Asset 14

Deal with me


Vorige week gebeurde er iets geks: ik maakte kennis met een grasmaaier. Hij was me met zijn zelfsturende, kunstmatig intelligente souplesse al een paar keer voorbijgereden, en stootte daarbij een zeurderig en luid knarsend geluid uit. Het toeval wilde dat ik net met mijn moeder op een yoga-meditatie-stilteweek in Italië was, op een erg grassig terrein dat blijkbaar veel onderhoud vereiste, dus ik mompelde op de eerste dag al direct iets als: ‘Ik kom hier voor mijn rust ja, tjonge poeh wat een opgefokt kloteding.’

Op de tweede dag werd het me te bont. We hadden net anderhalf uur yin-yoga gedaan onder leiding van Vera Schneider, onze ingevlogen yogi uit Frankfurt am Main, en het was me zowaar gelukt om de oefeningen zonder al te veel stress en prestatiedruk te voltooien. Toen ik naar buiten kwam en opgetogen naar de dining room liep voor een goede kop gember-citroen-kurkumathee, kwam de maaier snerpend en loeiend langs. Mijn zo zorgvuldig gereguleerde ademhaling schoot direct in een oncontroleerbaar hijgen en ik gromde: ‘Er worden tegenwoordig hele touringcars gemaakt die volledig stil rijden, is een geluidloze grasmaaier ZO moeilijk?’

‘Make space for the present,’ zei de maaier ineens. Ik bleef staan. Zijn gladde achterblad glom in de zon, zijn omvang had iets weg van een kleine hond. Hij draaide zich soepel naar me toe, zette zijn motor even uit en zei het nog eens: ‘Girl, make some space for the present.’ Zijn stem leek aan de voorkant uit een soort roostertje te komen, hij had een licht Italiaans accent maar ik kon hem goed verstaan. Voordat ik kon zeggen dat ik wel space wilde maken voor de present maar dat telkens als ik daarmee bezig was hij erdoorheen kwam zoemen, had hij zijn motor alweer ingeschakeld en trok hij verder over zijn maaistrook.

Later die dag, na de zogenaamde schemermeditatie, kwam hij weer langs. De lucht was paars en krekels sloegen meerstemmige golven door de avond. ‘Zzzzggggggggrrrrrr,’ deed de maaier, en er kwam iets wanhopigs in me naar boven. De krekels, het paars, zo mooi, zo puur, en dan die maaier, kon het verwoestender? ‘Feel your feet,’ zei hij toen hij voor mijn voeten stond. ‘Hey, girl, feel your feet. Feel your bones. You have bones – do you ever féél them?’

Ik wilde mijn moeder op de hoogte brengen van de zelfhulpteksten van de grasmaaier, maar ze was met Vera Schneider uit Frankfurt am Main in gesprek over chakra’s. Ik ging dus maar in bed liggen en voelde mijn voeten. Vlak voordat ik in slaap viel voelde ik ook mijn botten, ik voelde ze ineens echt, alsof ik niet meer alleen een pappige zee was van gevoelens en stress, maar ook een stevig raamwerk, een weerbaar bouwsel van beenderen en pezen en werkende gewrichten.

De volgende dag, na het ontbijt, kwam de maaier weer langs. ‘Hey,’ zei hij, ‘I won’t stop.’ Ik was op weg naar de tempel waar de ochtendyoga werd gegeven, mijn moeder liep met Vera Schneider voor me uit. Ik vroeg me af of ze sinds de avond ervoor eigenlijk wel waren opgehouden met praten. Ik wilde doorlopen maar de maaier reed voor mijn voeten, voerde zijn motor even extra op, het geluid leek op een optrekkende scooter en schalde over het retraite-terrein. ‘I won’t stop,’ zei hij nog eens.
‘That’s too bad,’ zei ik.
‘No really,’ zei hij, ‘girl I won’t stop. I’m never gonna stop. Ever.’

Iets later zat ik, omringd door zeventien vrouwen en één man, in kleermakerszit in de tempel. Vera Schneider sprak ons met gesloten ogen toe: ‘Be here, be with us.’ Ze ademde diep in, wij volgden. Buiten maakte de maaier rondjes, er zat iets treurigs in de manier waarop hij langs het raam van de tempel over het gras ragde. Ik luisterde goed. Hij was aan het zingen. ‘Deal with me,’ zong hij op de melodie van Lie la lie uit het refrein van Simon en Garfunkels The Boxer. ‘Deal with me girl, deal with me.’

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer