Asset 14

Titane

Trialoog: Titane

Redacteuren Marthe van Bronkhorst en Stefanie Gordin bekeken de heftige film Titane. Deze Belgisch/Franse film bleek een achtbaan van emoties met een hoop bloed en geweld, maar ook met veel tederheid.

Marthe: Best veelzeggend dat we geen derde recensent bereid konden vinden om Titane te bespreken. Waarbij sommigen aangaven: ‘dit is geen film die ik wil kijken als ik opgesloten zit in huis en niet daarna even de buitenwereld in kan’ en ‘ik ga echt heel slecht op horror’ en ‘ik heb hem gezien, het is een crazy film, ik sla even over als dat kan’.

Stefanie: Ja, inderdaad! Ik was eigenlijk al vanaf het begin heel benieuwd naar de film, zonder vooraf naar de trailer te kijken. Ik hoorde alleen dat Julia Ducournau de Gouden Palm had gewonnen. Dus samen met mijn huisgenoot ben ik onvoorbereid naar de cinema gegaan.

Marthe: Ergens las ik iets over 'gekreun, gekokhals, en mensen die met hun knieën opgetrokken in de bioscoop zaten' - dat was een screening van Titane.

Stefanie: Ik had zelf nog de mogelijkheid om vóór de laatste lockdown naar Titane te gaan, en ik moet eerlijk toegeven dat ik een paar keer heb gegild. En het was ook best uniek, want er zaten volgens mij maar twee andere bezoekers in de zaal, waardoor dat gillen niet zo gênant was.

Marthe: 'Dat wordt zo'n shockhorror, vrouwen, auto's en effectbejag,' dacht ik eigenlijk vooraf. Maar voor mij ging de film eigenlijk over de vraag 'wat is mannelijkheid?' met een hele hoop gender bending, en ja, auto's, en ja, effectbejag.

Stefanie: Daar heb je wel een goed punt. Dat gevoel had ik ook, ondanks de akelige scènes waar ik soms heel ongemakkelijk van werd. Maar ik had ook het gevoel van gemis in deze film, waardoor er wel tedere stukken in voorkwamen. Eerlijk gezegd heb ik de film niet opnieuw gekeken, al had ik wel gezegd dat ik dat ging doen.

Marthe: Teder, zeker! Ondanks alles ben ik oprecht ontroerd door de film. En dat heeft een horrorfilm nog nooit voor elkaar gekregen. Ik moet het die regisseuse nageven: de tederheid werkt misschien juist zo goed, omdat ze je net de ander kant van de rollercoaster van emoties op heeft geslingerd met veel blood and gore.

Stefanie: Ja, je hebt helemaal gelijk. Het leek precies een nieuw genre te zijn. Ook vond ik de belichting heel goed gedaan. Vond jij dat ook?

Marthe: Qua genre zou ik zeggen een revenge pulp drama, iets tussen Kill Bill, Billy Elliot en Transformers in. De beelden waren zo sterk, dat ik de film soms meer een diashow vond. Vooral het licht inderdaad.

Stefanie: Grappig dat je Transformers erbij neemt, maar inderdaad. Het was ook zo realistisch, dat ik echt het gevoel had dat dit in werkelijkheid ook kan gebeuren.

Marthe: Dat is mijn grootste compliment en grootste kritiekpunt op de film: het leek soms meer een essay of collage over mannelijk-zijn en auto's (op hoeveel verschillende manieren kun je dat in beeld brengen) dan een film met een logisch verhaal. Dus ik heb het idee dat de regisseuse een grote mind map heeft gemaakt met: wat is allemaal mannelijk? En daar heeft ze scènes bij bedacht. Strippers in autoshows, naakte vrouwen, ongewenste intimidatie, doden, auto's, seks, nog meer doden, piercings, pijn, vuur, scheren, de brandweer, lomp eten, mosh pits, mensen redden.

Stefanie: Maar ergens had ik het gevoel dat ik het verhaal wel kon volgen, al leken sommige onderdelen niet zo logisch te zijn.

Marthe: En bij elk van die scènes heeft ze een gender bending twist eraan gegeven. Dus de seriemoordenaar is een vrouw. En ze heeft helemaal geen zachte kant of medelijden met onschuldigen. Bij de brandweer dansen ze in paars licht wat het een queer vibe geeft. De vader is een moederfiguur.

Stefanie: Ik denk dat ze vooral op zoek ging naar een nieuwe beeldtaal, iets helemaal anders dan wat we vandaag de dag gewend zijn. De voorbeelden die je geeft zijn heel kenmerkend voor deze film. Op sommige momenten voelde ik me gewoon zó ongemakkelijk, omdat dit beelden zijn die je zelf niet snel zou bedenken. Ik vond het gewoon een hele openbaring. Wat ik niet zo goed snapte, is waarom ze verschillende personen vermoordde, maar dat heeft misschien iets te maken met hoe ik naar de wereld kijk. Geweld vind ik altijd heel pijnlijk en confronterend. Had jij dat niet?

Marthe: Ja, zeker. Dat het personage een seriemoordenaar is, was voor mij effectbejag. Het leek alleen gedaan om meer contrast te creëren met de tederheid die ze later toont in de film.

Stefanie: Ja, misschien was dat een cruciale keuze om de film tot zo’n tederheid te brengen.

Marthe: Psychologisch werd er geen beweegreden gegeven, behalve het auto-ongeluk dat Alexia natuurlijk fucked up heeft gemaakt. Het blijft voor mij een film als een collage, waarbij de personages onbegrijpelijke dingen doen zonder beweegreden, en in de tweede helft van de film tederheid ontdekken en eigenlijk precies het tegenovergestelde doen. Er is dus zeker een ontwikkeling bij Alexia. Een seriemoordenares die zich alleen aangetrokken voelt tot tepelpiercings en auto's vermoordt zonder duidelijke reden haar vriendin, wat omstanders en haar ouders. Ze verkleedt zich als man en breekt haar eigen neus. Ze vindt een warm onderkomen bij een man die zijn zoon is verloren: ongeveer de enige persoon die zijn hart voor zo'n verschoppeling kan openstellen. Nou, ok, so far so good. Dan komt er nog de ontwikkeling dat ze zowaar levens gaat redden in plaats van mensen doden, bij de brandweer. Ook een mooi contrast.

Stefanie: Het is voor ons zo vanzelfsprekend om films te kijken die over iets gaan, waar een duidelijke narratief in zit.

Marthe: Het seriemoorden gaf haar nog een motief en een reden om iets te verbergen, maar dat verdwijnt eigenlijk. Daarmee vond ik het meteen ook een stuk minder spannend. Ze verbergt minder en minder dat ze vrouw is, dus het centrale probleem (ze geeft zich uit voor iemand anders, is helemaal geen man, en is zwanger) wordt eigenlijk weggenomen. Daarom kreeg ik het idee dat de film over acceptatie van jezelf gaat.

Stefanie: Zou jij andere mensen deze film aanraden om te kijken?

Marthe: Mijn poëzie-schrijvende vrienden zouden hem geweldig vinden. Vanwege al die lichamelijkheid, die beelden en dat voelen. Ja, Stefanie, is er in de maatschappij wel plaats voor seriemoordende vrouwen verkleed als man die zwanger zijn van hun auto? Volgens deze film kunnen ze liefde vinden!

Stefanie: Volgens mij dacht Ducournau echt dat ze alles kon doen met deze film. Wat ik persoonlijk wel heel dapper vind.

Marthe: Ik vind het gemakzuchtig en dapper. Gemakzuchtig omdat ze heel veel dingen uit het verhaal niet heeft uitgewerkt of uitgelegd, bijvoorbeeld het vermoorden van de ouders en de spanning die er lijkt te zijn tussen Alexia en haar echte vader.

Stefanie: In het begin had ik ook totaal geen medeleven met het hoofdpersonage en juist door die tederheid in het tweede deel van de film voelde ik opeens mee met haar. Best vreemd hoe dat kan verschuiven. Veel dingen blijven open in de film, en dat zet de kijker wel aan het denken. Je kan het allemaal zelf invullen. Je zou kunnen zeggen dat mensen naar de film gaan omdat ze een duidelijk verhaal verwachten. Bij deze film was dat niet het geval. Misschien is dit ook een statement van de regisseuse?

Marthe: Zeker, maar de keuze om het kind niet in beeld te brengen vond ik wel een beetje een anticlimax. Je komt er niet achter of het kind een cyborg is of niet. Alsof ze het zelf ook niet wist. Zou jij de film aanraden?

Stefanie: Eerlijk gezegd heb ik deze film niet zo vaak besproken met anderen. Hoewel ik wel aangaf hoe bijzonder het was, kwam ik niet veel mensen tegen die de film hadden gezien. Net zoals we geen derde persoon konden vinden voor de trialoog. Ben jij ook benieuwd naar de volgende film van Ducournau? Als ze nog een film gaat maken, ben niet zeker wat er op de planning staat!

Marthe: Zeker weten. Als je tederheid kan maken in een film over een verschoppeling in een horrorwereld van auto's, vuur en moord, dan kun je veel.

Stefanie: Daar sluit ik me bij aan, en ik hoop dat haar films een groter publiek bereiken. Vooral omdat het zo’n aparte beeldtaal is.

Mail

Redactie

Friso Blankevoort (a.k.a. Freshco) is een illustrator/designer die woont en werkt in Amsterdam. De skateboardcultuur heeft een grote invloed op zijn werk, dat ook beïnvloed wordt door de traditie van grafisch ontwerp in Nederland.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Hard//talk: Evita 3.0 1

Evita 3.0

De voormalige Argentijnse president Cristina Fernández de Kirchner overleeft een aanslag op haar leven, maar een twaalfjarige gevangenisstraf vanwege corruptie hangt boven haar hoofd. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 3/3: Métro

In ieder geval bleven we stuurloos - Métro

Zelfs de sterkste vriendschappen leden aan betonrot. Vrienden verjaren hier als sprinkhanen, hele groepen ontstonden en verdwenen in enkele seizoenen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 2/3: Á pied

In ieder geval bleven we stuurloos - À pied

 Voor eenzaamheid heb je geen kostschool nodig. Niemand keek op wanneer ik ‘DRRRAAAAK’ schreeuwde zonder mijn pas te vertragen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 1/3: Vélo

In ieder geval bleven we stuurloos - Vélo

Tijdens een afdaling vol kinderkoppen ging mijn hangslot uit zichzelf op slot, waarna mijn sleutelbos in een nabijgelegen afvoerputje verdween. Lees meer

Nieuws in beeld: Het kind in het badwater terugvinden

Het kind in het badwater terugvinden

Amerikaanse onderzoekers wisten het geheugen van 150 ouderen te verbeteren middels een schokkend badmutsje. Lees meer

Automatische concepten 78

De natuur huilt droge tranen

Europa maakt waarschijnlijk het ergste droogteseizoen mee in ruim 500 jaar. Lees meer

 1

Tijd voor een dekoloniale Indië-herdenking!

Benjamin Caton organiseert jaarlijks op 16 augustus een dekoloniale Indië/Indonesië-Nederland Herdenking, omdat een grote en groeiende groep mensen zich niet gezien voelt door de Nationale Indië-herdenking, een dag ervoor. Lees meer

Nieuws in beeld: Van Trump mag de FBI de pot op

Van Trump mag de FBI de pot op

Elf 'topgeheime' documenten nam de FBI mee van Donald Trumps landgoed. Hij wil ze terug. Lees meer

Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Nieuws in beeld: Iedereen voor? Hallo?

Iedereen voor? Hallo?

De weinige Tunesiërs die kwamen opdagen voor het referendum, stemden massaal voor meer macht voor de zittende president. Lees meer

Nieuws in beeld: We moeten kopen, reizen, vliegen, drinken, eten, feesten, zo niet doorgaan

We moeten kopen, reizen, vliegen, drinken, eten, feesten, zo niet doorgaan

Hoelang kunnen we nog boven de zelfgegraven afgrond blijven bungelen? Lees meer

Nee, Anna Sorokin is geen Robin Hood en dit is waarom

Nee, Anna Sorokin is geen Robin Hood en dit is waarom

Netflix zet in Inventing Anna een oplichtster op een voetstuk. Emma Stomp zet daar vraagtekens bij. Lees meer

Nieuws in beeld: We zitten krap bij gas (dus kolencentrales mogen weer)

We zitten krap bij gas (dus kolencentrales mogen weer)

Om de gasvoorraden te ontzien, mogen de (uiterst vervuilende) kolencentrales jarenlang op volle toeren draaien. Lees meer

Nieuws in beeld: Blokkeert de boer zijn eigen protest?

Blokkeert de boer zijn eigen protest?

Driekwart van de Nederlanders vindt de acties tijdens boerenprotesten te ver gaan. Lees meer

Automatische concepten 75

Filmmaker liet angst achter zich

Dit jaar werden de Olympische Winterspelen ‘gewoon ’in China gehouden. In het licht van deze – voor mensenrechtenactivisten – verbijsterende keuze door het Internationaal Olympisch Comité maakte de Tibetaanse documentairemaker Dhondrub Wangchen een tournee door Europa. Op het moment dat hij tot zes jaar gevangenisstraf werd veroordeeld was de eerste keer dat de wereld hoorde... Lees meer

Nieuws in beeld: Een wereld zonder plastic, kunnen we ons die nog wel voorstellen?

Een wereld zonder plastic, kunnen we ons die nog wel voorstellen?

Illustrator Finn Rogers liet zich inspireren door een gedachte-experiment: wat als we - met één zwaai van een toverstaf - al het plastic lieten verdwijnen? Lees meer

Evi Aarens is een troll 1

Evi Aarens is een troll

Je als gearriveerde schrijver verschuilen achter een pseudoniem om kritiek op anderen te spuiwen geeft geen pas, aldus Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Een groot avontuur begint met een klein rugzakje

Een groot avontuur begint met een klein rugzakje

Op een waddenvakantie dringt de vervreemding zich aan Nina op bij zoveel ingekaderd vertier. “Er klopt iets niet aan dit uitstapje.” Als de weidsheid van het Wad niet meer voldoende blijkt om uit de aangeharkte realiteit van onze maatschappij te ontsnappen, vindt ze elders een ervaring van oneindigheid. Lees meer

Nieuws in beeld: 'Hyperkapitalistische middelvinger' gaat voortaan wat bescheidener door het leven

'Hyperkapitalistische middelvinger' gaat voortaan wat bescheidener door het leven

Voor de lezers van het 'lijfblad voor 's werelds allerrijksten' komt de echte wereld toch iets te dichtbij. Lees meer

Nieuws in beeld: Als genezen niet meer gaat, rest een zachte overtocht

Als genezen niet meer gaat, rest een zachte overtocht

Artsen en verpleegkundigen krijgen 'les in vreedzaam sterven'. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!