Het is GTST, maar dan gemaakt door mensen met kunde, visie en lef." /> Het is GTST, maar dan gemaakt door mensen met kunde, visie en lef." />
Asset 14

De Rouille et d'Os

In 2009 leverde de Franse regisseur Jacques Audiard het alom bejubelde Un Prophète af. Nu drie jaar later is er met De Rouille et d'Os de langverwachte opvolger. In dit melodrama trekt de werkloze oudbokser Ali (Matthias 'het beest van Rundskop' Schoenaerts) met zijn vijfjarige zoon in bij zijn zus in het Zuid-Franse Antibes. Al snel vindt hij een baan als uitsmijter bij een club, en daar ontmoet hij Stéphanie (Marion Cotillard). Deze eerste ontmoeting eindigt met een sisser, maar wanneer Stéphanie haar benen verliest bij een ongeluk met een orka, komen de twee alsnog samen. Wat ontstaat is een wat ongebruikelijke relatie. Alle ingrediënten voor een goede soap zijn in ieder geval aanwezig.

Zara: Ik had echt hoge verwachtingen na Un Prophète. Jullie?

Brankele: Geen verwachtingen.

Philip: Dat scheelt veel. Ondanks dat ik dit geen slechte film vind, ben ik toch teleurgesteld.

Zara: Ik vind ‘m prachtig. Zeker niet perfect, zoals Un Prophète in mijn ogen wel is, maar toch heel goed. Wat stelde je dan teleur?

Philip: Ik had constant het idee dat ik in de maling werd genomen. Zo 'onnatuurlijk' was het. Hetzelfde gevoel als wanneer je een soap kijkt, maar dan minder extreem. Of extremer, juist. Ik raak er nu weer van in de war. Ik begrijp dat er een verschil is tussen drama en melodrama, maar dat melodramatische zorgde bij mij voor een onverwachte plastic nasmaak.

Zara: Ik vond dat juist een hele mooie keuze. Die combinatie van een zeer rauwe setting en heftige gebeurtenissen in een melodramatische vertelling. Ik snap wat je bedoelt, maar ik zag dat gelikte niet als een minpunt.

Brankele: Nee, ik ook niet. Bovendien vond ik het zo goed geacteerd dat ik er geen nepheid in zag.

Zara: Prachtig gefilmd ook. Slow-mo’s. Alles.

Brankele: Bijna documentair, zo fragmentarisch.

Philip: Dat vind ik het verwarrende. Realisme gedijt vaak bij een soort stilheid, dat zit duidelijk in deze film, maar tegelijk heeft Audiard er voor gekozen om dat verstilde af te wisselen met bombastische scènes. Daardoor voelde het net alsof ik op een wipwap zat.

Zara: Maar dat is toch prachtig? Dat kan gewoon in film. Dat je helemaal over de top gaat. Dat alles groots en meeslepend is.

Brankele: En het was groots en meeslependheid gegoten in een rauwe vorm, met weinig dialoog, waardoor de tragiek getemperd werd. Daarom kon het.

Philip: Ze verliest haar benen door een ongeluk met een orka!

Brankele: Ja, dus? Vond je dat over de top?

Philip: Dat is niet per se over de top. Maar wel in combinatie met die montage op Katy Perry's Fireworks, de slow-motion beelden van opspringende orka’s en het ongeluk. En vervolgens die scène in het ziekenhuis, ai. Het is allemaal heel mooi, maar het is allesbehalve rauw.

Zara: Jezus, die scène dat ze er achter komt dat ze geen benen meer heeft. Die ging wel echt door merg en been hoor. Been, haha.

Brankele:
En hoe ze dan toch weer op de been komt, hè. Wonderlijk.

Zara: Ja, in het begin gedraagt ze zich een beetje alsof ze telkens met het verkeerde been uit bed gestapt is, maar op een gegeven moment staat ze toch weer met beide benen op de grond. Knap hoor.

Brankele: Ali houdt haar op de been.

Zara: Haha. Ik vond dat wel mooi, dat contrast tussen zijn enorme lichamelijkheid en haar handicap. Het lag er misschien dik bovenop, maar ik vond ‘t kunnen.

Brankele: Net als de donkere kanten van het leven belicht door de zon van Zuid-Frankrijk. Mooie tegenstelling.

Zara: Armoede aan de Côte d’Azur.

Philip: Ook zo’n punt waarop Audiard, voor mijn gevoel, lijkt te twijfelen. Als het een reflectie zou moeten zijn op de lagere klasse dan slaat het, wat mij betreft, de plank mis door alle grandeur. Als het simpel melodrama is dan begrijp ik niet zo goed waarom Audiard de hele film door nogal onachtzaam nieuwe thema’s aansnijdt. De vader-zoon relatie, de privacy van die werknemers in de supermarkt, illegale straatgevechten, het taboe rond handicaps. Soms deed de film me denken aan Le gamin au vélo van de gebroeders Dardenne. Maar dat maatschappijkritische deed die film, juist door het klein te houden, een stuk doeltreffender.

Zara: Ik denk niet dat je de De rouille et d'Os als een aanklacht op de maatschappij moet zien. Ik zie het echt als een verhaal. Een verhaal in de pure zin van het woord. Het is een enorm episch, melodramatisch verhaal dat zich afspeelt in de rauwe, lagere klasse van Frankrijk. Als je liever een maatschappijkritische film kijkt, zit je inderdaad verkeerd. Ik denk dan ook dat de esthetiek van de film voor de makers belangrijker was dan de moraal.

Brankele: Ja, precies. Flarden van levens die elkaar raken en langzamerhand door elkaar heen gevlochten worden. De grimmigheid van het bestaan gegoten in oogverblindende beeldprachtkunstenaarschapjes.

Zara: Die stompjes waren wel echt ziek mooi gemaakt. Ik dacht op een gegeven moment echt even: 'Shit. Is dit niet gewoon een hele bombastische manier om de wereld te vertellen dat Marion Cotillard écht geen benen meer heeft?’

Brankele: Ze acteerde het in elk geval subliem, haar beenloosheid. Green screen-sokjes of niet.

Philip: Het spel was inderdaad heel sterk. Matthias Schoenaerts is een beest. Letterlijk. In Rundskop wordt hij vergeleken met een stier, hier met een orka. Dat shot waarin Ali na een gewonnen gevecht van blijdschap op het plafond van de auto inramt, vond ik persoonlijk het mooiste van de film.

Zara: Maar wel een beest met van die hele zachte, beetje simpele ogen.

Brankele: Ja, die puppy-ogen!

Zara: Ik ben nog verliefder op Marion Cotillard. Wat een prachtvrouw. En wat een intensiteit. De seks tussen die twee vond ik ook heel mooi in beeld gebracht. Heel breekbaar. Pijnlijk om naar te kijken.

Philip: Ik vond die aerobicsinstructrice met die benen geiler.

Brankele: Ik vond het wel fijn om te zien dat dergelijke primitieve mannelijke gevoelens ook gerust op stompjes gebotvierd kunnen worden. Haar herintroductie in de seks werd mooi in beeld gebracht. Alsof je als je je benen verliest, je ook geen lusten meer zou kunnen hebben. Dat slaat natuurlijk nergens op, maar er rust wel een taboe op. Althans, ik heb nog nooit een stompjespornofilm voorbij zien komen. Hoe je met een onvolledig lichaam toch weer volledige lichamelijkheid kan beleven.

Zara: De perfectie van het lichaam is zo'n centraal thema tegenwoordig, en al helemaal in film. Dan is zo'n personage echt een gedurfde zet. Alleen script-technisch vond ik sommige keuzes dan weer minder, net iets te gemakzuchtig. Ach.

Philip: Uitleg werkt vaak averechts in film, maar soms had wat aankleding niet misstaan. Bijvoorbeeld wanneer Stéphanie Ali na maanden uit het niets opbelt, of wanneer ze die tatoeages laat zetten.

Zara: Dat ze nou juist hem opbelt nadat ze zo’n enorm ongeluk heeft gehad vind ik ook raar. Ik probeerde me er maar gauw overheen te zetten aangezien de hele film er op voortbouwt. Mijn grootste kritiek is eigenlijk toch wel dat de orka’s zo weinig in beeld zijn. Er is altijd plek voor meer orka’s.

Brankele: Orka’s in een wereld die een symbiose tussen mens en machine voorstaat. Tussen machinale roest en menselijk bot. Dat ongeluk was trouwens wel een beetje een sneer naar Free Willy. De orka-emancipatie is echt weer twintig jaar teruggehold.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Voor sommigen gelden nog steeds dezelfde reisbeperkingen

Voor sommigen gelden nog altijd dezelfde reisbeperkingen

Jonathan Luger is in de trein naar Amsterdam getuige van een ongehoorzaamheidsactie die niet bepaald burgerlijk is. Hij beseft hoe het internationale reisverkeer het afgelopen jaar voor vluchtelingen relatief weinig is veranderd. Lees meer

Essay: Boy's don't cry 1

Boys don't cry

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 1 met de films Mulan en Like father, like son. Lees meer

Nieuws in beeld: Donorhart uit een doos

Donorhart uit een doos

De heart-in-a-box kan (vlak) na het overlijden van een donor diens hart weer op gang laten komen. Illustrator Simcha van der Veen is diep onder de indruk. Lees meer

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Linkse mensen hebben vaak het idee dat zij buiten en boven de 'verkrachtingscultuur' staan, meent Harriet Bergman. Maar iemands politieke overtuiging zegt weinig over hoe diegene daadwerkelijk met machtsverschillen omgaat. Lees meer

Constant in verbinding en toch eenzaam

Constant in verbinding en toch eenzaam

Een plek waar je echt alleen bent en niet steeds naar je telefoon kunt grijpen. Waar vinden we die nog? Stefanie Gordin denkt met heimwee terug aan haar tijd in de Russische datsja's. Lees meer

 Giftige goudkoorts

Giftige goudkoorts

Jaarlijks belandt meer dan 130.000 kilo kwik - gebruikt voor het vinden van goud - in de Surinaamse natuur. Lees meer

Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer