Op het podium zijn ze net zo schuchter en bedeesd als de muziek die ze maken." /> Op het podium zijn ze net zo schuchter en bedeesd als de muziek die ze maken." />
Asset 14

Gelukkig geen feest met Grizzly Bear

Grizzly

Maandag 9 november was ik in een bomvolle Melkweg bij het optreden van Grizzly Bear. Deze band uit Brooklyn is in korte tijd zeer groot geworden. Dat zal komen doordat hun nieuwste album ‘Veckatimest’ toegankelijker is, meer ‘pop-gevoel’ kent, dan het vrij psychedelische werk dat de vier jongens ooit voor een veel selecter publiek maakten. Veckatimest kent een weelderig sprookjes-geluid en goddelijke koorknapen-gezang, maar ‘makkelijk’ kunnen de liedjes toch nog steeds moeilijk worden genoemd. Goed, de single ‘Two Weeks’ is natuurlijk lekker catchy met dat kekke pianootje dat dagenlang in je kop kan blijven ploinken, maar over het algemeen is dit nou niet bepaald muziek voor de massa. Daarvoor is het op gezette tijden te moedwillig grillig en bevreemdend. Een deel van het publiek in de Melkweg leek de muziek zelf dan ook nauwelijks te kennen en vooral op de naam Grizzly Bear af te zijn gekomen, een naam die vol belofte rondgonst. Via de relatief comfortabele maar beperkende blog-inteelt der indie-nerds is deze band in de hype-dorstige kelen van de gevestigde muziekpers en daarmee in handen van het grote publiek terecht gekomen. Het is natuurlijk fantastisch als een band dat succes gegund is – als artiest wil je natuurlijk niets liever dan dat zoveel mogelijk mensen van jouw muziek kunnen genieten - maar het kan tegelijk ook behoorlijk ongemakkelijk en desastreus zijn. Soms wordt er verwacht dat artiesten bepaalde zaken waarmaken die ze zelf nooit waar hebben willen maken, om ze daar vervolgens genadeloos op af te rekenen.

Het optreden van Grizzly Bear was zo betoverend als je op basis van Veckatimest zou mogen verwachten. Toch kreeg het vernietigende recensies in de pers, dezelfde pers die het album nog maar een paar maanden geleden de hemel in prees. De kritiek was niet zozeer gericht op de muziek, maar op de podiumpresentatie van de bandleden. ‘Zangers Ed Droste en Daniel Rossen zijn ongemakkelijke performers die waarschijnlijk liever in het donker zouden zingen, zo schuw stonden ze er gisteren bij’, schrijf Jan Vollaard in NRC Handelsblad. ‘De gereserveerde grizzlyberen stonden erbij alsof ze liever in hun grot waren blijven zitten’, voegt zijn Volkskrant-collega Menno Pot daaraan toe. Inderdaad zijn de jongens van Grizzly Bear geen extraverte showmannen, maar ze maken nu ook nu niet bepaald extraverte showmuziek. Een beetje bedeesdheid, een beetje schuchterheid, die eigenschappen passen juist helemaal bij de gevoelige en dromerige muziek die Grizzly Bear maakt. Sterker nog, als Ed Droste en Daniel Rossen allerlei moppen waren gaan tappen, zich sensueel over het podium zouden hebben voortbewogen, of versterkers kapot hadden gehengst en gitaren in brand gestoken, had ik uit pure opstandigheid wellicht een gesprek met mijn buurman aangeknoopt (net als een groot deel van het publiek nu deed, al was hun reden nu juist dat er te weinig met praatjes en spullen gestrooid werd). Hun intense muziek live te kunnen horen is een ervaring op zich, een overdreven performance zou de magie alleen maar kunnen hebben verstoord.

Een zouteloos kutbandje als Kaiser Chiefs wordt door het Nederlandse popjournaille altijd de hemel ingeprezen, omdat dat live toch van die heerlijke schalkse volksmenners zijn. Een woord als ‘podiumbeest’ wordt dan als ultiem compliment van stal gehaald. Toegegeven, als je een plaat van Kaiser Chiefs opzet verwacht je ook niets anders dan een dergelijke liveshow. Het past gewoon bij het soort muziek. Als zij timide mannetjes zouden blijken te zijn die zich elk op een hoekje van het podium verstopten, dan zou de kritiek op het gebrek aan performance terecht zijn. Maar wie de muziek van Grizzly Bear kent, wie Veckatimest op z’n minst één keer van begin tot eind beluisterd heeft – en je mag toch verwachten dat de heren Vollaard en Pot dat gedaan hebben – haalt het niet in z’n hoofd het ‘Kaiser Chiefs-criterium’ te gebruiken. In zijn soort was het een perfect concert.

Als ik naar een optreden ga kom ik voor de muziek. En de beste concerten vind ik die waarbij zonder al te veel onderbrekingen muziek wordt gespeeld. Ik ervaar het bijvoorbeeld als zeer hinderlijk wanneer een zanger begint te vertellen hoeveel hij wel niet van Amsterdam houdt en dat hij vandaag nog naar de coffeeshop is geweest. Nog vervelender is het wanneer het publiek van alles moet gaan zitten doen, zoals stukken nazingen en in de lucht klappen. Noem mij een zuurpruim, maar ik houd er niet van. Het concert van Grizzly Bear was een van de beste optredens die ik dit jaar gezien heb, juist omdat het volledig gericht was op de muziek. Dit soort muziek verdient ook volledige toewijding en heeft voor de rest niets anders nodig. Het is dus jammer als mensen met een verkeerde instelling naar zo’n optreden toegaan. En het is al helemaal jammer als die mensen ook nog eens popjournalist zijn. Je zou ze bijna van onprofessionaliteit betichten; zij zouden toch beter moeten weten.

Nee, de jongens van Grizzly Bear zijn geen podiumbeesten. Het zijn zeldzaam goede live-muzikanten en dat is mij als muziekliefhebber gek genoeg toch net iets meer waard. Niet alles hoeft altijd maar een feestje te zijn. Mijn God, gelukkig niet!

NB: Ed Droste heeft inmiddels via Twitter gereageerd op de receptie van het Melkweg-optreden: 'Sort of feel like Benelux was expecting us to be a dance rock band or something. Afraid not. @mennopot 3:21 PM Nov 10th from web'

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Hard//talk: Evita 3.0 1

Evita 3.0

De voormalige Argentijnse president Cristina Fernández de Kirchner overleeft een aanslag op haar leven, maar een twaalfjarige gevangenisstraf vanwege corruptie hangt boven haar hoofd. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 3/3: Métro

In ieder geval bleven we stuurloos - Métro

Zelfs de sterkste vriendschappen leden aan betonrot. Vrienden verjaren hier als sprinkhanen, hele groepen ontstonden en verdwenen in enkele seizoenen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 2/3: Á pied

In ieder geval bleven we stuurloos - À pied

 Voor eenzaamheid heb je geen kostschool nodig. Niemand keek op wanneer ik ‘DRRRAAAAK’ schreeuwde zonder mijn pas te vertragen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 1/3: Vélo

In ieder geval bleven we stuurloos - Vélo

Tijdens een afdaling vol kinderkoppen ging mijn hangslot uit zichzelf op slot, waarna mijn sleutelbos in een nabijgelegen afvoerputje verdween. Lees meer

Automatische concepten 77

Lang niet alles klopte bij Zomergast Bessel van der Kolk

Van een echt gesprek kwam het niet, zag Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Nieuws in beeld: Het kind in het badwater terugvinden

Het kind in het badwater terugvinden

Amerikaanse onderzoekers wisten het geheugen van 150 ouderen te verbeteren middels een schokkend badmutsje. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Martine Bontjes legt een link tussen de porseleincollecties van het Rijksmuseum en de rol van vrouwen in de Chinese cultuurgeschiedenis. Lees meer

Automatische concepten 78

De natuur huilt droge tranen

Europa maakt waarschijnlijk het ergste droogteseizoen mee in ruim 500 jaar. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Automatische concepten 76

Een ontwapenende Raven van Dorst kaatste de bal regelmatig terug

Zomergast Raven van Dorst was openhartig en verlangde hetzelfde van Janine Abbring. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

 1

Tijd voor een dekoloniale Indië-herdenking!

Benjamin Caton organiseert jaarlijks op 16 augustus een dekoloniale Indië/Indonesië-Nederland Herdenking, omdat een grote en groeiende groep mensen zich niet gezien voelt door de Nationale Indië-herdenking, een dag ervoor. Lees meer

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Lieke Marsman bleek een eerlijke en grootmoedige Zomergast, met liefde voor het onverklaarbare en het ongemakkelijke. Lees meer

Nieuws in beeld: Van Trump mag de FBI de pot op

Van Trump mag de FBI de pot op

Elf 'topgeheime' documenten nam de FBI mee van Donald Trumps landgoed. Hij wil ze terug. Lees meer

Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Nieuws in beeld: Iedereen voor? Hallo?

Iedereen voor? Hallo?

De weinige Tunesiërs die kwamen opdagen voor het referendum, stemden massaal voor meer macht voor de zittende president. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!