvoegsel van nietszeggende klanken.

Joscha zei dat hij ook moe was, dat we beter gewoon konden gaan slapen. Hij zorgde ervoor dat het dekbed ons overal omhelsde voor hij tegen me aankroop. Voorzichtig streelde hij mijn hals, alsof we een getrouwd koppel waren waarvan de lust zich gedurende de jaren gekristalliseerd had tot kalmte. Met elke aanraking voelde ik me vloeibaarder.

3. Arm aber sexy

Afgebroken tot op de pixel krijgt het zachte blauw van Joscha's ogen iets flets, alsof het kleurpatroon van de printer bijna op was. Ik breng mijn duim en wijsvinger samen tot Joscha's hoofd weer op mijn scherm past, zijn mond bevroren in een onheilspellende grijns die ik onnozel voor ondeugend had aangezien. Mijn maag trekt samen bij het herlezen van zijn gevatte complimentjes.

Ik ga op bed liggen, sluit mijn ogen. De melkweg vol matches ontvouwt zich opnieuw op de achterkant van mijn oogleden. Het gesternte dat ik gisteren duidelijk dacht waar te nemen blijkt niet meer dan een vage vlek. Mezelf zien als een lichtpuntje waaruit allerlei verbindingen konden vertrekken was een vergissing geweest. Ik had maar één dikke streep willen trekken, en wel meteen. Stippellijnen had ik nooit echt overwogen. In mijn ooghoek zie ik een lichtpuntje groeien, zich uitbreiden tot een flikkerende staartster, klaar om de melkweg te verlaten.

Ik doe mijn ogen open. Naast me licht de display van mijn iPhone op met Joscha's naam. Verward tast ik naar mijn telefoon, ik begrijp niet wat hier nog aan toe te voegen valt.

‘Bekijk het zo: nu geef je iets terug aan de stad waar je zo graag wilt zijn. Jullie hebben onze prijzen de hoogte ingejaagd, maar wij kunnen niet volgen. Berlin ist arm, aber sexy.’

Ik vraag me af wie dommer is, hij of ik. ‘Wij lijken op elkaar’, had Joscha gisteren beweerd vlak voor hij zijn tong diep mijn mond induwde, zijn blauwe ogen vol beloftes waar ik graag in wou geloven.

‘Waar heb ik deze goedkope verklaring aan verdiend? Was ik te gastvrij?’ typ ik. Even twijfel ik. Deze jongen verdient geen antwoord, morgen is hij me vergeten. Ik duw op verzenden, berg mijn telefoon op, besluit dat ik frisse lucht nodig heb om mijn gedachten te ordenen. Hier binnen benadrukken de dansende stofwolkjes mijn gebrek aan gezelschap.

De koperen klink van de voordeur buigt naar beneden onder het gewicht van mijn hand, maar de droge klik waarmee het slot zich normaal gewonnen geeft blijft uit. Mijn sleutelbos met het roze dolfijntje hangt niet aan het haakje. Misschien zijn de sleutels ergens onder bed beland. Nog voor ik de slaapkamer bereikt heb voel ik twee korte trillingen tegen mijn linkerdijbeen.

‘Gastvrijheid is iets om zuinig op te zijn. Tot zo, Joscha.’

Mail

Jana Antonissen Jana Antonissen (1992) schrijft sinds twee jaar voor De Morgen over alles dat binnen het breed rekbare begrip cultuur past.

Olf de Bruin is een illustrator. Vaak geïnspireerd door de natuur en evolutie, creëert hij de meest dromerige, absurdistische en wonderlijke beelden om bij weg te kwijlen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
Lees meer
het laatste
Ook dit is jouw huis

Ook dit is jouw huis

Ook dit is jouw huis is een audiotour door je eigen huis, gemaakt van archiefmateriaal. Het is een tour en audio-essay ineen over zoeken, eenzaamheid, uitzicht, en het schone zien in dingen die eigenlijk achtergrondruis zijn geworden. Lees meer

Alles vijf sterren: 26

Wat maakt je strijdbaar?

Deze week nemen we het advies #educateyourself ter harte, en geven we antwoord op de vraag: 'Wat maakt je strijdbaar?' Lees meer

Filmtrialoog: Swallow

Swallow

Vanuit huis bekeken onze redacteuren de film Swallow. Die bleek veel meer dan een thriller met een absurde premisse. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Racisme is een diep verweven onderdeel van het narratief van Nederland, waar we nog dagelijks de gevolgen van kunnen zien en voelen. Het is niet genoeg om je stil en afzijdig te houden van onrecht: verandering vereist actie. Lees meer

Echte schrijvers stellen uit

Echte schrijvers stellen uit

Elke schrijver is bekend met uitstelgedrag. Professioneel uitsteller Nicolas Voet legt in zijn essay uit waar het gelummel vandaan komt, en waarom het broodnodig is. Lees meer

Terra Infirma (deel 1)

Terra Infirma (deel 1)

Terwijl het coronavirus zich in de eerste maanden van 2020 over de wereld verspreidde en verschillende overheden verschillende maatregelen troffen, observeerde Nicky Runge de gang van zaken in haar woonplaats Hongkong. Lees meer

Automatische concepten 39

Vraag geen cadeaus (en krijg iets beters)

Jarig zijn én wereldproblematiek willen aanpakken, Jozien Wijkhuis leed eronder. Haar tip aan de (virtuele) verjaardagsbezoeker: geef cadeaus die geen geld kosten, of stort een bedrag dat de jarige zelf cadeau kan doen aan een medemens in nood. Lees meer

 Anderhalvemetergymnastiek

Anderhalvemetergymnastiek

Voor illustrator Jente Hoogeveen kan 1 juli niet snel genoeg komen: dan mogen de eerste mensen weer mondjesmaats naar de sportschool. Hoe dat eruitziet? Lees meer

Alles vijf sterren: 25

Je bent niet alleen

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om de rubbers van je koelkast te vervangen of De ontdekking van de hemel te lezen. Lees meer

Tip: Ga naar je werk

Ga naar je werk

Ook als je kantoortuin of favoriete koffietentje met laptopaansluiting gesloten is, kun je naar werk. Nora van Arkel liet zich betoveren door het sprankje magie dat nodig is om onszelf van eindeloze pyjamadagen te bevrijden. Lees meer

 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 1

Een radslag weg

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om een Ottolenghi-recept uit te proberen of de badkamer opnieuw te betegelen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Tip: Ga een potje schaken

Ga een potje schaken

Jihane Chaara heeft een hobby uit de oude doos nieuw leven ingeblazen: het schaken. Het spel blijkt een grote metafoor voor het echte leven. Een tip om niet te haasten, je verbeelding in te zetten en natuurlijk om een vermakelijk spel te spelen. Lees meer

Kosmische Mixtape 1

Kosmische Mixtape

Een playlist met kosmische muziek om onze themaweek uit te luiden in stijl! Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

Alles Vijf Sterrenbeelden: Een kosmische quarantaine 7

De kosmische kijk- en luisterhoroscoop

Onze mediums hebben een horoscoop gemaakt om je weer terug op aarde te brengen. Voor als je even uit je hoofd en in je scherm of je speakers wilt. Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan