Waarom is het zo normaal als een vrouw tijdens de seks geen hoogtepunt bereikt, maar verwachten we van een man dat hij al klaarkomt als ze per ongeluk met haar grote teen tegen zijn linkerbal tikt? Dat vraagt Rutger zich af.
“Ze vond je… creatief.” Ik slikte. Een week eerder was ik met een meisje wat gaan drinken. We hadden jarenlang met elkaar geflirt in de gangen van onze middelbare school, maar als student durfde ik haar pas mee uit te vragen. Meteen na de eerste zoen waren we vol opgekropte passie met elkaar naar bed gegaan. Nu belde ik met een gemeenschappelijke vriendin en kon het niet laten om te vragen hoe het meisje het had gevonden. Maar… ‘creatief’? Dat was niet wat ik wilde horen. Toch begreep ik direct wat ze bedoeld had.
Ik kon niet klaarkomen. Tenminste, ik kon het heel goed, maar nooit met een ander erbij. Bij mijn ex-vriendin was dit geen groot probleem, omdat zij wel een hoogtepunt kon bereiken, waardoor onze seks altijd een natuurlijk einde had gekend. Maar nu ik vrijgezel was, begon het op te vallen. Het meisje van de date was net zo frigide als ik, waardoor we eindeloos in en uit elkaar schoven. Ik probeerde alle standjes uit die ik kende, of die ik op dat moment kon verzinnen. Iedere paar minuten wisselde ik weer en vouwde haar als een origamipapier in een nieuwe onmogelijke houding. We waren een pulserend tweekoppig monster. Na anderhalf uur zakten we uitgeput, onbevredigd en met kramp in onze kuiten in elkaar.
Creatief. Het woord bleef maar door mijn hoofd spoken.
Ik ben opgevoed door een geëmancipeerde moeder met een sterke persoonlijkheid, die mijn broertje en mij altijd op hart drukte dat we nooit iets moesten doen wat het meisje niet wilde. Daardoor vond ik het altijd in de eerste plaats belangrijk dat het meisje het fijn had. Aan de andere kant gingen tienermeisjes ervan uit dat ik al klaar zou komen als ze per ongeluk met hun grote teen tegen mijn linkerbal zouden tikken; hun onhandige getrek deed vaak vooral pijn. Het lukte me niet om me te ontspannen, om de controle los te laten, om in het moment te zijn. Een keer was ik dichtbij en concentreerde me uit alle macht, waarop het meisje zei: “Wow, wat trek je een raar gezicht!”
Toen ik ‘s ochtends naar de WC ging, schrok ik me kapot van mijn paarse penis.
Het ‘creatief’-incident verhoogde de druk op mijn schaarse veroveringen. Een collega dacht dat het niet lukte omdat ik haar niet sexy genoeg vond en vroeg huilend of ik weg wilde gaan. Een Amerikaanse nymfomane maakte gretig gebruik van mijn gedwongen uithoudingsvermogen, en woonde me een nacht lang uit. Toen ik ‘s ochtends naar de WC ging, schrok ik me kapot van mijn paarse penis. Het was een ongemakkelijke tijd.
In films zag ik vooral mannen die het juist niet lang genoeg volhielden (“Het waren de beste twee minuten van mijn leven”) en vrouwen die tekort kwamen. Op internet las ik dat 95% van de mannen altijd een orgasme bereikt tijdens de seks, terwijl dit maar voor 35% van de vrouwen geldt. Voor een oplossing was ik dus aangewezen op de seksuologie van de vrouw.
Op een feministische website vond ik een grafiek waarin ik me herkende. De Y-as gaf de mate van opwinding aan, de X-as de verlopen tijd. Ergens bovenin stond een rode streep: de climax. Tijdens seks gaat de lijn gestaag omhoog. Mensen die kunnen klaarkomen gaan even over de streep heen, waarna ze heerlijk ontspannen weer naar beneden gaan. Maar voor veel vrouwen (en mannen als ik), blijft de lijn voor eeuwig vlak onder de rode streep hangen, als een seksuele Tantaluskwelling.
