Redacteuren Julius Koetsier, Marit Schilling en Jozien Wijkhuijs durfden het aan om de horrorfilm Antebellum te gaan zien. Ze hopen op een golf aan sociaalbewuste horror, maar twijfelen of deze film een van de klassiekers van die stroming wordt.
Marit: Dit is niet echt mogelijk zonder spoilers, he? We kunnen niet echt over de film praten zonder het over de twist te hebben.
Jozien: Nee da's wel waar. Maar dit is dan een waarschuwing. Niet lezen als je hem nog wilt zien.
Marit: Oké, we hebben een film gezien.
Jozien: Eerste vraag, als niet-kenner van het genre: was dit horror?
Julius: Het was zeker horror, zeg ik als horrorfan. Het was een verhaal over een angstaanjagende situatie.
Jozien: Blijkbaar zoek ik in dat genre altijd naar het bovennatuurlijke. Maar dat zit hier niet in.
Marit: Volgens mij is de grootste horror aan deze film dat het echt gebeurd had kunnen zijn en waarschijnlijk ook nog eens echt aan het gebeuren is op een bepaalde schaal.
Jozien: Wat waren jullie eerste reacties erop?
Julius: Ik vond het een beetje een Key & Peele-sketch als horrorfilm, maar dan niet Get Out. Lang niet zo goed. Peele werd later regisseur, van Get Out en Us.
Marit: Mijn eerste reactie toen ik uit de bioscoop liep was: "sick!". De cinematografie was heel erg goed, er zaten heel veel subtiele spanningen in en ik was erg blij met het einde. Anders had ik het denk ik een vreselijke film gevonden.
Julius: De twist plaatste ook het naar mijn mening wat vervelende acteerwerk van de plantagehouders in het eerste deel in een ander perspectief. Ze leken een soort imitatie te spelen van hoe dat soort personages meestal gespeeld worden. En uiteindelijk blijkt dat dat inderdaad is wat ze doen.
Jozien: Het maakte voor mij ook veel goed. Je moet het einde alleen wel halen.
Marit: Waren jullie in de war toen er voor het eerst een mobieltje afging op de plantage? Ik dacht: eindelijk.
Julius: Ik vond het leuk, er ging iets nieuws gebeuren.Tot dat moment vond ik de film best clichématig.
Ik vond het wat te veel 'een film met een boodschap'.
Jozien: Ja. Er was op den duur een gesprek tussen Veronica en die vriendin, in de 'huidige' tijd, en toen dacht ik: volgens mij heb ik deze hele dialoog al eens in een andere film of serie gehoord.
Marit: Het mobieltje maakte het begin een beetje goed.
Julius: Wat mij betreft is die ellende in het eerste blok ook echt te veel. We weten dan weinig meer van de personages dan dat ze aan het lijden zijn.
Jozien: Vind ik ook, al begrijp ik het in het licht van de boodschap wel.
Julius: Ik vond het wat te veel 'een film met een boodschap'; te didactisch. Dat komt de effectiviteit volgens mij niet ten goede.
Jozien: Dat overschaduwde alles.
Marit: Ik vond het juist wel meevallen met hoe didactisch het was. Voor mij ging het verhaal echt over sterk zijn, verschillende vormen daarvan en ontsnappen. Dat Veronica ook activist was leek voor mij meer dan een bijzaak. We weten inmiddels (hopelijk) allemaal wel dat er nog steeds racisme is in de hele wereld en dit was voor mij eerder een (vreselijke) versie daarvan.
Julius: Die lezing die ze in de tweede helft geeft, dat boek van haar, haar discussie op het nieuws -- het staat allemaal zo duidelijk en eenduidig in dienst van de boodschap. Dat gedoe met de vriendinnen ging ook veel te lang door, als je weet dat ze daarna nooit meer aan bod komen. Het hele middenstuk had denk ik zo in tien minuten gekund.
Jozien: Maar er zat muziek van Lizzo in!
Julius: Mét Lizzo. Maar als dat stuk korter was, hadden we Janelle Monáe wat langer los kunnen zien gaan in die finale. Want dat was bevredigend. Hoewel ik zat te wachten tot ze de rest ging bevrijden en ze samen nog een hele hoop van die gasten kapot gingen maken.
Als je metaforische horror te veel uitlegt, verliest het vaak z'n impact.
Jozien: Het aankaarten van racisme in deze vorm vind ik wel origineel. En wat Marit zegt, nog steeds nodig. Alleen ik ben het met Julius eens dat het misschien meer was overgekomen als de rest van het verhaal wat sterker stond en niet allemaal op dat ene punt gericht was.
Marit: Haar echte leven vond ik wel passen, juist omdat het zo ongelooflijk gewoon was, met gewone gespreksonderwerpen en gewone bezigheden. Behalve dat ze superrijk en succesvol was, daar kan ik me niet helemaal in vinden als arme student. En ik denk dat we haar goed leren kennen als we haar door al die vreselijke gebeurtenissen zien gaan en sterk zien blijven.
Julius: Op zich vind ik het een heel sterk concept. Maar als je metaforische horror te veel uitlegt, verliest het vaak z'n impact.
Jozien: Overigens heb ik er geen moment aan gedacht om 'm niet af te kijken. De subtiele manier waarop werd duidelijk gemaakt dat iets niet klopte, bijvoorbeeld door een vlindertattoo op een enkel, vond ik wel goed.
Julius: Wat wel gek was, is dat historische vijanden van antiracistisch activisme als oplossers van het probleem werden neergezet tijdens de credits. De FBI komt de hele boel oprollen. De moordenaars van Fred Hampton komen de racisten arresteren!
Marit: Vond je het niet vet dat het leek alsof het echt was gebeurd door die rare FBI-beelden? Ik twijfelde heel even, maar toen dacht ik: dit is de horror, het had echt kunnen zijn.
Jozien: Ja, dat vond ik wel sterk, dat je ineens met 'het echte' werd geconfronteerd. Dat je ineens denkt: fuck… Want die re-enactment plekken (zoals ook zo mooi beschreven in Lost Children Archive van Luiselli) zijn natuurlijk ook compleet bizar. Wat vonden jullie van Janelle Monáe?
Julius: Die vond ik heel goed! Vond ik ook in Moonlight en Hidden Figures. Ze heeft, zoals al voor haar filmcarrière duidelijk was, echt filmsterrencharisma.
Fijn dat er een mooie golf sociaalbewuste horror is!
Jozien: Ja. Ik ben echt ouderwets fan van haar. Maar vooral als zangeres. Als we nog posters uit De Hitkrant konden halen…
Marit: Ja, ik ben ook groot fan van haar! Vooral als actrice, haar muziek ken ik juist minder goed.
Julius: Ik ben vooral negatief geweest over Antebellum, maar het is echt een goed concept. En heel mooi gedaan, die ontmoetingen in het 'heden' met personen die we eerder in het 'verleden' hebben gezien. En ik vind het wel fijn dat er een mooie golf sociaalbewuste horror is!
Jozien: Ik wil ook zo graag Get Out nog zien.
Julius: Dat vond ik een meesterwerk. Ik kijk ook erg uit naar het aankomende vervolg op Candyman, wat ook een fantastische film is die ik bijzonder aanraad aan iedereen die hiervan en van Get Out kon genieten. Het lijkt me wel wat als Get Out de Scream van de jaren 10 blijkt. Na Scream kreeg je zo'n hele golf hippe tienerslashers.
Marit: Ja! Want sociaalbewuste horror is eigenlijk de echte horror!
Jozien: Zegt ook wel weer iets over de tijden waar we in leven, en over de dingen waar mensen over nadachten toen Scream werd gemaakt.
Julius: Haha, ja. Wat betreft Antebellum: ik vond hem heel aardig, maar ik denk niet dat-ie over twintig jaar als klassieker geldt. Hoewel dat altijd riskant is, zo'n voorspelling.
Marit: We komen over twintig jaar bij je terug, Julius, en dan hebben we het er nog eens over.
Antebellum is nu te zien met: 
