Asset 14

Antebellum

Trialoog: Antebellum

Redacteuren Julius Koetsier, Marit Schilling en Jozien Wijkhuijs durfden het aan om de horrorfilm Antebellum te gaan zien. Ze hopen op een golf aan sociaalbewuste horror, maar twijfelen of deze film een van de klassiekers van die stroming wordt.

Marit: Dit is niet echt mogelijk zonder spoilers, he? We kunnen niet echt over de film praten zonder het over de twist te hebben.

Jozien: Nee da's wel waar. Maar dit is dan een waarschuwing. Niet lezen als je hem nog wilt zien.

Marit: Oké, we hebben een film gezien.

Jozien: Eerste vraag, als niet-kenner van het genre: was dit horror?

Julius: Het was zeker horror, zeg ik als horrorfan. Het was een verhaal over een angstaanjagende situatie.

Jozien: Blijkbaar zoek ik in dat genre altijd naar het bovennatuurlijke. Maar dat zit hier niet in.

Marit: Volgens mij is de grootste horror aan deze film dat het echt gebeurd had kunnen zijn en waarschijnlijk ook nog eens echt aan het gebeuren is op een bepaalde schaal.

Jozien: Wat waren jullie eerste reacties erop?

Julius: Ik vond het een beetje een Key & Peele-sketch als horrorfilm, maar dan niet Get Out. Lang niet zo goed. Peele werd later regisseur, van Get Out en Us.

Marit: Mijn eerste reactie toen ik uit de bioscoop liep was: "sick!". De cinematografie was heel erg goed, er zaten heel veel subtiele spanningen in en ik was erg blij met het einde. Anders had ik het denk ik een vreselijke film gevonden.

Julius: De twist plaatste ook het naar mijn mening wat vervelende acteerwerk van de plantagehouders in het eerste deel in een ander perspectief. Ze leken een soort imitatie te spelen van hoe dat soort personages meestal gespeeld worden. En uiteindelijk blijkt dat dat inderdaad is wat ze doen.

Jozien: Het maakte voor mij ook veel goed. Je moet het einde alleen wel halen.

Marit: Waren jullie in de war toen er voor het eerst een mobieltje afging op de plantage? Ik dacht: eindelijk.

Julius: Ik vond het leuk, er ging iets nieuws gebeuren.Tot dat moment vond ik de film best clichématig.

Ik vond het wat te veel 'een film met een boodschap'.

Jozien: Ja. Er was op den duur een gesprek tussen Veronica en die vriendin, in de 'huidige' tijd, en toen dacht ik: volgens mij heb ik deze hele dialoog al eens in een andere film of serie gehoord.

Marit: Het mobieltje maakte het begin een beetje goed.

Julius: Wat mij betreft is die ellende in het eerste blok ook echt te veel. We weten dan weinig meer van de personages dan dat ze aan het lijden zijn.

Jozien: Vind ik ook, al begrijp ik het in het licht van de boodschap wel.

Julius: Ik vond het wat te veel 'een film met een boodschap'; te didactisch. Dat komt de effectiviteit volgens mij niet ten goede.

Jozien: Dat overschaduwde alles.

Marit: Ik vond het juist wel meevallen met hoe didactisch het was. Voor mij ging het verhaal echt over sterk zijn, verschillende vormen daarvan en ontsnappen. Dat Veronica ook activist was leek voor mij meer dan een bijzaak. We weten inmiddels (hopelijk) allemaal wel dat er nog steeds racisme is in de hele wereld en dit was voor mij eerder een (vreselijke) versie daarvan.

Julius: Die lezing die ze in de tweede helft geeft, dat boek van haar, haar discussie op het nieuws -- het staat allemaal zo duidelijk en eenduidig in dienst van de boodschap. Dat gedoe met de vriendinnen ging ook veel te lang door, als je weet dat ze daarna nooit meer aan bod komen. Het hele middenstuk had denk ik zo in tien minuten gekund.

Jozien: Maar er zat muziek van Lizzo in!

Julius: Mét Lizzo. Maar als dat stuk korter was, hadden we Janelle Monáe wat langer los kunnen zien gaan in die finale. Want dat was bevredigend. Hoewel ik zat te wachten tot ze de rest ging bevrijden en ze samen nog een hele hoop van die gasten kapot gingen maken.

Als je metaforische horror te veel uitlegt, verliest het vaak z'n impact.

Jozien: Het aankaarten van racisme in deze vorm vind ik wel origineel. En wat Marit zegt, nog steeds nodig. Alleen ik ben het met Julius eens dat het misschien meer was overgekomen als de rest van het verhaal wat sterker stond en niet allemaal op dat ene punt gericht was.

Marit: Haar echte leven vond ik wel passen, juist omdat het zo ongelooflijk gewoon was, met gewone gespreksonderwerpen en gewone bezigheden. Behalve dat ze superrijk en succesvol was, daar kan ik me niet helemaal in vinden als arme student. En ik denk dat we haar goed leren kennen als we haar door al die vreselijke gebeurtenissen zien gaan en sterk zien blijven.

Julius: Op zich vind ik het een heel sterk concept. Maar als je metaforische horror te veel uitlegt, verliest het vaak z'n impact.

Jozien: Overigens heb ik er geen moment aan gedacht om 'm niet af te kijken. De subtiele manier waarop werd duidelijk gemaakt dat iets niet klopte, bijvoorbeeld door een vlindertattoo op een enkel, vond ik wel goed.

Julius: Wat wel gek was, is dat historische vijanden van antiracistisch activisme als oplossers van het probleem werden neergezet tijdens de credits. De FBI komt de hele boel oprollen. De moordenaars van Fred Hampton komen de racisten arresteren!

Marit: Vond je het niet vet dat het leek alsof het echt was gebeurd door die rare FBI-beelden? Ik twijfelde heel even, maar toen dacht ik: dit is de horror, het had echt kunnen zijn.

Jozien: Ja, dat vond ik wel sterk, dat je ineens met 'het echte' werd geconfronteerd. Dat je ineens denkt: fuck… Want die re-enactment plekken (zoals ook zo mooi beschreven in Lost Children Archive van Luiselli) zijn natuurlijk ook compleet bizar. Wat vonden jullie van Janelle Monáe?

Julius: Die vond ik heel goed! Vond ik ook in Moonlight en Hidden Figures. Ze heeft, zoals al voor haar filmcarrière duidelijk was, echt filmsterrencharisma.

Fijn dat er een mooie golf sociaalbewuste horror is!

Jozien: Ja. Ik ben echt ouderwets fan van haar. Maar vooral als zangeres. Als we nog posters uit De Hitkrant konden halen…

Marit: Ja, ik ben ook groot fan van haar! Vooral als actrice, haar muziek ken ik juist minder goed.

Julius: Ik ben vooral negatief geweest over Antebellum, maar het is echt een goed concept. En heel mooi gedaan, die ontmoetingen in het 'heden' met personen die we eerder in het 'verleden' hebben gezien. En ik vind het wel fijn dat er een mooie golf sociaalbewuste horror is!

Jozien: Ik wil ook zo graag Get Out nog zien.

Julius: Dat vond ik een meesterwerk. Ik kijk ook erg uit naar het aankomende vervolg op Candyman, wat ook een fantastische film is die ik bijzonder aanraad aan iedereen die hiervan en van Get Out kon genieten. Het lijkt me wel wat als Get Out de Scream van de jaren 10 blijkt. Na Scream kreeg je zo'n hele golf hippe tienerslashers.

Marit: Ja! Want sociaalbewuste horror is eigenlijk de echte horror!

Jozien: Zegt ook wel weer iets over de tijden waar we in leven, en over de dingen waar mensen over nadachten toen Scream werd gemaakt.

Julius: Haha, ja. Wat betreft Antebellum: ik vond hem heel aardig, maar ik denk niet dat-ie over twintig jaar als klassieker geldt. Hoewel dat altijd riskant is, zo'n voorspelling.

Marit: We komen over twintig jaar bij je terug, Julius, en dan hebben we het er nog eens over.

Antebellum is nu te zien met:

Mail

Redactie

Friso Blankevoort (a.k.a. Freshco) is een illustrator/designer die woont en werkt in Amsterdam. De skateboardcultuur heeft een grote invloed op zijn werk, dat ook beïnvloed wordt door de traditie van grafisch ontwerp in Nederland.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer