Asset 14

Slot

In een hete zomer wordt een volkstuinencomplex opgeschrikt door de komst van een onbekende man. Een verhaal in zeven delen. Deze week: de schuldige bekent.

Illustratie: Bette Adriaanse

Het proces

Jasper zat in zijn kar achter een hoge tafel in de kantine. Hij had een hamer waarmee hij op een stuk steen sloeg. Hij en de vreemdeling hadden die ochtend de kantine ingericht voor het proces. Tegenover Jasper stonden twee kleine tafels, daarachter een rij stoelen. De vreemdeling zat aan het linkertafeltje, Jaap, Nel Schenk en Avar aan het rechtertafeltje. Sunshine zat achterin met haar armen over elkaar en naast haar zat Peter te draaien op zijn stoel. Er was alleen een schemerlamp aan, voor de rest was de kantine donker. De vreemdeling was een lijst aan het voorlezen.
‘Een koffer, een zijden pyjama, acht kostuums, een tapijt, gordijnen, ramen, een dak, een matras en een dekbed, een lamp, een bureau, een televisie, acht kussens, een zaklamp, vijf zonnebloemen en negenhonderdvijfentwintig euro in briefgeld. Ik slaap niet meer goed en ik heb problemen met ademhalen.’
‘Kom op zeg,’ riep Avar luid. ‘Er is pas één nacht voorbij.’
De vreemdeling hoestte. Hij wiep een schuine blik op Avar.
Nel Schenk schoof haar stoel naar achter en stond op. ‘Edelachtbare,’ zei ze zo plechtig mogelijk, ‘ik wil graag als eerste mijn onschuld bewijzen.’
Ze had een lange rok aangetrokken en haar haren opgestoken. Haar handen trilden toen ze voor Jaspers tafel haar dagboek uit haar tas trok.
‘Dit is het bewijsstuk,’ zei ze.
Ze draaide zich om naar het publiek en hield het ook voor hen omhoog. Jasper knikte. Met luide stem begon Nel Schemk voor te lezen.
‘Woensdagavond. Het is nu vijf voor half een in de avond en ik lig op dit moment in bed in mijn kamer mijn serie te kijken die tot half twee duurt. Ik ga niet naar buiten. Sarah heeft nog steeds geen antwoord gegeven op het aanzoek van Rick, maar ze heeft al wel een trouwjurk uitgezocht met Brian, die daar heimelijk kapot aan ging. Mike heeft een trip naar het meer gepland om het goed te maken met Sarah, maar weet niet dat daar een moordenaar rondloopt. Hij stuurt haar vooruit om de spullen te brengen. Het is half twee woensdagavond. De serie is afgelopen en ik lig nog steeds in mijn bed in mijn kamer. Ik merk dat ik langzaam in een diepe slaap val, die zal duren tot de ochtend, waarbij ik geen enkele keer wakker wordt, of uit mijn bed kom om de deur uit te gaan.’
Nel maakte een soort buiging en legde haar dagboek voor Jasper neer. ‘Je kan het allemaal nalezen.’
Voordat ze zich omdraaide legde ze haar hand even op die van Jasper en zei met zachte stem ‘Ik ben onschuldig’ tegen hem. Daarna draaide ze zich om en ging op een van de stoelen naast Sunshine zitten.
‘Maar ik ben ook onschuldig,’ zei Jaap. Hij was van het tafeltje opgestaan. Ook hij had zijn nette kleren aan en zijn haar gekamd. Jaap haalde een opgerold stuk papier uit een plastic tas en rolde het uit.
‘Het bewijs dat ik mij woensdagnacht om half drie in mijn huis voor de spiegel bevond.’
Op het papier dat hij omhoog hield was een zelfportret van Jaap te zien, gezeten voor de spiegel. Achter zijn rechteroor hing een bijzonder grote langwerpige digitale klok die aangaf: Woensdag 2:30.
Met een gespannen gezicht legde hij zijn bewijsmateriaal voor Jasper neer en liep terug naar de stoelen, waar hij van de zenuwen bijna naast ging zitten.
De vreemdeling en Jasper keken nu naar Avar, die als enige verdachte over was.
‘Oh,’ zei Avar, ‘ben ik.’
Hij draaide zich om en knikte naar Peter, die opstond uit zijn stoel en zijn handen aan zijn broek vegend naar voren liep.
‘Ik heb het gedaan,’ verklaarde Peter.
Even was iedereen stil. Toen stond de vreemdeling op en deed zijn zonnebril af.
‘Wat?’
‘Ja,’ zei Peter. Hij had zijn hoofd zo diep gebogen dat de bovenkant van zijn haar te zien was. Het werd al een beetje dun op de kruin.
Avar ging naast Peter staan. Hij haalde uit een plastic tas het lijk van de reiger, dat hij voor Jasper neerlegde. Vervolgens haalde hij kleren uit de tas, die volledig met roet besmeurd waren. Het waren een bruine polo en een korte broek, zoals Peter ze altijd droeg. Hij spreidde ze uit op de tafel.
‘Peter kon woensdagnacht na de begrafenis van Fernando niet slapen. Hij is buiten gaan rondlopen en toen hij bij het huisje van de vreemdeling kwam heeft hij het in brand gezet. Uit onmacht.’
Peter trok aan de onderkant van zijn T-shirt. ‘Ik doe soms domme dingen,’ zei hij, ‘ik weet niet waarom ik het doe.’
‘Ja,’ zei Avar. ‘Uit onmacht. En ik ben dus onschuldig.’
Hij glimlachte naar Sunshine.
De vreemdeling stond op uit zijn stoel.
‘Hoe kwam je dan aan de benzine?’ vroeg hij aan Peter.
‘Die heeft hij uit Jaaps schuur gepakt,’ zei Avar.
‘Uit de schuur,’ zei Peter.
’En hoe laat was dat dan Peter?’ vroeg de vreemdeling.
‘s Nachts,’ zei Peter.
‘Dat soort dingen weet hij niet,’ zei Avar.
‘En de reiger is dus ook jouw schuld,’ zei de vreemdeling. ‘Dat heb jij gedaan?’
Peter barstte in snikken uit.
‘Zijn al die vragen echt nodig?’ Nel Schenk stond ook op. ‘Peter heeft toch bekend. Het is al erg genoeg.’
‘Maar ik geloof het niet,’ zei de vreemdeling. Hij draaide zich om naar Sunshine. ‘Had jij niet een droom?’
Sunshine keek naar Peter. Daarna keek ze naar haar vader. Hij stond op zijn tenen. Altijd als hij zenuwachtig was ging hij op zijn tenen staan.
‘Dromen zijn niet echt,’ zei ze zacht. ‘Dit is echt, dit hier en nu.’
‘Het is nu toch duidelijk,’ zei Avar tegen Jasper.
‘Ja,’ viel Jaap hem bij. ‘We moeten Peter een beetje met rust laten. Het is al erg genoeg voor hem. Straks is hij zijn huis kwijt, en het is nog een mooi huis ook, recht naast het washok. Witte muren, en ruimte voor een schuur.’
‘Hmm,’ zei Jasper.
‘Ik heb het echt gedaan,’ zei Peter huilend.
‘Dat lijkt me dan duidelijk,’ zei Jasper. Hij sloeg met de hamer op de steen. ‘Bij deze vind ik Peter schuldig aan artikel 4.3.’

Einde

Sunshine zat met Peter aan de rand van de sloot achter haar huisje. Ze zeiden niets, al een tijd niet. Sunshine wist sinds de brand niet meer goed wat ze tegen hem moest zeggen en Peter zelf zei nog minder dan eerst.
Hij woonde nu in het schuurtje naast de takkenversnipperaar. Aan zijn muur hing het vonnis dat Jasper op een vel had gekalligrafeerd. Jasper woonde in het huis van Peter naast het washok en de vreemdeling, die ze nu Kees noemden, had zijn huis opgebouwd met hulp van Avar, Jaap en Nel Schenk.
Sunshine en Peter keken stil naar het bruine water in de sloot. Ze lieten de slijmerige modder tussen hun tenen sijpelen en volgden met hun ogen de bladeren die uit de bomen dwarrelden.

-

Bette Adriaanse is schrijfster en beeldend kunstenaar. Ze maakt tekeningen, schrijft fabels, verhalen, en heeft net haar eerste boek af. Ze publiceert in Engeland en Nederland. www.betteadriaanse.nl

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer