Illustratie: Rosanne Groeneweg

Over eenden en prakken." />

Illustratie: Rosanne Groeneweg

Over eenden en prakken." />
Asset 14

De vader van Linda

De tweede aflevering van De Jagers over kinderen, met ditmaal een verhaal van Eva Meijer.

Vroeger reed ik paard in Beets. Ik was een van de meisjes die niet alleen voor de les kwamen maar die de hele dag rondhingen op de manege, om paarden te borstelen en naar de lessen van anderen te kijken. De meeste meisjes waren ouder dan ik, ze zaten op de middelbare school en praatten voornamelijk over jongens. Ik praatte voornamelijk tegen de paarden. Er was nog een meisje van mijn leeftijd, Linda. Linda en ik raakten dus bevriend. Onze vriendschap hield vooral in dat we samen Madonna nadeden op de jaarlijkse playbackshow en dat we allebei het meest van Orlando hielden, een bruine pony met pikzwarte manen en staart.

In het tweede jaar van onze vriendschap bleef ik de avond voor de jaarlijkse playbackshow bij Linda slapen. Zo konden we het liedje van Madonna nog eens extra oefenen en hoefden mijn ouders niet heen en weer te rijden. We hadden die middag eerst samen les, Linda mocht op Orlando en ik op Carola, een zachtaardige palomino met een brede bles en vier witte sokken. Na het afzadelen van de paarden ging ik achterop de fiets met Linda mee naar huis. Ik had geen jas bij me, het was eind augustus en het was drukkend warm.
Linda woonde in een nieuw huis, een nagebouwde boerderij in een serie nagebouwde boerderijen. We moesten bij de achterdeur onze paardrijdlaarzen uittrekken. Mijn badstoffen sokken maakten vochtige afdrukken op de witte tegels in de keuken. De moeder van Linda, een tengere bleke vrouw met een bril die te groot was voor haar gezicht, stond bij het aanrecht. Ik kende haar, ze kwam Linda soms na de les ophalen. Ze gaf ons een glas limonade dat we allebei in een teug leegdronken en ze zei dat we nog even boven konden gaan spelen.

Linda’s kamer was op de eerste verdieping, aan de voorkant van het huis. In het midden van de kamer stond een groot wit bed. Het bed was bijna twee keer zo groot als mijn eigen bed en tegen de achterwand stonden twee houten kasten. Op de vloer lag grijs tapijt, hoog, als gras, grijs gras. Linda pakte een cassetterecorder uit een van kasten en zocht het juiste bandje.
Mijn moeder had me verkleedkleren meegegeven – rokjes van tule, T-shirts met afgeknipte mouwen waar een knoop in gelegd moest worden zodat de buik zichtbaar werd en veel armbanden en kettingen. Ik haalde alles uit mijn rugzak en we kleedden ons zwijgend om. Ik rook nog steeds naar paard. We hadden besloten om Material Girl te doen, dat kenden we allebei het beste. Ik was eigenlijk niet goed in dansen en ik vond het ook niet leuk. Linda was er ook niet goed in, maar we moesten toch iets doen, iedereen deed mee aan de playbackshow. We bedachten een eenvoudig dansje dat we om de beurt deden terwijl de ander playbackte – we konden de danspassen niet synchroon krijgen dus dit leek de beste oplossing. Nadat we het bedacht hadden, gingen we op het bed zitten; het leek ons niet zinvol om het lang te oefenen.

Linda keek uit het raam. ‘Ik kan hier vandaan alles zien,’ zei ze. ‘Iedereen die langskomt. Ik houd het ook bij.’ Ze liet me een rood schrift zien waarin per dag was opgeschreven wie er hoe laat langsgekomen was. ‘Niet verder vertellen, hè.’
Ik schudde mijn hoofd. ‘Zullen we buiten gaan spelen?’
‘Je kunt hier niet zo goed buitenspelen,’ zei Linda. ‘Alleen in de tuin, maar daar is niets te doen.’
‘Wat zullen we dan gaan doen?’
‘Ik kan je mijn speelgoed laten zien.’
‘Doe maar.’
Op dat moment ging er beneden een bel. Linda keek me aan. ‘Dat is voor het eten.’
Ik trok mijn paardrijdkleren weer aan, verder had ik niks bij me. De rug van mijn gestreepte T-shirt was nog nat van het zweet.

Rosanne Groeneweg

Illustratie: Rosanne Groeneweg

Beneden zat de vader van Linda al aan tafel. Hij was net als Linda’s moeder niet lang maar hij was een stuk breder dan zij en hij had een volmaakt rond hoofd met weinig haar. Linda’s moeder vertelde hem wie ik was. Hij knikte naar me maar stond niet op om me een hand te geven en niemand vertelde me hoe hij heette.
Op de houten tafel lagen vier placemats waar grote borden op stonden, er lag geen tafelkleed. De pannen met eten stonden op onderzetters. We aten aardappelpuree, sperziebonen en vlees. Omdat ik geen vlees at, kreeg ik een omelet die vreemd smaakte.
Linda’s vader prakte alles door elkaar. ‘Dat doet hij altijd,’ zei de moeder van Linda tegen me, ‘hij prakt alles. En hij eet heel snel.’ Naast zijn bord stonden twee flesjes bier. Hij was als eerste klaar met eten. Linda’s moeder had weinig eten opgeschept maar ze was pas op de helft, ze at heel langzaam. Ik probeerde in hetzelfde tempo te eten als Linda, maar Linda at ook langzaam. Ik was als tweede klaar met eten. Daarna wachtte ik tot de rest klaar was.

Na het eten vertelde de moeder van Linda dat Linda’s oma jarig was en dat we daarheen zouden gaan. Er zat een stukje sperzieboon in haar mondhoek dat heen en weer bewoog terwijl ze sprak en dat op een gegeven moment op de grond viel, waarna ze aan haar lip voelde. Ik vond het raar dat ik meeging naar de verjaardag van iemand die ik niet kende. Ik keek schuin naar Linda, die het niet raar leek te vinden. Haar vader was al naar de auto gelopen, een grote zwarte jeep.
Linda en ik moesten achterin. Ik zei dat ik achterin misselijk werd, waarop de moeder van Linda zei dat ik het raampje maar open moest doen. Ik deed het raampje open en hoopte dat we er snel zouden zijn. Onderweg zei niemand iets, de moeder van Linda draaide zich alleen een keer om om te vragen of we een dropje wilden. Linda wilde een dropje, ik niet, ik was misselijk aan het worden. Na het aanbieden van het dropje begon de moeder van Linda te neuriën.
De auto werd geparkeerd op een oprijlaan waar al een aantal andere auto’s stonden. Ik wilde eruit maar de deur ging niet open. ‘Hij zit op het kinderslot,’ zei Linda. ‘Dat is zodat we onderweg de deur niet kunnen opendoen.’

Op de verjaardag waren Linda en ik de enige kinderen. Linda’s oma gaf me, nadat ik haar gefeliciteerd had, een stuk mokkataart op een groene schotel. Linda had ook mokkataart gekregen, ze leek het lekker te vinden en nam grote happen. ‘Wil je een stripboek lezen?’ vroeg Linda. Ik knikte. Er was maar een stripboek, van Suske en Wiske. Linda bood aan om het samen te lezen maar ik las veel sneller dan zij en ze vroeg na iedere pagina of ze hem al om kon slaan. Na een tijdje pakte ik de tv-gids. Ik las beschrijvingen van programma’s en een interview met een man die ik niet kende over een programma dat ik nooit zou zien. Het ging over religie. Daarna ging ik naar de wc. Op het deksel van de bril lag een geblokt kleedje. Ik ging er met mijn kleren aan op zitten. Boven mijn hoofd stond een langwerpig raampje open waardoor koude lucht naar binnen kwam. Ik hoorde mensen over het grind lopen, ze praatten met elkaar maar ik kon niet verstaan wat ze zeiden. Voor ik de wc verliet, trok ik door en waste ik mijn handen bij het wasbakje, met vloeibare zeep. Ik kende niemand die thuis vloeibare zeep had, we hadden het alleen op school.
In de kamer praatte de moeder van Linda met andere vrouw. Ze dronk witte wijn en lachte, hoog en scherp, ze lachte steeds haar grote voortanden bloot. Soms pakte ze de arm van de vrouw, die ik alleen van de achterkant zag. Linda’s vader zat op een stoel aan de kant, hij dronk bier.

Toen het donker werd, gingen we naar huis. Ik wilde liever niet in de auto, maar ik wist niet hoe ik het kon vermijden. Het was gaan regenen. De vader van Linda reed te snel en hij klaagde dat hij niets zag – het regende steeds harder, regen striemde tegen de voorruit. De moeder van Linda zei dat hij langzamer moest rijden maar daar reageerde hij niet op. Ik hield me vast aan de leuning van de deur – hij reed honderd, zag ik, terwijl we maar tachtig mochten. Buiten was alles grijs, bomen werden slierten, weilanden werden een lang weiland, koeien werden vlekken.
Opeens hoorden we een klap. De vader van Linda remde hard en vloekte. Er was een eend tegen de auto aangevlogen. In de ruit zat een ster.
‘Godverdomme, die klotevogel. Dat tyfusbeest vliegt zomaar tegen de ruit. Ik heb een ster in mijn ruit.’
De moeder van Linda probeerde hem te sussen. Ik zag uit het raam dat de eend naast de auto lag en ik probeerde de deur open te doen, maar die zat op slot. Het was een mannetjeseend. Hij lag heel stil op het natte zwarte asfalt, over zijn lichaam gleden regendruppels. De vader van Linda gaf gas en reed zo snel mogelijk weg.
‘Moeten we niet naar die eend kijken?’ vroeg ik. ‘Misschien is hij gewond.’
‘Ja,’ zei Linda, ‘die arme eend.’
‘Dat beest is toch dood,’ zei Linda’s vader, ‘godverdomme, klotebeest. Nou moet ik weer naar de garage.’
De rest van de rit waren we stil.

‘Wat ben je wit,’ zei de moeder van Linda toen we er waren. ‘Wil je een glaasje water?’ De vader van Linda zette de televisie aan.
‘Nee bedankt,’ zei ik. ‘Ik voel me niet zo lekker.’ Ik hoopte dat ze zou aanbieden dat ik mijn ouders kon bellen.
‘Het is ook al laat,’ zei Linda’s moeder, ‘gaan jullie maar lekker naar bed.’ Ze liep met ons mee naar boven en zette een stretcher naast het grote bed van Linda, waar ze een kussen op legde en een muf ruikende slaapzak. Daarna ging ze weer naar beneden, haar voetstappen klonken luid op de trap. Ik trok mijn nachthemd aan en ging in de slaapzak liggen. Linda deed het licht uit. Het was opgehouden met regenen en het was stil in de kamer, er reed alleen af en toe een auto voor het huis langs.
‘Welterusten,’ zei Linda na een tijdje.
‘Welterusten.’

Een paar jaar later hoorde ik dat de vader van Linda overleden was aan kanker. Ik reed geen paard meer in Beets, ik zat op de middelbare school en ik was niet meer met Linda bevriend. Ik dacht aan de kanker, het prakken van het eten en de eend. Het leek allemaal met elkaar te maken te hebben, ik wist alleen niet hoe.

-
Eva Meijer is beeldend kunstenaar, schrijver en singer-songwriter. In februari 2011 verscheen haar debuutroman Het schuwste dier.

Mail

De Jagers

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziRedacteur
het laatste
Aantekeningen uit Aalten

Aantekeningen uit Aalten

Willemijn Kranendonk reflecteert in deze gedichtenreeks over koolmeesjes en eenzaamheid op haar verhuizing naar de Achterhoek. Lees meer

Sinds Corona zijn we op retraite zonder rust

Sinds Corona zijn we op retraite zonder rust

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: filosoof Aldo Kempen reageert op de reflecties van filosoof Miriam Rasch. Lees meer

Tip: Blijf even kijken

Welkom in mijn raamkozijn

Terwijl de anderhalvemetersamenleving op gang komt, kruipt Iris Blaak nog even achter haar spreekwoordelijke geraniums. Ze ontdekt: het lijntje tussen voyeurisme en nieuwsgierige interesse is flinterdun. Een tip om in het voorbijgaan niet te snel weg te kijken. Lees meer

Alles vijf sterren: 29

Verhalen voor aan de keukentafel

Deze week worden we blij van een documentaire over een Braziliaanse fotograaf, een bundel met spookverhalen en een heuse keukentafelpodcastquiz. Lees meer

 Corona-afval brengt meerkoet in de nesten

Corona-afval brengt meerkoet in de nesten

Meerkoeten blijken hun nesten maar wat graag te bouwen met ons corona-afval. Dat heeft voor-, maar vooral veel nadelen. Lees meer

Pleinvrees

Pleinvrees

Ezra Hakze onderzoekt in deze actuele gedichtenreeks verschillende ervaringen die te maken hebben met thuis zijn. Lees meer

Rueben Millenaar

“Excuses voor de slavernij? Moet ik me schuldig voelen?”

Overheidsexcuses zijn hét moment voor Nederland om het koloniale verleden eens recht in het gezicht aan te kijken, schrijft Lennart Bolwijn. Lees meer

 1

'Ik gebruik de toekomst, het verleden en het tijdloze'

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: illustrator Mans Weghorst reageert op de reflectie van animator Michael Dudok de Wit. Lees meer

TIP: Verander je perspectief

Verander je perspectief

De geschiedenis maar ook het heden lijken vaak een ver-van-ons-bed-show. Else Boer onderzoekt hoe je belangrijke gebeurtenissen pijnlijk dicht naar je toe haalt. Een tip om op zoek te gaan naar verhalen die je wereld- en zelfbeeld doen kantelen. Lees meer

 Vijftig jaar parade op de barricade

Vijftig jaar parade op de barricade

Vandaag precies vijftig jaar geleden liepen duizenden Amerikanen mee in de eerste Gay Pride Parade. Lees meer

 1

Met een liefdevolle blik

Deze week worden we blij van een documentaire over een Japanse oudtante, een datingshow op Netflix en een podcast over misdaad en alcohol. Lees meer

Vrije val

Vrije val

Een bekend gevoel voor velen: vastzitten op een feestje waar je niet wilt zijn. De vrouw in dit verhaal zoekt naar manieren om zichzelf en haar gebroken hart staande te houden in het nachtelijk gewoel. Lees meer

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Een promenade die oorspronkelijk naar de oprichter van het fort was vernoemd, kreeg niet lang geleden een nieuwe naam. Lees meer

De videokunst van Maaike Fransen als droomwereld (deel 3)

De videokunst van Maaike Fransen als droomwereld (deel 3)

De tent die in 'A Show Off' hoog richting de hemel reikt, wankelt door overmoed. Als een stomme film waarbij de pianist in de zaal letterlijk de toon zette bij het filmbeeld, zo vallen beeld en geluid hier ook samen. Lees meer

Juist nu kan het straatbeeld anders 3

Juist nu kan het straatbeeld anders

In veertig tramhaltes verspreid over Den Haag is in plaats van reclame een kunstproject te zien van collectief Topp & Dubio. Lees meer

Homo? Ik zeg liever dat ik op jongens val

Homo? Ik zeg liever dat ik op jongens val

Als iedereen zo graag met ‘homo’ wil schelden, laten we het dan ook als scheldwoord behandelen. Laten we voetbalwedstrijden stilleggen bij homofobe uitlatingen. Laten we druk uitoefenen op kranten die homofobe artikelen publiceren, schrijft Sebastiaan van der Lubbe. Lees meer

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Alex Philippa moet niks hebben van zij die het quarantaine-leven willen optimaliseren. Zelfisolatie is niet optimaal, maar onnatuurlijk en eenzaam. Lees Alex' tip over zelfbehoud in lockdown. Lees meer

Nieuws in Beeld: Hoe het bedrijfsleven demonstraties mogelijk maakt 10

Hoe het bedrijfsleven demonstraties mogelijk maakt

Fotograaf Ka-Tjun Hau bracht de 'achterkant' van de antiracismedemonstraties in beeld. Lees meer

Alles vijf sterren: 28

Breng ons naar zee

Deze week worden we blij van de documentaire Les plages d'Agnès, een boek over de midzomer en een recept voor veganistische zalm. Lees meer

Magma

Magma in mijn onderbuik

'Bij Cas liet ik los dat het drie uur ’s nachts was, dat ik morgen om acht uur op mijn werk moest zijn.' Een kort verhaal van Joanne van Beek. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan