Asset 14

Een waarheid als een kuiken

Een Wikiquote-citaat van Susan Sontag zet Barbara aan het denken over wat waarheid is.

Je raakt me kwijt,
Je raakt me kwijt,
Het is de waarheid

Marco Borsato

Het is niet enkel omdat Marco het woord zo vervaarlijk kan fluisteren dat waarheid zo’n beangstigende materie is. Het idee dat er een objectieve norm bestaat, houdt ook het risico in dat je er wel eens ver van zou kunnen afdwalen. Een minder griezelige take on things is dat de waarheid geen objectief gegeven is, maar dat iedereen zijn eigen werkelijkheid construeert, verhalen maakt met de elementen die op een gegeven moment opportuun zijn. En in het beste geval kan je dat verhaal zo overtuigend vertellen dat je het zelf ook gelooft.

Heb jij al iets gelezen van Susan Sontag?

Mijn huisgenoot slaat zijn blik op van de laatste pagina van Regarding the Pain of Others en klapt lichtjes triomfantelijk het boek dicht. Je kan de mensheid opdelen in twee groepen: zij die werkelijk iets van Susan Sontag hebben gelezen en zij die dat pretenderen. Hij behoort nu definitief tot de eerste groep en ik blijf achter in de tweede.

Of wacht, er is vast nog een derde groep: zij die hun intellectuele eigenwaarde niet laten afhangen van het al dan niet gelezen hebben van deze of gene cultauteur. Maar ik ben nog niet klaar om tot de derde groep te behoren.

Euh, ja… fragmenten.

Alvorens hij verder kan vragen, wring ik een geconcentreerde frons op mijn gezicht die moet aantonen dat ik nog veel werk heb en begin ik verwoed op mijn toetsenbord te slaan. Ik duw mijn computer een slagje naar links en google ‘Susan Sontag’. De eerste pagina die ik aanklik is een Wikiquote-pagina met passages uit Sontags werk. Hier heb ik mijn fragmenten. Ik copy-paste een citaat op een virtuele Post-it op mijn bureaublad: The truth is always something that is told, not something that is known. If there were no speaking or writing, there would be no truth about anything. There would only be what is.

Omdat een schuldgevoel me stilaan bekruipt, bestel ik voor ik ga slapen nog snel een kopie van On Photography online. Een tweedehands versie weliswaar.

The truth is always something that is told. Soms hoor je, midden in je zorgvuldig opgebouwde pleidooi, een ijl gepiep: de slijmerige realiteit die zich uit zijn dun omhulsel losmaakt, als een nat kuiken uit zijn ei. Het is dan kwestie van luider te praten, het kuiken te overtroeven: Susan zegt dat je niet bestaat, kuiken dat symbool staat voor de objectieve waarheid, dus houd gewoon je snavel.

Illustratie: Niek Pronk.

Ik herinner me met schroom de laatste keer dat ik het piepend kuiken probeerde te overstemmen met gebrul. Dat gebeurde op een dag dat ik me heel bewust openstelde voor een gesprek met een wildvreemde op de tram. Ik kwam net terug van vakantie en ik was van plan om de open geest van de wereldreiziger die ik tijdens mijn trip gecultiveerd had, te behouden in het dagelijks leven. Een reis is een nog vruchtbaardere voedingsbodem voor goede voornemens dan de overgang van oud en nieuw.

Ik stond zo open dat ik hartstochtelijk geloofde dat mijn gesprekspartner inderdaad geen geld kon afhalen in de joodse bank omdat het die welbepaalde joodse feestdag was waarop de orthodoxe joden hutten bouwen op hun daken en balkons. Het kuiken piepte en piepte, maar ik duwde ‘m met mijn voet weg, onder het zitje van de tram, om beter te kunnen luisteren naar het verhaal van de echtgenote met de hartritmestoornis. Ik vertrouwde de man als een oude vriend van de familie, haalde voor hem 100 euro af en wenste hem het beste voor zijn zieke vrouw. Daarna sprak ik het kuiken vermanend toe: of het zich volgende keer alsjeblieft wou gedragen bij zo’n ontroerend vertoon van menselijke compassie? En die postcheque volgde vast snel, en anders kon ik de man nog altijd bellen. Ik had immers zijn Israëlisch mobiel nummer.

Not something that is known. Je kan de waarheid niet kennen. We zijn er lichamelijk zelfs niet toe in staat. Onze zintuigen zijn niet uitgerust voor objectiviteit. Zo kan een vrouw in violet-rood licht door eenieder die passeert naar verlangen worden vormgegeven. Omdat rood en violet - de twee extremen van het optisch spectrum - de moeilijkst waar te nemen kleuren zijn, worden prostituees in hun raamkozijnen uitgelicht door paarse en rode TL-lampen. Het menselijke oog ontwaart enkel contouren en de lingerie van de geëtaleerde lichamen en de geest vult zelf de rest in.

Nog makkelijker om realiteit te modelleren, wordt het als één van je zintuigen is uitgeschakeld. Ik kijk door het raam naar twee vrienden die zijn komen eten, terwijl ik binnen sta af te wassen. Ze staan te roken op de stoep en buigen dubbel van het lachen terwijl ze in de koude de rook van hun sigaretten in wolken uitblazen. Deze stille scène draagt de perfectie in zich omdat ze niet door de feitelijkheid van hun werkelijk gesproken woorden kan worden doorbroken. Ik kijk en lach terwijl ik hen woorden in de mond leg, die ik zo synchroon mogelijk probeer te laten lopen met de beweging van hun lippen. De warmte van het afwaswater aan mijn handen verspreidt zich tot in mijn borst. Op de vensterbank staat het kuiken te rillen en de longen uit zijn lijf te krassen maar ik hoor geen geluid en beeld me in dat hij zingt als een nachtegaal.

If there were no speaking or writing… Ik houd van het idee dat de realiteit als hard en kil gegeven niet altijd bestaansrecht heeft. Dat verklaart ook waarom David Sedaris één van mijn favoriete auteurs is. In zijn verhalen schrijft hij over de waarheid als een gevaarlijk goedje dat voor gebruik best even wordt gefilterd door liefdevolle mildheid. Uit zijn verhaal The End of an Affair komt deze zin, die volgens mij de basis zou moeten zijn van elke poging tot langdurig menselijk contact: Real love amounts to withholding the truth even when you’re offered the perfect opportunity to hurt somebody’s feelings.

Sedaris zegt over zijn eigen relatie met Hugh, de man met wie hij al tien jaar samen is: Call me unimaginative but I still can’t think of anyone else I’d rather be with. On our worst days, I figure things will work themselves out. Otherwise, I really don’t give our problems much thought. Neither of us would ever publicly display affection; we’re just not that type. We can’t profess love without talking through hand puppets, and we’d never conciously sit down to discuss our relationship. These, to me, are good things. They were fine with Hugh as well, untill he saw that damned movie and was reminded that he has other options.

Wanneer Hugh en hij de cinema uitstappen, na het zien van The End of the Affair, stoppen ze nog even voor een koffie. Hugh heeft de hele film lang zitten snotteren, terwijl Sedaris helemaal niet onder de indruk was van het romantische drama. Hij vraagt Hugh wat hij dan zo fantastisch vindt aan de relatie van de twee protagonisten. Is het iets dat mist in hun relatie? We both love bacon and country music, what more could you possibly want?

Wanneer Hugh hem rustig aankijkt en besluit niet op de vraag in te gaan, concludeert Sedaris dankbaar dat het ware gezicht van de liefde niet het redden is van een geliefde uit een brandend gebouw tijdens een bombardement in een Londen in oorlogstijd, maar het beantwoorden van zijn vraag met stilzwijgen in plaats van de waarheid. Ze zitten naast elkaar, drinken hun koffie, staren uit het raam naar de voorbijgangers en aaien om beurten iets geels, dat tussen hen ligt en dat van ver op een dood kuikentje lijkt.

Barbara Serulus (1984) werkt bij een managementbureau voor (podium)kunstenaars en schrijft over eten op Alle Dagen Honger.

Mail

Niek Pronk is muzikant en illustrator. Wonend en werkend in Utrecht.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Nieuws in beeld: 16

Als de kwakzalver per ongeluk gelijk heeft

Het vinden van nieuwe toepassingen voor bestaande medicijnen is een serieus nieuw onderzoeksveld geworden. Lees meer

Geen dubbele bodems bij Hans Klok

Geen dubbele bodems bij Hans Klok

Kwam Hans Klok een mooie show geven, of kregen we hem echt te kennen? Lees meer