Asset 14

Werk ohne Autor

Filmtrialoog: Werk ohne Autor

De Duitse regisseur Florian Henckel von Donnersmarck (Das Leben der Anderen) maakte met Werk ohne Autor (over het leven van Kurt, die in naoorlogs Oost-Duitsland verliefd wordt op Ellie – tegen de wil van haar vader, Carl Seeband (Sebastian Koch) – die een heel dubieus oorlogsverleden heeft) een gelaagde film, gebaseerd op het leven van schilder Gerhard Richter. Redacteuren Daan Steinebach, Lara Maassen en adjunct-hoofdredacteur Mathijs Hoogenboom lieten zich onderdompelen in drie uur Geschichte, Kunst und Intrigen.

Daan: Deze film was heel Duits. Lang, veel verwijzingen naar geschiedenis, cultuur, kunst, en dus echt, heel lang.

Mathijs: Bedoel je daarmee ook langdradig?

Daan: Nee dat niet, vond jij dat?

Mathijs: Nee, zeker niet. Hij begon om 21.15 en was pas 0.45 afgelopen. Maar ik heb me geen moment verveeld. Alles volgde elkaar zo natuurlijk op dat het heel vloeiend keek.

Daan: Het is een heel brede film. De Duitse taal was erg belangrijk; taal in het algemeen: er zat heel veel dialoog in.

Mathijs: Op een bepaald moment werd die Duitse taal ook specifiek benoemd. Toen Kurt naar het Westen gevlucht was en opviel vanwege zijn accent.

Lara: Op dat moment werd de grens tussen Oost en West heel helder. En ook toen ze met de S-bahn naar het Westen gingen. Hoe snel je tussen twee totaal verschillende werelden, ideologieën en mogelijkheden kunt switchen.

Mathijs: Er werd ook kritiek op geleverd, naar mijn idee. De westerse omgang met kunst werd zelfs belachelijk gemaakt. Hoewel die uitvergroting misschien ook illustreerde hoe Kurt de westerse kunst ervoer.

Het idee dat alles 'mooi' zou zijn als het waar is, is in de context van deze film toch wel heel dubieus.

Lara: Wat vonden jullie van de zin 'Alles, was wahr ist, ist schön' (wat Kurts tante Elisabeth tegen hem zegt als hij jong is, in 1937, red.)?

Daan: Curieus om dat tegenover fascisme te stellen.

Mathijs: Er zit wel een poëtica in: dat kunst die de waarheid nabootst mooi is. Zo gaat Kurt tegen het einde kunst maken die zo waarheidsgetrouw mogelijk is.

Lara: Het is natuurlijk altijd de vraag hoe kunst zich tot de waarheid verhoudt. Zeker als die waarheid zo pijnlijk is. Maar het idee dat alles 'mooi' zou zijn als het waar is, is in de context van deze film toch wel heel dubieus.

Daan: Dat werd te weinig uitgewerkt, vond ik. Ik voelde de pijn niet. Alle dingen die we zagen zijn verschrikkelijk, maar het gleed over het scherm. Een van de grootste drama’s uit het verhaal werd nauwelijks behandeld. Ze kussen nog wat, en dat is het.

Mathijs: Ben ik deels met je eens. Juist die afstandelijkheid van het leed vond ik typerend voor deze film. Het leed van de Tweede Wereldoorlog werd in twee minuten over je heen gestort, en daarna was je als het ware numb, net als Kurt. Die twee minuten stonden de tranen mij trouwens in de ogen, ongelofelijk heftig.

Er is geen plaats voor rouw. Kurt geeft zichzelf nergens ruimte om het verleden te betreuren.

Daan: Vond jij die twee minuten zo dramatisch? Misschien ben ik nóg meer afgestompt, maar ik dacht: zo mooi zag het er niet uit (ik moest aan bepaalde foto’s denken).

Mathijs: Er is geen plaats voor rouw, denk ik. Kurt geeft zichzelf nergens ruimte om het verleden te betreuren. Hij blijft zich ook aan zijn schoonvader optrekken, ondanks wat die hem heeft aangedaan.

Daan: Of die eerste Elisabeth, Kurts tante. Ze wordt vermoord, maar er is geen rouw, hij vindt razendsnel vervanging – met dézelfde naam nota bene. Zo werkt het toch niet. Er was ook niks dat weggeduwd werd.

Lara: Zo werkt het inderdaad niet, maar ik denk dat de film daar juist over gaat, hoe je omgaat met zoveel leed en toch doorgaat. En dat Kurt dat blijkbaar op deze manier doet.

Mathijs: Er zat veel dramatische ironie in de film, wat ik in het begin frustrerend vond ('Snap je nou nog niet hoe de vork in de steel zit Kurt?!') maar uiteindelijk was dat juist mooi. Wij weten hoe Elisabeth stierf, maar verder weet niemand dat.

Daan: Hoe bedoel je?

Mathijs: Nou, het is typerend voor de trauma's van Duitsland. Je moet er niet te veel in willen wroeten, dan breng je alleen maar meer schade aan. Tegelijkertijd moet je het wel verwerken en doorgaan.

Daan: ‘Het is wat het is,’ is dat de boodschap van de film? En dat dat mooi is?

Mathijs: Misschien, dat zei die kunstdocent eigenlijk ook hè? Je ziet wat je ziet en je moet zelf bepalen wat het betekent en of het goed is.

Wat is geschiedenis? Misschien is het allemaal zoals een noot op de piano.

Daan: Dan heeft het dus niets met jou te maken. Je staat erbuiten, als achter een camera. En zo kun je je onschuld herwinnen, nadat je door de geschiedenis medeplichtig bent gemaakt. Zoals de vader die lid werd van de NSDAP. Of Kurt die sozial realistischer kunst gaat maken.

Lara: Dat linkt ook erg aan Das Leben der Anderen toch? Daar moest ik aan denken, diezelfde tendens van 'we willen niet, maar we moeten wel'. De schijn ophouden dat je het eens bent met de staat. En tegelijkertijd je innerlijk verzetten tegen diezelfde censuur.

Mathijs: Dat zat er absoluut in. Hoewel hij tegen het einde noch de DDR-, noch de westerse denkwijze aanhield, maar gewoon zijn eigen 'Wählt die Kunst'.

Daan: Maar Georg Dreyman, de toneelschrijver uit Das Leben der Anderen (ook Sebastian Koch!) neemt juist wél positie in. Dat doet Kurt niet, behalve dat hij naar het Westen gaat.

Lara: Hij laat wel al zijn (door de staat geliefde) kunst vernielen. En ook Elisabeth (zijn tante) zegt in het begin dat ze de moderne kunst heel mooi vindt. Kurt lijkt daar als kind al gevoelig voor.

Daan: Maar wil Kurt niet gewoon succesvol worden? ‘Mooie’, onschuldige kunst maken en zich laven aan het laatkapitalisme van de BRD en de VS?

Lara: Die indruk had ik niet.

Mathijs: In het begin niet, maar op het eind misschien. Als hij het spel meespeelt.

Lara: De schilder Gerhard Richter (op wie het verhaal is gebaseerd) heeft zich trouwens gedistantieerd van de film, wisten jullie dat?

Mathijs: Nee! Wat zegt hij erover?

Lara: Dat kon ik niet helemaal terugvinden. Ik las wel dit. Hij vond het te sensationeel misschien?

Mathijs: Als ik het goed begrijp heeft de regisseur getracht er een fictieverhaal van te maken, gebaseerd op Richters leven, maar geen biopic.

Lara: Ergens schuurt dat wel: Kurt wil aan het einde van de film niet toegeven hoe biografisch zijn kunst is (en niet alleen omdat hij het spelletje meespeelt, maar ook omdat het te pijnlijk is om openlijk toe te geven), en tegelijkertijd laat regisseur Henckel von Donnersmarck precies datzelfde zien van een bekende kunstenaar.

Daan: Er is niemand, geen auteur. Dus ook geen biografie.

Mathijs: Slaat de titel daarop, denk je?

Daan: Alles wat waar is, is mooi, tijdloos, auteurloos, zoals wiskunde of één muzieknoot.

Lara: Ik volg je niet meer, Daan.

Mathijs: Een muzieknoot kun je niet claimen, dat is onderdeel van de natuur. Net zoals de kunst van Kurt uiteindelijk natuur(getrouw) is?

Daan: Precies, maar ook dat er in een leven niets te claimen valt. Alles gebeurt: de Tweede Wereldoorlog, de DDR, alles en dat is het. Dat is het leven. Wat is geschiedenis? Misschien is het allemaal zoals een noot op de piano. Als je het schildert is zelfs de grootste gruwel mooi.

Lara: En toch: ik vond hier zeker niet alle gruwel mooi. De dood raakte me wel zeker, hoe snel en stilistisch het ook voorbij ging. En alle sterilisaties en abortussen.

Je haatte Elisabeth? Waarom Elisabeth?

Mathijs: En de relatie tussen Kurt en zijn schoonvader Seeband?

Daan: Die was een beetje onuitgewerkt. Seeband: eens een opportunist, altijd een nazi.

Mathijs: Haha, prachtig. Ik vond de verhouding tussen Seeband en Kurt vooral fascinerend: hoezeer Seeband Kurts leven ook vergalde, Kurt leek nooit écht wrok te voelen.

Lara: Misschien is het probleem met deze film wel dat alles zo 'rond' moet zijn. Alles klopt. Pijn lijdt tot kunst (en als je geen kinderen kunt krijgen, moeten de schilderijen de kinderen maar worden, zoals Elisabeth zegt). Daardoor is er weinig ruimte voor 'nutteloze' pijn of haat, zeker niet bij Kurt.

Mathijs: Interessante observatie!

Lara: En tegelijkertijd krijg je als kijker de ruimte om de pijn alsnog te voelen (ik ben Seeband echt gaan haten).

Daan: Hij ziet zoveel schoonheid dat hij vergeet te kijken. Maar dat is het precies: alles is rond, niks betekent iets. Ik haatte Seeband ook, net als Elisabeth trouwens.

Mathijs: Je haatte Elisabeth? Waarom Elisabeth?

Lara: Je haatte Elisabeth?!

Daan: Nee, ik bedoel dat Elisabeth ook haar vader haatte! Hij had haar lichaam verwoest. Háár raakte het wel. Zij wees er steeds op dat hij bij de SS zat en zo trots was met z’n uniformpje.

Lara: Ja! Dat is waar.

Mathijs: Jep, een walgelijke man indeed.

Daan: Al moet ik bekennen dat ik Kurt eigenlijk ook walgelijk vind. Met al z’n schoonheid.

 

Werk ohne Autor is nu te zien met:

Mail

Redactie

Margriet Osinga is freelance illustrator en woont en werkt in Utrecht. Gewapend met een herkenbaar kleurenpalet maakt ze het liefst illustraties met geometrische composities en grafische patronen. www.margrietosinga.nl

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
Lees meer
het laatste
Echte schrijvers stellen uit

Echte schrijvers stellen uit

Elke schrijver is bekend met uitstelgedrag. Professioneel uitsteller Nicolas Voet legt in zijn essay uit waar het gelummel vandaan komt, en waarom het broodnodig is. Lees meer

Terra Infirma (deel 1)

Terra Infirma (deel 1)

Terwijl het coronavirus zich in de eerste maanden van 2020 over de wereld verspreidde en verschillende overheden verschillende maatregelen troffen, observeerde Nicky Runge de gang van zaken in haar woonplaats Hongkong. Lees meer

 Anderhalvemetergymnastiek

Anderhalvemetergymnastiek

Voor illustrator Jente Hoogeveen kan 1 juli niet snel genoeg komen: dan mogen de eerste mensen weer mondjesmaats naar de sportschool. Hoe dat eruitziet? Lees meer

 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Wie leest er tegenwoordig nog een horoscoop om te weten wat de dag, de maand het jaar je brengt? Nou, best veel mensen dus. Het is zelfs een wereldwijde trend. Ook Else Boer geeft toe regelmatig de astrologie in te duiken. Op zoek naar een verklaring gaat ze na wat astrologie de moderne mens kan bieden. Lees meer

