Een aan lager wal geraakte motorcoureur (Ryan Gosling) berooft banken om de luiers voor zijn baby te betalen. Hij komt in aanraking met een idealistische politieman (Bradley Cooper) die zijn goedheid niet kan volhouden. Jaren later raken hun zoons bevriend. Redacteurs Rutger, Zara en Rob over een film vol megalomane symboliek: "Kerkhoven! De dood! En daar een achtervolging!"
Rutger: De met tattoo’s beschilderde buikspieren van Ryan Gosling, een kermis, motoren in een kooi, de tepels van Eva Mendes... Wat een opening!
Rob: Huh? Wat? Sorry, ik was even ingedommeld geloof ik.
Zara: De opening was heel, heel tof. Wel jammer dat dat het hoogtepunt van de film was.
Rutger: Het was gewoon Drive 2: The Motor Cycle Edition. Alleen moest Ryan Gosling nu nóg meer badass zijn. Daar is zijn hoofd toch te lief voor. In Drive beukte hij er ook op los, maar dat was een soort sprookje. Als echte domme lowlife crimineel overtuigde hij mij helaas niet, maar vertel hem niet dat ik dit gezegd heb.
Zara: Ik vind dat extreem stoere in combinatie met een naïef soort kinderlijkheid heel goed werken voor hem. Ryan Goslings charme is dat hij eigenlijk een soort uit de kluiten gewassen kind is.
Rob: Een kind dat je wil neuken.
Zara: Ja! Nee. De manier waarop hij acteert bedoel ik. Het lijkt alsof alles wat hij doet heel impulsief is, alsof alles het eerste is wat in hem opkomt. Mooi is dat.
Rutger: En Bradley Cooper? Was deze film niet een kwestie van: twee hunks op een kussen, daar slaapt de duivel tussen?
Rob: Bradley was toch ook verkozen tot meest sexy man van het jaar of zoiets? En dat alle Ryan Gosling fans daar pissig over waren?
Rutger: Ja we waren woest. Normaal is de sfeer altijd top in het clubhuis, maar nu waren mensen razend. We hebben toen maar met z’n allen The Notebook gekeken om te kalmeren.
Zara: Ik moet zeggen, en niet omdat ik ook een membership card heb voor die club, dat de film niet meer de moeite waard was nadat Ryan Goslings rol voorbij was.
Rutger: Het waren eigenlijk drie films in één. Ik hield het wat langer vol dan jij, Zara, ik haakte af bij het deel met hun zoons. Ik vond het het trauma van Bradley Cooper eigenlijk wel mooi.
Zara: Bij het tweede deel was ik eerst ook nog wel geïnteresseerd, maar het leek allemaal nergens heen te gaan. Punten die net niet gemaakt werden en boodschappen die me niet konden boeien. En de muziek was zo pretentieus. Dat Bradley dan in slow-motion een politiebureau binnenloopt met hysterisch kerkgezang op de achtergrond. Hallo!
Rutger: Schrijver-regisseurs zijn altijd megalomaan, maar dat blijft meestal binnen de perken omdat een film maken heel moeilijk en duur is. Zodra ze succes hebben en meer vrijheid krijgen, schieten ze vrijwel altijd uit de bocht. Toen het einde ook nog eens veel te rond werd gemaakt, dacht ik: nee, nu ben je echt te veel in je eigen mythe gaan geloven, Derek Cianfrance. En Blue Valentine was niet eens zo geniaal.
Rob: Toen ik ergens op de helft de contouren van een misplaatst allesomvattend Magnum Opus zag opdoemen hoopte ik nog vurig op het tegendeel, maar helaas.
Rutger: Ik vind het wel altijd sterk als de goed/kwaad-vraag wordt gesteld: is de crimineel per se slecht en de agent of politicus per se goed?
Rob: Ja, goeie vraag, alleen weet ik het antwoord al sinds LA Confidential (1997).
Rutger: Jullie zijn wel erg hard hoor. Ik vond het een boeiende film. Ik sluit me aan bij het slot van de recensie in The New York Times: “The failures of this film are the product of its aspirations, which makes it easy to forgive, even though the disappointment is hard to shake. The movie is a little like both its anguished protagonists, going wrong in the name of vanity and love.” IJdelheid en liefde: essentieel én gevaarlijk voor elke man, en zeker voor een regisseur.
Zara: Natuurlijk, als een film pretentieus is zitten er vaak ook elementen in die in potentie heel mooi hadden kunnen zijn. Dat was hier zeker het geval. Maar toen het beeld na het symbolische einde met Bon Iver langzaam zwart werd, was ik toch vooral ook een beetje boos op meneer Cianfrance dat ik nu net tweeënhalf uur hiernaar had moeten kijken.
Rutger: Toen Ryan Gosling achtervolgd werd op een kerkhof dacht ik: nu geilt Cianfrance zo hard op zijn eigen symboliek. Kerkhoven! De dood! En dan daar een achtervolging! Ik ben geniaal!
Rob: Ryan gaat even stoppen met acteren en misschien een regisseursklus doen, las ik. Ik vraag me af of dat iets met The Place Beyond the Pines te maken heeft. Het leek me wel verstandig in ieder geval, zo’n bezinningsmomentje.
Rutger: Neptattoeages zijn ook heel slecht voor je huid. Krijg je een beetje uitslag van.
Rob: Haha en de uitslag van deze film was niet mals.
Rutger: Eerst speelt hij nog in Only God Forgives van Nicolas Winding Refn (Drive), waarvan de eerste trailer nu uit is. En tijdens zijn pauze kunnen we ons hiermee vermaken.
Zara: Toffe trailer! En mmmmmm.
Rob: Wel mooi dat we dit gesprek begonnen met Ryan Gosling en ook weer met hem eindigen.
Zara: Ja, dan zie je toch weer dat echt alles met elkaar verweven is.
Rutger: Ik nam als eerste het woord en nu ook weer als laatste. Toen had ik geen broek aan, en nu weer niet. Eigenlijk is het hele leven een cirkel.
