Illustratie: Irene Wiersma

Iemand pakt haar spullen in, pakt haar spullen uit." />

Illustratie: Irene Wiersma

Iemand pakt haar spullen in, pakt haar spullen uit." />
Asset 14

Een nieuw verhaal

Hard//hoofd gaat een samenwerkingsverband aan met schrijverscollectie De Jagers. Elke maand zullen deze jonge dichters en prozaïsten zich laten inspireren door een vrij willekeurig gekozen thema. Deze keer was het 'Beginnen', met een verhaal van oprichter Eva Meijer.

Iemand is gewend om via een vaste route naar haar werk te lopen. Op een dag gaat ze aan het einde van de straat naar links in plaats van naar rechts. De straat komt niet uit waar ze dacht dat hij uitkwam en ze gaat naar rechts, en naar rechts, maar elke straat is nieuw en er is niemand buiten die ze de weg kan vragen. Ook brandt achter geen enkel raam licht (het is winter, het is vroeg). Ze draait om maar ze weet niet meer precies hoe ze gelopen is. Ze gaat sneller lopen, herkent een hoek, ze is niet waar ze dacht dat ze was maar ze weet nu waar ze is, ze vertraagt iets, ze is nog niet te laat.

Iemand zit op de grond voor het lokaal waar ze les heeft, het is de eerste les, ze leest een boek, ze is te vroeg. Het tapijt is grijs, viezig, ze zit naast een koffievlek. Ze leest eigenlijk niet, ze kijkt in haar boek en denkt aan iets anders. De deur wordt open gedaan door een vrouw met de blauwste ogen die ze ooit gezien heeft. Ze lacht naar haar, half, slaat haar ogen neer, staat op, pakt haar tas, loopt naar binnen.

Illustratie: Irene Wiersma

Iemand loopt naar de rivier. Hij loopt langzaam, langzamer naarmate hij dichterbij het water komt. Bij de oever van de rivier trekt hij zijn schoenen uit, hij zet ze netjes naast elkaar, vouwt zijn sokken. Hij loopt het water in (het is koud, het is februari). De stenen onder zijn voeten zijn bedekt met mos of planten, ze zijn glibberig. Hij kan blijven lopen. Hij voelt zijn voeten niet. Degene die achter hem aan is gelopen roept hem, hij draait om, keert terug, breekt.

Iemand leest een boek. Iemand anders leest dezelfde zin in hetzelfde boek, een coupé verder. De trein staat stil in een weiland. Iemand kijkt uit het raam. De trein gaat weer rijden.

Iemand zegt hetzelfde woord als iemand anders op hetzelfde moment. Beiden lachen. Er komt iemand anders binnen. Ze houden op met lachen, wisselen een blik van verstandhouding, de ander merkt het niet, begint een nieuw gesprek.

Iemand besluit om nu echt. Ze ligt op haar rug in haar bed, maakt geen aanstalten om op te staan.

Iemand droomt over iets dat nooit zal gebeuren.

Iemand pakt haar spullen in, pakt haar spullen uit.

Iemand pakt haar spullen in, pakt haar spullen uit. Hij belt. Ze kijkt naar haar telefoon, neemt op, net voor hij op de voicemail overschakelt.

Iemand pakt haar spullen in. Hij belt. Ze kijkt naar zijn naam op het schermpje van haar telefoon, neemt niet op, hij schakelt over op de voicemail.

Iemand bezoekt zijn moeder. Hij heeft haar meer dan een jaar niet gezien, maar, zo vertelt hij zichzelf, ze merkt het toch niet omdat ze alle besef van tijd verloren is. Haar kamer ruikt naar jus. Ze zit in een stoel bij het raam, ze kijkt naar buiten. Als hij binnenkomt, draait ze zich naar hem toe en vertelt ze hem over de buurman die overleden is, de buurman van wie ze hield, en over het dak dat gerepareerd is. Hij buigt zich naar haar toe om haar te kussen, ze wendt haar gezicht af. Hij heeft chocolaatjes meegenomen die ze later aan de verpleger zal geven, voor zijn kinderen, zij heeft er tenslotte niets aan, ze wordt er maar dik van.

Iemand bezoekt zijn moeder. Hij heeft haar meer dan een jaar niet gezien, maar, zo vertelt hij zichzelf, ze merkt het toch niet omdat ze alle besef van tijd verloren is. Het benauwt hem haar te bezoeken, in haar kamer die naar jus ruikt, met de koekoeksklok. Als hij aankomt bij het tehuis krijgt hij te horen dat ze naar het ziekenhuis gebracht is. Hij gaat terug naar huis, stopt onderweg bij de supermarkt, doet boodschappen voor het weekend.

Iemand drukt op verzenden, doet haar ogen dicht, hoopt.

Iemand besluit om nu nergens meer op te hopen.

Iemand krimpt heel langzaam.

Iemand haalt diep adem, balt haar handen tot vuisten, zegt het.

--
Dit is een gastbijdrage van Eva Meijer. Ze is beeldend kunstenaar, schrijver en singer-songwriter. In februari 2011 verscheen haar debuutroman Het schuwste dier.

Mail

De Jagers

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Floris Alkemade trapte het nieuwe seizoen Zomergasten af. Tot al te boude uitspraken liet de Rijksbouwmeester zich niet verleiden. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Vergeetweek mixtape

Een onvergetelijke mixtape

Traditiegetrouw sluiten we onze themaweek af met een mixtape, met nummers gekozen door onze redacteuren. Welke muziek doet ons vergeten of herinneren? Welke artiest maakte het beste nummer over vergeten en welk nummer waren we zelf geheel vergeten - en misschien was dat maar beter zo? Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer

De Ander (Vergeten)

De Ander (Vergeten)

Annelies van Wijk vraagt zichzelf nog voor ze is opgestaan om naar de ander te kijken. Dit gaat over zitten in een tweepersoonsbed,
Eenzaamheid die in alleen zijn verandert en een vijver in het matras met een eendenmoeder erin. Lees meer