 De ene bij is de andere niet

De ene bij is de andere niet

Wat als de ene bijensoort (onze geliefde honingbij) 299 andere bijensoorten verdrukt? Lees meer

 Damien Hirst is verknipt

Damien Hirst is verknipt

Ruim 30.000 dollar betaalde het New Yorkse kunstcollectief MSCHF voor een werk van Damien Hirst: een zeefdruk met 88 gekleurde stippen in elf rijen van acht. Geen weggegooid geld, als je het werk vervolgens in stukjes doorverkoopt. Lees meer

Reflecties van een proefkonijn

Reflecties van een proefkonijn (deel 3)

'Er is veel dat de wetenschap tot nu toe voor mekaar heeft weten te boksen, maar nog geen remedie tegen sociaal ongemak. Hoeft ook niet. Gaat vanzelf weer over.' Lees meer

Filmtrialoog: Solaris

Solaris

'Solaris' uit 1972 blijkt de perfecte film om in thuisquarantaine te bekijken. Lees meer

Hard//talk: Uit de coronacrisis een nieuwe economie in

Vanuit de coronacrisis naar een nieuwe economie

Als we nu echt rechtvaardig en solidair te werk willen gaan, moeten we de behoeftes van zwaar getroffen groepen zoals daklozen en vluchtelingen centraal stellen. Lees meer

Beste Susan

Beste Susan

Susan Sontag uitte zich nooit publiekelijk over haar lesbische geaardheid. Is dat wel eerlijk, vraagt Fien Veldman zich af. Ben je de maatschappij iets verplicht? Is er opheldering nodig als je seksuele identiteit niet uit je uiterlijk op te maken valt? En hoe zou je je dan moeten presenteren?  Lees meer

 Schrödingers Dictator

Schrödingers Dictator

Kim Jong-Uns onzichtbaarheid is voer voor speculaties: hij zou zijn overleden tijdens een operatie, zoek zijn of gewond geraakt bij een raketlancering. Dood of levend, zolang Kim zich niet in het openbaar heeft vertoond, is het enige logische antwoord: hij is het allebei. Pirmin Rengers illustreerde de dictator in superpositie. Lees meer

 De anderhalvemetersamenleving botst

De anderhalvemetersamenleving botst

In Apeldoorn proberen dertig kermisexploitanten de 'Kermis nieuw stijl' uit. Gaat prima. Lees meer

Dagboek van een proefkonijn

Dagboek van een proefkonijn (deel 2)

Hoelang houden mensen het vol in een kliniek en bloeit er weleens liefde op tussen proefpersonen? Oscar Spaans deed eind vorig jaar mee aan medicijnonderzoek en verwerkte zijn notities tot een driedelige serie. Lees meer

 Groetjes uit mijn woonkamer

Groetjes uit mijn woonkamer

Jente Hoogeveen was er snel uit: als zij niet naar de tropen kan, haalt ze de tropen net zo makkelijk haar woonkamer. Lees meer

Het begin van een rouwwoordenboek

Het begin van een rouwwoordenboek

Na de dood van haar moeder besefte Babet te Winkel dat ze haar gevoelens niet met bestaande woorden kon omschrijven. Dus sloeg ze zelf aan het schrijven van een nieuw 'rouwwoordenboek'. Lees meer

Overwegingen van een proefkonijn (deel 1)

Overwegingen van een proefkonijn (deel 1)

Wie zijn de mensen die zich als proefpersoon aanmelden en wat drijft hen? Oscar Spaans deed eind vorig jaar mee aan medicijnonderzoek en verwerkte zijn notities tot een driedelige serie. Lees meer

Sluit jezelf op in je huis, niet in je hoofd

Sluit jezelf op in je huis, niet in je hoofd

Heeft de huidige coronapandemie zin? Of hoeven we die vraag überhaupt niet te stellen? Lees meer

 Als de sterfbedden op zijn

Als de sterfbedden op zijn

Als het laatste IC-bed bezet is, zullen artsen moeten kiezen wie zorg krijgt en wie niet. Ze gaan naar hun werk met het doodsvonnis van vele patiënten in hun hand. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan