Asset 14

A Quiet Place

A Quiet Place van John Krasinki is dé horrorfilm van dit moment, maar al snel bleek dat de redactie van Hard//hoofd uit tere zieltjes bestaat die niet zo op een portie spanning zitten te wachten. Daarom dit keer geen trialoog maar een dialoog: Tommy en Matthijs durfden het gelukkig wél aan.

Tommy: Viel wel mee hoe eng 'ie was hè?

Matthijs: Ja meer een constante dreiging dan echt eng, op bepaalde momenten na dan.

Tommy: Is misschien ook een kwestie van verwachtingen: ik had overal gelezen dat het de engste film sinds tijden zou zijn, en dat viel me mee. De film had wel een sterk centraal gegeven: moordlustige monsters hebben al aan het begin van het verhaal zo'n beetje de wereld overgenomen. Ze worden aangetrokken door harde geluiden en om te overleven moeten de mensen dus muisstil zijn. De eerste scène zet gelijk de toon.

Matthijs: Zo ja, je weet meteen: niemand is veilig, en niemand wordt gespaard.

'Als ik M&M’s had gekocht, had ik ze echt niet durven openmaken.'

Tommy: Wat ook essentieel is om de spanning die de rest van de film kenmerkt geloofwaardig te maken. Want echt eng vond ik 'm niet maar wel rete-, retespannend. En écht een film die je met een respectvol publiek moet kijken, want toen die ene guy z'n neus snoot tijdens een van de vele bijna volledig stille momenten die de film rijk is, moest ik echt heel erg op m'n wang bijten om niet in lachen uit te barsten.

Matthijs: Ja, de spanning is in die zin wel kwetsbaar. Als ik M&M’s had gekocht, had ik ze echt niet durven openmaken.

Tommy: Ook fijn trouwens: een bioscoopfilm van 90 minuten. Dat had ook echt niet langer hoeven zijn.

Matthijs: Nee dit was uitstekend. De film had een heerlijk strak tempo zonder ook maar één overbodige scène.

Tommy: En ik houd ook wel van films die zo kleinschalig durven zijn. Je krijgt een paar inzichten in de situatie in de wijdere wereld maar vrijwel de hele film draait om twee ouders en hun kinderen. Oh en hier moeten we natuurlijk niet vergeten te noemen dat die ouders, John Krasinki en Emily Blunt, in real life ook getrouwd zijn.

De world-building vond ik erg sterk. De film laat overtuigend zien hoe men zich heeft aangepast aan een wereld waarin niets geluid mag maken. En wanneer je erachter komt dat Emily Blunts karakter zwanger is, is natuurlijk het eerste wat door je hoofd schiet: hoe gaan ze dat in vredesnaam doen als die baby geboren wordt? Iets wat naar mijn mening niet echt een bevredigende scène oplevert trouwens.

Matthijs: Ja, dat was erg jammer.

Tommy: In een film die zo relatief eenvoudig is als deze vallen dat soort misstappen ook meer op.

Matthijs: Vanaf het moment dat je die buik ziet vrees je echt voor wat er gaat gebeuren, maar de bevalling zelf werd een beetje verspeeld, terwijl de aanloop naar het moment wel echt heel spannend was. Het moment dat haar vliezen braken dacht ik echt alleen maar: nee nee neeee!

Tommy: Ja. Vond dat wel vaker: hele goede set-up voor scènes, maar dan in de uitwerking net de plank misslaan. Ik miste soms een beetje meer zwier, zelfvertrouwen, verrassing.

Matthijs: Ja, maar verder was alles wel ijzersterk: de film breekt geen moment z’n eigen regels.

Tommy: Ik weet niet of ik het daar helemaal mee eens ben. Er waren een paar momenten waarop ik dacht: waarom hoorden ze dát dan niet? Maar dat je zo aandachtig kijkt én luistert dat zulk soort dingen opvallen, is eigenlijk positief aan de film. Het sound design is sowieso van de bovenste plank. Echt een film die je in de bios moet zien (mits je geen M&M's eet en een rustig publiek treft).

Matthijs: En Emily Blunt en John Krasinki waren allebei heel goed. De angst die ze uitstraalden als iets fout gaat… de kinderen vond ik ook goed trouwens.

Tommy: Ja. Wel weer een scène of twee met mijn persoonlijke pet peeve: kinderen die veel te wijze dingen zeggen. Ik was ondanks het sterke acteerwerk sowieso niet heel erg emotioneel betrokken bij de karakters, omdat ze allemaal wel heel perfect leken. De dochter neemt het zichzelf bijvoorbeeld kwalijk dat haar broertje sterft aan het begin van de film, en is bang dat haar vader haar ook verantwoordelijk houdt. Ik had het interessanter gevonden als dat ook daadwerkelijk zo wás, of als ze meer met dat conflict hadden gedaan. Nu was het allemaal wel erg gezapig en was John echt de supervader en karakters zonder fouten zijn altijd een beetje saai. Maar die baard maakte veel goed.

'Op meer van hetzelfde zit ik niet te wachten. Ik wil wel meer films van Krasinki zien.'

Matthijs: Ja, die kon bijna niet echt zijn. Zo perfect.

Tommy: Ik ben jaloers.

Matthijs: Emily Blunt wordt ook alleen maar mooier met de jaren. Sommige mensen hebben alles. Ik las trouwens dat er een vervolg op de film komt en ik weet niet of dat zo’n goed idee is.

Tommy: Nee, daar zou ik totaal geen interesse in hebben. Vond het juist fijn dat dit een korte, effectieve en eenvoudige film was. Op meer van hetzelfde zit ik niet te wachten. Ik wil wel meer films van Krasinki zien.

Matthijs: Ja precies, laat die man snel weer een film maken. Ik moest trouwens nog aan iets denken toen ik zag dat ze overal zand hadden gestrooid om stilletjes te kunnen lopen.

Tommy: Mooi detail was dat sowieso.

Matthijs: In een natuurdocumentaire zag ik een keer dat een of andere woelmuis ook vaste paden heeft door het grasveld waardoor het beestje roofdieren te slim af kan zijn. In deze film is de mens eigenlijk een prooidier dat alleen z’n best kan doen zo onopgemerkt mogelijk te blijven. Toen ik thuis kwam na de film en het totaal stil was, testte ik hoeveel geluid het neerzetten van een vol kopje thee maakt. Dan was ik al dood geweest.

Tommy: Ja, het was inderdaad in zekere zin een ode aan de menselijke vindingrijkheid. Aan hoe we zelfs in een situatie zo uitzichtloos als deze nog manieren vinden om te overleven. Net zoals de woelmuis.

A Quiet Place is nu te zien met:

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Niet aan denken

Niet aan denken

Aan de feesttafel zoekt Aafke van Pelt tussen de koetjes en kalfjes naar het contrast, de diepere laag in het banale. Lees meer

Illustreer jij de volgende cover van het Hard//hoofd Magazine?

Illustreer jij de volgende cover van het Hard//hoofd Magazine?

Voor ‘Ssst’, het voorjaarsnummer van 2025 van Hard//hoofd, zijn we op zoek naar illustrator die de cover van ons magazine willen maken. Lees meer

Een kus van een beer

Een kus van een beer

Nick Sens ontmoet een beer in de dierentuin en raakt gefascineerd door deze dieren. Wie of wat ervaren we als we oog in oog met een beer staan? Aan alle wezens van de metamorfose, hier en daarginds (Nastassja Martin) De bruine beer zet twee zware stappen in mijn richting en ik bevries. Het gegil en... Lees meer

Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Kunst maken in een wereld die naar de gallemiezen gaat

Kunst maken in een wereld die naar de gallemiezen gaat

Martine Bontjes doet verslag van een zoektocht naar duurzaamheid tijdens kunstresidentie SOPRA SOTTO. Lees meer

Schrijvers en beeldmakers gezocht voor ‘Ssst’, het zesde Hard//hoofd Magazine!

Schrijvers en beeldmakers gezocht voor ‘Ssst’, het zesde Hard//hoofd Magazine!

Op het moment dat je overweegt om iets te zeggen, hoor je: ‘Ssst!’ Wie fluistert dit naar je, en waarom? Fantaseer je met ons mee? Dien uiterlijk 24 augustus 2024 een pitch in voor het magazine ‘Ssst’! Lees meer

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Wie zie jij als je in de spiegel kijkt? Voldoe je aan het beeld van ‘de gemiddelde mens’, of niet? Tom Kniesmeijer vraagt zich af waarom afwijken van het gemiddelde zoveel weerzin oproept en of hét gemiddelde wel bestaat. ‘Precies op het gemiddelde past niemand’. Ik sluit mijn ogen en ben terug in de Leidsestraat.... Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

Kunstverzamelaars opgelet! Interview met Hanane El Ouardani

Kunstverzamelaars opgelet! Interview met Hanane El Ouardani

Hanane El Ouardani (1994) is de fotograaf van het prachtige, nieuwe kunstwerk dat de kunstverzamelaars van Hard//hoofd thuis gaan ontvangen. De foto komt uit de serie The Skies are Blue, the Walls are Red (2018) en Jorne Vriens (onze Chef Kunst) heeft El Ouardani geïnterviewd over haar werk. Zij gaan met elkaar in gesprek over hoe zij als fotograaf te werk gaat, hoe deze foto tot stand is gekomen en praten over smaak, tegenstellingen en het hervinden van thuis. Lees meer

Galatea 1

Galatea

Een bezoek aan een Airbnb aan zee blijkt ook een bezoek aan asfalt, beton en een cementfabriek te betekenen. Andrea Koll plaatst dit beeld in dit door haar zelf geïllustreerde, tweestemmige gedicht tegenover het beeld van de door Pygmalion uit ivoor gemaakte Galatea. Lees meer

Nieuwe Barbaren 1

Nieuwe Barbaren

Met het essay 'Nieuwe barbaren' over de Kafkaëske, sci-fi serie Severance won Jacob Koolstra in 2024 de Drift Essaywedstrijd. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst 7

Dit maakten onze 1.660 kunstverzamelaars mogelijk in 2023

Kunstverzamelaars dragen bij aan onze missie om nieuw talent te ondersteunen. We leggen graag uit hoe we de donaties in 2023 hebben besteed. Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 7

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 3)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 6

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Nooit Verzonden - wacht op titel

Afscheidsbrief aan een waardeloze dokter

Er zijn nog steeds dokters die de gezondheidsklachten van hun patiënten niet serieus nemen. Luuk Schokker schreef een openhartige brief aan één van hen. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer