Je hebt van die mensen die het leuk vinden om “FAIL!” te roepen als een serveerster een glas laat vallen of die heel hard neplachen als iemand een slechte grap maakt. Het zijn dezelfde types die “Run, Forrest, run!” roepen als jij langs ze naar een bijna vertrekkende trein snelt, of die “Zijn die voor mij?” zeggen als je met een bos bloemen voorbijloopt. Het soort dat onder een internettekst reageert met “Eerste! Wat een kutstuk”. Je kent ze wel. Dertigers die zich als pubers gedragen. Het zijn mensen die zelf nooit risico’s nemen of iets moois maken, en daarom ongemakkelijk worden van elke integere poging daartoe. We kunnen het erover eens zijn dat dit soort zichzelf permanent overschattende flapuit-sadisten moet zwijgen, of sterven.
Maar uiteindelijk valt niet te ontkennen dat falen grappig is. Een man die uitglijdt. Een vrouw die niet kan inparkeren. Een aap die zijn eigen uitwerpselen eet. Apen zijn überhaupt grappig, omdat ze in essentie falende mensen zijn. Een voetballer die mist voor een leeg doel. Een nieuwslezer die zich acht keer verspreekt. Een vrouw die niet durft in te voegen op de snelweg. Het is troostend, omdat je nu weet dat je toch niet de enige onhandige sukkel op deze wereld bent.
Ik ben dus niet vies van een beetje leedvermaak, maar het moet wel met mededogen gebeuren. De boodschap moet niet zijn: “MWAHAHAHA WAT BEN JIJ EEN LOSER JE KAN NIKS HAHAHA!” Maar: “Hahaha wat stom zeg, volgende keer beter.” De faler moet mee kunnen lachen om zijn eigen stommiteit, en niet op zijn of haar plek gezet worden.
Daarom is Keyboard Cat zo’n fantastisch fenomeen. In 1984 filmde een man zijn kat Fatso die gekleed in een shirt een knullig deuntje op een keyboard “speelt” (eigenlijk helpt zijn baasje hem een handje). Jaren later werd het filmpje op Youtube gezet en ontstond in 2007 een meme waarbij mensen het fragment achter een blooper plakten. Keyboard Cat kreeg dezelfde functie als de pianist in de vaudeville-voorstellingen uit de jaren ’20, waarbij een mislukte act met zachte hand van het podium werd gespeeld. De titel werd dus: “Play him/her off, Keyboard Cat”.
Miss South Carolina, de dikzak die er bij Jerry Springer achter komt dat hij ontmaagd is door een transseksueel, zelfs Barack Obama: allemaal worden ze weggespeeld door Keyboard Cat. Soms zie je hem al voorbereidingen treffen omdat hij weet dat het fout zal gaan.
Zijn deuntje is treurig, maar vreemd genoeg ook relativerend. Het lijkt te zeggen: “We gaan allemaal wel eens op ons bek. Maar uiteindelijk komen we op ons pootjes terecht. Miauw.” Bovendien is het een kat! Die keyboard speelt! Met een hemelsblauw truitje aan! Zo’n absurditeit doet je al je schaamte direct vergeten.
Als hij zijn laatste noot speelt, knijpt hij zijn ogen geruststellend toe, zoals alleen tevreden katten dat kunnen. Krabbel overeind en probeer het nog een keer.
Dit artikel verscheen in het kader van onze faalweek