Veel onderzoekers hebben zich de afgelopen honderd jaar over het mysterie van het vrouwelijk orgasme gebogen. Sigmund Freud noemde de vrouwelijke seksualiteit ‘a dark continent’ voor de psychologie. De feministe Shere Hite legde in 1976 het fundament voor de seksuele revolutie met The Hite Report: A Study On Female Sexuality, waarvoor ze honderdduizend vrouwen een intieme vragenlijst liet invullen. Haar conclusie was dat bijna alle vrouwen een orgasme konden bereiken, maar niet binnen de huidige seksuele normen, waarbij de nadruk op penetratie ligt. Andere wetenschappers worstelden met de evolutionaire functie van het vrouwelijk orgasme. De wetenschapsfilosoof Elisabeth Lloyd vergeleek het fenomeen in The Case Of The Female Orgasm (2005) met de mannelijke tepels: een nutteloos bijverschijnsel van de natuur.
Ik was een man met een vrouwenprobleem. Dat verbaasde me niets, omdat ik altijd een vat vol sekse-tegenstrijdigheden ben geweest. Ik hou van voetbal en thee drinken, van gamen en knuffelen, van gesprekken over tieten en gesprekken over gevoelens. Ik eet biefstuk terwijl ik in een heerlijk geurend bad lig. Ik kijk hardcore porno, maar heb ook alle seizoenen van Sex and the City op DVD.
Kunnen we de traditionele rolpatronen zo omdraaien, dat een man zijn orgasme moet faken?
In de allereerste aflevering van SATC vraagt Carrie zich af: kunnen vrouwen seks hebben zoals mannen? Ze probeert om puur voor het genot met een man naar bed te gaan, maar merkt dat ze zich toch niet kan afsluiten van haar emoties. Haar antwoord is dus: nee. Maar natuurlijk kan dat wel. Ik heb meisjes meegemaakt die na hun razendsnelle hoogtepunt van me af rolden en onmiddellijk snurkend in slaap vielen. Een betere vraag is: kunnen mannen seks hebben zoals vrouwen? Kunnen we de traditionele rolpatronen zo omdraaien, dat een man zijn orgasme moet faken? En zo ja, wat betekent ‘vrouwelijke’ en ‘mannelijke’ seksualiteit dan nog?
Tot mijn verbazing zeiden veel vrienden mijn probleem te herkennen. “Het duurt bij mij altijd een paar keer voor ik me op mijn gemak voel,” zei er een. “Ik krijg nooit een volledige erectie als ik niet verliefd ben,” zei een ander. Een van hen nam me apart, keek me recht aan en zei: “Je moet durven om egoïstisch te zijn. Heb even schijt aan haar, schijt aan alles, en pak jouw moment. Het is moeilijk, maar zo moet het.” Een week later begeleidde een meisje me rustig naar mijn hoogtepunt. Ik herkende het moment en pakte het. Het hielp ook dat ik een beetje boos op haar was. Ik was twintig. Mijn leven kon beginnen.
Het probleem van het vrouwelijk orgasme is een menselijk probleem.
Uit onderzoek van de Groningse bewegingswetenschapper Janniko Georgiadis blijkt dat de hersenactiviteit tijdens een orgasme bij mannen en vrouwen nagenoeg hetzelfde is. De delen van het brein die verantwoordelijk zijn voor zelfbewustzijn, ratio en controle worden uitgeschakeld - precies de zaken die veel vrouwen, mijn vrienden en ik maar moeilijk kunnen loslaten. Zoals een vriendin van me zei: “Als ik seks heb, denk ik vaak al aan de troep die het gaat opleveren.” Natuurlijk zijn vrouwelijke en mannelijke geslachtsdelen heel verschillend en kent seks veel nuances. Maar vanwege mijn eigen ervaring met blokkades vermoed ik dat het probleem van het vrouwelijk orgasme een menselijk probleem is, waar toevallig vooral vrouwen last van hebben.
We moeten het dus niet hebben over de biologische of psychologische capaciteiten van de vrouw, maar ons afvragen waarom veel meisjes zich nog altijd minder vrij in bed voelen dan de jongens die bovenop hen liggen te bewegen. Waarom masturbeert zo’n 80% van de 17-jarige jongens, tegenover 58% van de meisjes (zoals uit Amerikaanse onderzoek in 2011 bleek)? Het vergt oefening om los te laten en je moment te pakken, en meisjes lijken daar minder snel de ruimte voor te nemen. Verwachten we nog altijd dat alle vrouwen kwetsbaar en terughoudend zijn, en alle mannen lomp en egoïstisch? Is dat de reden voor de statistische ongelijkheid?
Dan lijkt het me nu mooi om dit stuk te eindigen met een anticlimax.
Dit artikel verscheen eerder in nrc.next.
