Een meisje uit Tapei met allerlei heel mooie regenjassen en andere hipsterhobbies als elektromuziek maken, moet terug naar haar geboorteplatteland omdat haar moeder ziek en blind wordt. De moeder gelooft dat ze een zesde zintuig ontwikkelt. Het meisje denkt van niet.
Julia: Zoeken jullie bewust naar voortekens, bij belangrijke, gewichtige zaken in het leven?
Brankele: Dat je bij elk wissewasje gaat denken dat het een voorteken kan zijn?
Julia: Ja. Daar stuurde de film op aan, dat je ging zoeken naar voortekens. Elke keer als er een nietszeggend shot was, dacht ik: goed opletten! Hier komen straks vragen over!
Brankele: Oh dat had ik niet zo. Ik dacht meer: goh, mooie lucht. Lekker nietszeggend.
Julia: En in het echt?
Brankele: Ik ben te nuchter voor bijgeloof. Alhoewel ik het leven af en toe draaglijker probeer te maken door het om te draaien. Dus meer ‘t 'na regen komt zonneschijn'-gevoel. Dan kun je de regen als voorteken zien.
Julia: Terwijl het natuurlijk onzin is. Het kan, en wordt, altijd nog veel erger.
Brankele: Dat is waar. Er gaan meer mensen dood, meer harten breken, scheidingen, verminkte kinderen, dat soort leed. Maar op de een of andere manier word ik er niet depressief van.
Emma: Nee, niet als je het niet breder trekt dan gescheiden kennissen met zielig hoogbegaafde kinderen. Jongens, wat we doen met de planeet, daar word ik elke dag depressief van. En een beetje militant. Ik gaf zelf laatst per ongeluk en totaal onuitgenodigd een groep eerstejaarsstudenten journalistiek een heel lange spreekbeurt over 'waarom vlees de wereld kapot maakt'. Ze hadden in de kantine 'frikandel speciaal' op het menu staan.
Brankele: Maar daar kan je jezelf toch niet constant mee gaan confronteren? Het fijne van de groteskheid van al dat leed is dat je het niet kan voelen. Kleine leedjes wel, en kleine gelukkigheidjes ook. Dus als ik dan weer een leuk woordgrapje hoor wordt er een deel leed geschrapt. Van die kleine dingen en genieten, je weet wel. Gatver ik klink echt als een soort happiness-trut...
Emma: Lekker egoïstisch. We moeten ons steeds schuldig voelen. Dat deed die film ook heel geraffineerd. Al die bosrijke, beregende oeverkanten waren mooi. Maar op de achtergrond hoorde je constant het geluid van vrachtwagens die door die natuur denderden.
Brankele: Lekker Emma, nou moet ik me ook nog schuldig voelen over dat ik egoïstisch ben. Nog meer leed.
Julia: Dat somt het wel een beetje op, de film: We voelen ons allemaal schuldig over het leven, en de onvermijdelijke ellende die er bij hoort. Je kan het iets lichter maken door in onzin te geloven, maar daar schiet je ook niks mee op. En je bent alleen. Helemaal alleen.
Emma: En het leven is ondraaglijk saai.
Julia: Vooral dat ook. Ga zien die film! Je eigen leven is hoe dan ook spannender!
Brankele: En als je echt aan de grond zit zie je opeens futuristische oerwezens
Julia: Wat wel leuk is om te weten dat deze film met maar 15.000 euro is gemaakt.
Emma: Oké.
Julia: Ik heb zo’n gevoel van…
Brankele: Leegte?
Emma: Überhaupt? Of door deze trialoog?
Julia: Ik wilde eigenlijk zeggen, ik heb het gevoel, ergens, heel gek, ik weet niet waar het vandaan komt, dat er deze winter een elfstedentocht komt.
Brankele: Omdat je zag dat het zelfs in Taiwan vet koud was de hele tijd?
Julia: Nee… Ik heb er geen verklaring voor… Het is een gevoel.
Emma: Ik weet echt helemaal niet wat ik hiermee aan moet.
Julia: Daar hoef je niks mee, je kunt het alleen maar omarmen.
Brankele: Hahaha YES Jomanda! Had die nou ook een zesde zintuig? Wel grappig dat er gezegd werd, pardon: ge-sms’t werd (leuk dat dat nu ook een volwaardige dialoogvorm is in film) dat het menselijk brein zich aan veel dingen kan aanpassen, als verklaring voor het sixth sense gebeuren. Dat klopt, en ik heb er toevallig vorig weekend een soort lezing over gehouden. Hersens zijn een plastisch zooitje.
Julia: Is het echt zo, dat je je zover kunt aanpassen?
Brankele: Niet dat je een nieuw zintuig krijgt, wel dat je andere zintuigen zich beter gaan ontwikkelen.
Julia: Ja dat is mooi, dat was eigenlijk precies wat er gebeurde. Het zesde zintuig blijkt niet te bestaan. Haar moeder kan de aanwezigheid van haar dochter helemaal niet opeens 'voelen'. Het zijn gewoon de trillingen van de knikkende knie van het meisje, die haar verraden. Maar nu verklap ik eigenlijk te veel.
Emma: Hoezo verklap je te veel? De enige spoiler is deze: (Spoileralert!) Er gebeurt niets in deze film.
Brankele: Wauw Julia, dat had ik nog niet eens bedacht.
Julia: Altijd goed op blijven letten bij dit soort films, er is kans dat er vragen komen.
