Asset 14

Antebellum

Trialoog: Antebellum

Redacteuren Julius Koetsier, Marit Schilling en Jozien Wijkhuijs durfden het aan om de horrorfilm Antebellum te gaan zien. Ze hopen op een golf aan sociaalbewuste horror, maar twijfelen of deze film een van de klassiekers van die stroming wordt.

Marit: Dit is niet echt mogelijk zonder spoilers, he? We kunnen niet echt over de film praten zonder het over de twist te hebben.

Jozien: Nee da's wel waar. Maar dit is dan een waarschuwing. Niet lezen als je hem nog wilt zien.

Marit: Oké, we hebben een film gezien.

Jozien: Eerste vraag, als niet-kenner van het genre: was dit horror?

Julius: Het was zeker horror, zeg ik als horrorfan. Het was een verhaal over een angstaanjagende situatie.

Jozien: Blijkbaar zoek ik in dat genre altijd naar het bovennatuurlijke. Maar dat zit hier niet in.

Marit: Volgens mij is de grootste horror aan deze film dat het echt gebeurd had kunnen zijn en waarschijnlijk ook nog eens echt aan het gebeuren is op een bepaalde schaal.

Jozien: Wat waren jullie eerste reacties erop?

Julius: Ik vond het een beetje een Key & Peele-sketch als horrorfilm, maar dan niet Get Out. Lang niet zo goed. Peele werd later regisseur, van Get Out en Us.

Marit: Mijn eerste reactie toen ik uit de bioscoop liep was: "sick!". De cinematografie was heel erg goed, er zaten heel veel subtiele spanningen in en ik was erg blij met het einde. Anders had ik het denk ik een vreselijke film gevonden.

Julius: De twist plaatste ook het naar mijn mening wat vervelende acteerwerk van de plantagehouders in het eerste deel in een ander perspectief. Ze leken een soort imitatie te spelen van hoe dat soort personages meestal gespeeld worden. En uiteindelijk blijkt dat dat inderdaad is wat ze doen.

Jozien: Het maakte voor mij ook veel goed. Je moet het einde alleen wel halen.

Marit: Waren jullie in de war toen er voor het eerst een mobieltje afging op de plantage? Ik dacht: eindelijk.

Julius: Ik vond het leuk, er ging iets nieuws gebeuren.Tot dat moment vond ik de film best clichématig.

Ik vond het wat te veel 'een film met een boodschap'.

Jozien: Ja. Er was op den duur een gesprek tussen Veronica en die vriendin, in de 'huidige' tijd, en toen dacht ik: volgens mij heb ik deze hele dialoog al eens in een andere film of serie gehoord.

Marit: Het mobieltje maakte het begin een beetje goed.

Julius: Wat mij betreft is die ellende in het eerste blok ook echt te veel. We weten dan weinig meer van de personages dan dat ze aan het lijden zijn.

Jozien: Vind ik ook, al begrijp ik het in het licht van de boodschap wel.

Julius: Ik vond het wat te veel 'een film met een boodschap'; te didactisch. Dat komt de effectiviteit volgens mij niet ten goede.

Jozien: Dat overschaduwde alles.

Marit: Ik vond het juist wel meevallen met hoe didactisch het was. Voor mij ging het verhaal echt over sterk zijn, verschillende vormen daarvan en ontsnappen. Dat Veronica ook activist was leek voor mij meer dan een bijzaak. We weten inmiddels (hopelijk) allemaal wel dat er nog steeds racisme is in de hele wereld en dit was voor mij eerder een (vreselijke) versie daarvan.

Julius: Die lezing die ze in de tweede helft geeft, dat boek van haar, haar discussie op het nieuws -- het staat allemaal zo duidelijk en eenduidig in dienst van de boodschap. Dat gedoe met de vriendinnen ging ook veel te lang door, als je weet dat ze daarna nooit meer aan bod komen. Het hele middenstuk had denk ik zo in tien minuten gekund.

Jozien: Maar er zat muziek van Lizzo in!

Julius: Mét Lizzo. Maar als dat stuk korter was, hadden we Janelle Monáe wat langer los kunnen zien gaan in die finale. Want dat was bevredigend. Hoewel ik zat te wachten tot ze de rest ging bevrijden en ze samen nog een hele hoop van die gasten kapot gingen maken.

Als je metaforische horror te veel uitlegt, verliest het vaak z'n impact.

Jozien: Het aankaarten van racisme in deze vorm vind ik wel origineel. En wat Marit zegt, nog steeds nodig. Alleen ik ben het met Julius eens dat het misschien meer was overgekomen als de rest van het verhaal wat sterker stond en niet allemaal op dat ene punt gericht was.

Marit: Haar echte leven vond ik wel passen, juist omdat het zo ongelooflijk gewoon was, met gewone gespreksonderwerpen en gewone bezigheden. Behalve dat ze superrijk en succesvol was, daar kan ik me niet helemaal in vinden als arme student. En ik denk dat we haar goed leren kennen als we haar door al die vreselijke gebeurtenissen zien gaan en sterk zien blijven.

Julius: Op zich vind ik het een heel sterk concept. Maar als je metaforische horror te veel uitlegt, verliest het vaak z'n impact.

Jozien: Overigens heb ik er geen moment aan gedacht om 'm niet af te kijken. De subtiele manier waarop werd duidelijk gemaakt dat iets niet klopte, bijvoorbeeld door een vlindertattoo op een enkel, vond ik wel goed.

Julius: Wat wel gek was, is dat historische vijanden van antiracistisch activisme als oplossers van het probleem werden neergezet tijdens de credits. De FBI komt de hele boel oprollen. De moordenaars van Fred Hampton komen de racisten arresteren!

Marit: Vond je het niet vet dat het leek alsof het echt was gebeurd door die rare FBI-beelden? Ik twijfelde heel even, maar toen dacht ik: dit is de horror, het had echt kunnen zijn.

Jozien: Ja, dat vond ik wel sterk, dat je ineens met 'het echte' werd geconfronteerd. Dat je ineens denkt: fuck… Want die re-enactment plekken (zoals ook zo mooi beschreven in Lost Children Archive van Luiselli) zijn natuurlijk ook compleet bizar. Wat vonden jullie van Janelle Monáe?

Julius: Die vond ik heel goed! Vond ik ook in Moonlight en Hidden Figures. Ze heeft, zoals al voor haar filmcarrière duidelijk was, echt filmsterrencharisma.

Fijn dat er een mooie golf sociaalbewuste horror is!

Jozien: Ja. Ik ben echt ouderwets fan van haar. Maar vooral als zangeres. Als we nog posters uit De Hitkrant konden halen…

Marit: Ja, ik ben ook groot fan van haar! Vooral als actrice, haar muziek ken ik juist minder goed.

Julius: Ik ben vooral negatief geweest over Antebellum, maar het is echt een goed concept. En heel mooi gedaan, die ontmoetingen in het 'heden' met personen die we eerder in het 'verleden' hebben gezien. En ik vind het wel fijn dat er een mooie golf sociaalbewuste horror is!

Jozien: Ik wil ook zo graag Get Out nog zien.

Julius: Dat vond ik een meesterwerk. Ik kijk ook erg uit naar het aankomende vervolg op Candyman, wat ook een fantastische film is die ik bijzonder aanraad aan iedereen die hiervan en van Get Out kon genieten. Het lijkt me wel wat als Get Out de Scream van de jaren 10 blijkt. Na Scream kreeg je zo'n hele golf hippe tienerslashers.

Marit: Ja! Want sociaalbewuste horror is eigenlijk de echte horror!

Jozien: Zegt ook wel weer iets over de tijden waar we in leven, en over de dingen waar mensen over nadachten toen Scream werd gemaakt.

Julius: Haha, ja. Wat betreft Antebellum: ik vond hem heel aardig, maar ik denk niet dat-ie over twintig jaar als klassieker geldt. Hoewel dat altijd riskant is, zo'n voorspelling.

Marit: We komen over twintig jaar bij je terug, Julius, en dan hebben we het er nog eens over.

Antebellum is nu te zien met:

Mail

Redactie

Friso Blankevoort (a.k.a. Freshco) is een illustrator/designer die woont en werkt in Amsterdam. De skateboardcultuur heeft een grote invloed op zijn werk, dat ook beïnvloed wordt door de traditie van grafisch ontwerp in Nederland.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

:Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Hard//hoofd zoekt twee getalenteerde, assertieve, breed onderlegde beelddenker (x/v/m) die de beeldredactie willen komen versterken! Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer