Asset 14

A Quiet Place

A Quiet Place van John Krasinki is dé horrorfilm van dit moment, maar al snel bleek dat de redactie van Hard//hoofd uit tere zieltjes bestaat die niet zo op een portie spanning zitten te wachten. Daarom dit keer geen trialoog maar een dialoog: Tommy en Matthijs durfden het gelukkig wél aan.

Tommy: Viel wel mee hoe eng 'ie was hè?

Matthijs: Ja meer een constante dreiging dan echt eng, op bepaalde momenten na dan.

Tommy: Is misschien ook een kwestie van verwachtingen: ik had overal gelezen dat het de engste film sinds tijden zou zijn, en dat viel me mee. De film had wel een sterk centraal gegeven: moordlustige monsters hebben al aan het begin van het verhaal zo'n beetje de wereld overgenomen. Ze worden aangetrokken door harde geluiden en om te overleven moeten de mensen dus muisstil zijn. De eerste scène zet gelijk de toon.

Matthijs: Zo ja, je weet meteen: niemand is veilig, en niemand wordt gespaard.

'Als ik M&M’s had gekocht, had ik ze echt niet durven openmaken.'

Tommy: Wat ook essentieel is om de spanning die de rest van de film kenmerkt geloofwaardig te maken. Want echt eng vond ik 'm niet maar wel rete-, retespannend. En écht een film die je met een respectvol publiek moet kijken, want toen die ene guy z'n neus snoot tijdens een van de vele bijna volledig stille momenten die de film rijk is, moest ik echt heel erg op m'n wang bijten om niet in lachen uit te barsten.

Matthijs: Ja, de spanning is in die zin wel kwetsbaar. Als ik M&M’s had gekocht, had ik ze echt niet durven openmaken.

Tommy: Ook fijn trouwens: een bioscoopfilm van 90 minuten. Dat had ook echt niet langer hoeven zijn.

Matthijs: Nee dit was uitstekend. De film had een heerlijk strak tempo zonder ook maar één overbodige scène.

Tommy: En ik houd ook wel van films die zo kleinschalig durven zijn. Je krijgt een paar inzichten in de situatie in de wijdere wereld maar vrijwel de hele film draait om twee ouders en hun kinderen. Oh en hier moeten we natuurlijk niet vergeten te noemen dat die ouders, John Krasinki en Emily Blunt, in real life ook getrouwd zijn.

De world-building vond ik erg sterk. De film laat overtuigend zien hoe men zich heeft aangepast aan een wereld waarin niets geluid mag maken. En wanneer je erachter komt dat Emily Blunts karakter zwanger is, is natuurlijk het eerste wat door je hoofd schiet: hoe gaan ze dat in vredesnaam doen als die baby geboren wordt? Iets wat naar mijn mening niet echt een bevredigende scène oplevert trouwens.

Matthijs: Ja, dat was erg jammer.

Tommy: In een film die zo relatief eenvoudig is als deze vallen dat soort misstappen ook meer op.

Matthijs: Vanaf het moment dat je die buik ziet vrees je echt voor wat er gaat gebeuren, maar de bevalling zelf werd een beetje verspeeld, terwijl de aanloop naar het moment wel echt heel spannend was. Het moment dat haar vliezen braken dacht ik echt alleen maar: nee nee neeee!

Tommy: Ja. Vond dat wel vaker: hele goede set-up voor scènes, maar dan in de uitwerking net de plank misslaan. Ik miste soms een beetje meer zwier, zelfvertrouwen, verrassing.

Matthijs: Ja, maar verder was alles wel ijzersterk: de film breekt geen moment z’n eigen regels.

Tommy: Ik weet niet of ik het daar helemaal mee eens ben. Er waren een paar momenten waarop ik dacht: waarom hoorden ze dát dan niet? Maar dat je zo aandachtig kijkt én luistert dat zulk soort dingen opvallen, is eigenlijk positief aan de film. Het sound design is sowieso van de bovenste plank. Echt een film die je in de bios moet zien (mits je geen M&M's eet en een rustig publiek treft).

Matthijs: En Emily Blunt en John Krasinki waren allebei heel goed. De angst die ze uitstraalden als iets fout gaat… de kinderen vond ik ook goed trouwens.

Tommy: Ja. Wel weer een scène of twee met mijn persoonlijke pet peeve: kinderen die veel te wijze dingen zeggen. Ik was ondanks het sterke acteerwerk sowieso niet heel erg emotioneel betrokken bij de karakters, omdat ze allemaal wel heel perfect leken. De dochter neemt het zichzelf bijvoorbeeld kwalijk dat haar broertje sterft aan het begin van de film, en is bang dat haar vader haar ook verantwoordelijk houdt. Ik had het interessanter gevonden als dat ook daadwerkelijk zo wás, of als ze meer met dat conflict hadden gedaan. Nu was het allemaal wel erg gezapig en was John echt de supervader en karakters zonder fouten zijn altijd een beetje saai. Maar die baard maakte veel goed.

'Op meer van hetzelfde zit ik niet te wachten. Ik wil wel meer films van Krasinki zien.'

Matthijs: Ja, die kon bijna niet echt zijn. Zo perfect.

Tommy: Ik ben jaloers.

Matthijs: Emily Blunt wordt ook alleen maar mooier met de jaren. Sommige mensen hebben alles. Ik las trouwens dat er een vervolg op de film komt en ik weet niet of dat zo’n goed idee is.

Tommy: Nee, daar zou ik totaal geen interesse in hebben. Vond het juist fijn dat dit een korte, effectieve en eenvoudige film was. Op meer van hetzelfde zit ik niet te wachten. Ik wil wel meer films van Krasinki zien.

Matthijs: Ja precies, laat die man snel weer een film maken. Ik moest trouwens nog aan iets denken toen ik zag dat ze overal zand hadden gestrooid om stilletjes te kunnen lopen.

Tommy: Mooi detail was dat sowieso.

Matthijs: In een natuurdocumentaire zag ik een keer dat een of andere woelmuis ook vaste paden heeft door het grasveld waardoor het beestje roofdieren te slim af kan zijn. In deze film is de mens eigenlijk een prooidier dat alleen z’n best kan doen zo onopgemerkt mogelijk te blijven. Toen ik thuis kwam na de film en het totaal stil was, testte ik hoeveel geluid het neerzetten van een vol kopje thee maakt. Dan was ik al dood geweest.

Tommy: Ja, het was inderdaad in zekere zin een ode aan de menselijke vindingrijkheid. Aan hoe we zelfs in een situatie zo uitzichtloos als deze nog manieren vinden om te overleven. Net zoals de woelmuis.

A Quiet Place is nu te zien met:

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer