Asset 14

Docent een mooi vak? Ja, maar onder lelijke omstandigheden

Een mooi vak

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Eva van den Boogaard werkte een aantal jaar als docent in het voortgezet onderwijs en ergert zich aan het discours rondom het lerarentekort. Ze ziet dat politici en beleidsmakers zich focussen op hoe vreemd het is dat zo weinig mensen het mooie vak van docent willen beoefenen, terwijl diezelfde politici niet per se bezig zijn om het vak daadwerkelijk mooi te maken.

In de Volkskrant van 20 februari wordt het debat over het lerarentekort besproken. Een van de nieuwste plannen van de PO-raad is het wat mij betreft zeer terechte en urgente gelijktrekken van de salarissen van docenten in het primair en voortgezet onderwijs. In de reportage komen (ik zou bijna schrijven: ‘natuurlijk’) alleen politici aan het woord, zoals Eppo Bruins (ChristenUnie) die het docentschap zo’n mooi beroep vindt en VVD-Kamerlid Rudmer Heerema die niet snapt waarom bijna iedere leraar parttime werkt. In het discours rondom het lerarentekort komt aan de lopende band naar voren dat het vreemd is dat het tekort bestaat. Lesgeven, als docent voor een klas staan, is toch zo’n ontzettend mooi vak?

Ik hoor dit aan en vraag me af wat een beroep dan mooi maakt. Als mensen spreken over een mooi beroep, gaat het altijd om een soort nobele dienst. Politieagenten en verplegers vallen bijvoorbeeld in dezelfde categorie als docenten: ze beoefenen allemaal een ‘mooi en belangrijk vak’. Bij mijn weten vragen de mooie en belangrijke vakken vooral veel van de werknemer en zijn ze vaak onderbetaald. Ja, je werkt met mensen, het is niet saai, je draagt iets bij. Zonder agenten, zorgverleners en docenten ligt ons land op zijn gat, maar zijn het ook mooie banen als het echt je werk is?

Hoewel er een steeds nijpender tekort is aan docenten in mijn vakgebied, peins ik er niet over om terug te gaan

Ik denk terug aan mijn niet bepaald door schoonheid overgoten jaren voor de klas in het voortgezet onderwijs. Die bestonden veelal uit ervoor zorgen dat tieners op een stoel bleven zitten en niet met etuis naar elkaar gooiden, gesprekken met ouders die vonden dat hun kind niet genoeg aandacht kreeg in een klas van 32 pubers, benauwde lokalen waar maar één raam op kiepstand kon en vooral urenlang overwerken. Zonder voor die uren betaald te krijgen, want voorbereidingstijd zit inbegrepen in een voorgeschreven aantal uren dat ruimschoots tekortschiet. Lesgeven kan ontzettend leuk zijn als je op een school werkt die goed functioneert (in mijn geval was dat één van de vier middelbare scholen waar ik gewerkt heb, en dan niet de school met het predicaat ‘excellent’), maar is in ieder geval altijd ontzettend intensief. Bovendien gaat in het voorbereiden van een goede les (zeker voor een beginnend docent) heel veel tijd zitten.

Hoewel er een steeds nijpender tekort is aan eerstegraads docenten in mijn vakgebied (Nederlands), peins ik er niet over om terug te gaan. Beleidsmakers vragen zich af waaróm. Ik leg meneer Heerema graag eens aan de hand van bijvoorbeeld het stuk van Johannes Visser op de Correspondent uit dat parttime werkende docenten met dat mooie beroep niet lui zijn, maar dat ook zij graag twee dagen weekend willen. Op hun doordeweekse ‘vrije’ dagen verrichten ze administratief werk en bereiden ze hun werkdagen voor, omdat ze daar op een reguliere werkdag niet aan toekomen.

Misschien zouden de staatssecretarissen eens aan het grote aantal onderwijsdeserteurs moeten vragen onder welke omstandigheden ze wél weer voor de klas zouden gaan staan. Ik kan vast verklappen dat ik dat mooie vak best graag zou willen uitoefenen onder minder lelijke omstandigheden. Bijvoorbeeld in een nieuw schoolsysteem waarin het geld dat momenteel vrij wordt gemaakt voor het onderwijs inderdaad geïnvesteerd wordt in het gelijktrekken van salarissen in het primair en het voortgezet onderwijs, maar ook in een halvering van het aantal lesuren van een fulltimebaan. De vraag zou niet moeten zijn waarom mensen zo’n mooi vak niet meer uit willen voeren, maar hoe we het vak weer zo mooi kunnen krijgen als het eigenlijk is.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij AKV|St.Joost, columnist bij Argus en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer

Hard//talk: Eerdmans is niet beter dan Baudet

Eerdmans is niet beter dan Baudet

Waarom kwam Eerdmans antisemitisme niet ter sprake, in de onschatbare hoeveelheid televisie-interviews die hij de afgelopen maanden gaf over zijn nieuwe partij? Lees meer