Asset 14

De komst van de vreemdeling

In een hete zomer wordt een volkstuinencomplex opgeschrikt door de komst van een onbekende man. Een verhaal in zeven delen. Deze week: de komst van de vreemdeling.

Het was de avond van een lange warme dag. Op de weg kon je Avar zien, hij liep snel, zijn schep leunde op zijn schouder. Een vreemde tijd om nog aan het werk te zijn. Hij stond stil bij nummer 57. Het tuinhek van zijn huisje had de vorm van een opkomende zon, de tralies vormden de stralen. Hij had het zelf gemaakt.
Avar zette zijn schep tegen de muur en pakte zijn sleutel.
Op dat moment klonk er vanaf de weg een ongewoon geluid. Het was een zacht geratel: iets werd over het grind gesleept.
Avar deed een paar stappen richting de weg. Een donkere figuur liep aan de overkant in de berm, een koffer achter zich aanslepend. Avar draaide zich om en stootte zich aan de schep die tegen het muurtje stond. Het ijzer schraapte over het steen.
De figuur stond stil. Hij keek richting Avar.
‘Hee,’ riep hij.
Avar liep achteruit het donker in. Hij sloot de deur van zijn huisje achter zich.

De dood van Fernando

Midden op de tafel in de kantine lag een vogel. Het was een zwarte vogel, een kauwtje. Hij lag op zijn zij, zijn pootjes tegen zijn lijf gekruld. De borstkas was plat en ingedeukt. Hij bewoog niet.
‘Hij ligt als een baby,’ zei Peter uiteindelijk.
De anderen zeiden niks. Ze keken naar de vogel. Het was een warme dag en er kwam een vervelende geur van af.
Het was Avar die hem gevonden had. Peter had de hele ochtend door het tuinencomplex rondgelopen, zijn blik op de lucht gericht en roepend om zijn vogel. Hij had die vogel al sinds hij vijftien jaar was. Er was een ei uit het nest in zijn tuin gevallen, hij zette er een lamp op en noemde hem Fernando. De vogel was helemaal tam, je kon hem zo oppakken en in je handen houden. En overal waar Peter naar toe ging vloog Fernando achter hem aan.
Peter was een erg simpele jongen die weinig behoefte aan gezelschap had. Maar hij en Fernando waren onafscheidelijk. ‘s Avonds rende Peter rondjes om zijn huisje om de vogel af te schudden, voordat hij naar binnen kon gaan.
Nu was de vogel dood. Avar had hem achter het schuurtje bij de takkenversnipperaar gevonden. Nel Schenk had een schoenendoos gehaald en naast de vogel gezet.
‘Hij was gisteravond niet naar zijn hok gekomen,’ zei Peter. ‘Ik had er een vetbol ingelegd.’
Hij drukte op het borstkastje van de vogel.
‘Het lijkt wel alsof hij is fijngeknepen.’
Avar hoestte. ‘We moeten niemand zomaar beschuldigen,’ zei hij luid. ‘Dat is alles wat ik erover wil zeggen.’ Hij pakte de vogel op en legde hem in de schoenendoos. ‘Verder schijnt het zo te zijn dat er gisteravond laat een vreemdeling naar het volkstuinencomplex is gekomen. En het schijnt dat hij richting het schuurtje liep. Maar hoe dat precies zit weet ik niet.’
‘Er staat een man achter het raam,’ zei Nel Schenk.
Ze keken allemaal naar het raam. Er stond inderdaad een man achter het raam, en het was zonder twijfel de vreemdeling. Hij keek naar binnen. De tuinbewoners keken naar buiten. Niemand zei iets, er was alleen het geluid van het ingehouden snikken van Peter.

Illustratie: Bette Adriaanse

De brief

IK BEN DE BROER VAN JASPER IK PAS OP ZIJN HUIS NUMMER 13 TOT HIJ TERUG IS.
KEES
De brief hing op de deur van de kantine. Het was op net briefpapier geschreven, en met zilveren stukjes tape aan de deur geplakt. Het papier was vochtig van de ochtenddauw. Het moest er die nacht zijn opgehangen.
‘Waarom kan hij dat niet zelf komen zeggen?’ vroeg Avar. ‘En waarom moet hij het zonodig ’s nachts ophangen, als normale mensen slapen?’
Avar stond op het grindpad voor de kantine samen met zijn dochter Sunshine, Nel Schenk en Jaap, de penningmeester. Ze keken naar huisje 13. De vreemdeling lag in de tuin in een hangmat een sigaret te roken. Hij had een zonnebril op en het was niet duidelijk of hij ook naar hen keek. Sunshine stak haar hand op.
‘Niet doen,’ zei Avar.
Hij hield zijn hand boven zijn ogen om de zon tegen te houden en tuurde naar de overkant.
‘Hij lijkt helemaal niet op Jasper,’ zei hij.
Jasper was een grote, blonde man met een gezicht dat altijd een beetje rood was van de drank. Hij was de vorige zomer naar Canada vertrokken, en had zijn huisje achtergelaten zonder ook maar iets mee te nemen. Zijn kleren lagen op de stoel, zijn schoenen bij de deur, zelfs zijn boterhammen lagen nog op tafel toen hij vertrok. Hij was de voorzitter van het bestuur van het tuinencomplex geweest en dat was hij nog steeds, want niemand had zich aangemeld om hem te vervangen. Ze wachten eigenlijk gewoon tot hij terug kwam.
‘Hij heeft zijn naam ook heel onwennig opgeschreven,’ zei Avar. ‘Het lijkt helemaal niet alsof hij het al vaak heeft opgeschreven.’
‘Hij ziet er niet uit alsof hij Kees heet,’ zei Nel Schenk. ‘Hij ziet er eerder uit als een ..’ Ze woog wat klanken op haar tong, terwijl ze met haar hand wapperde. ‘Een Woe, Woewoe, ofzoiets.’
‘Nu woont hij in het huis van Jasper,’ zei Avar. ‘Wie weet hoe lang hij blijft.’
‘Er komen hier nooit nieuwe mensen,’ zei Nel Schenk. ‘En dan net nu dat met Peters vogel is gebeurd.’
Avar knikte langzaam. ‘Wij hebben het recht om ons prettig te voelen,’ zei hij.
Nel Schenk knikte ook.
Dat was een ding dat zeker was.
‘Jasper heeft aan zijn financiële verplichtingen voldaan,’ zei Jaap, die sinds het vertrek van Jasper niet alleen penningmeester was, maar in zijn eentje het volledige bestuur vormde. ‘Zolang aan alle financiële verplichtingen is voldaan mag je uitnodigen wie je wilt.’
‘Ik wil alleen maar zeggen dat als mensen je een vervelend gevoel geven dat iets betekent,’ zei Avar.
‘Mensen die je een vervelend gevoel geven moet je voor op je hoede zijn,’ zei Nel Schenk. ‘Zo simpel is het.’
Ze keken naar de vreemdeling die uit zijn hangmat was opgestaan en zijn kruiwagen pakte.
‘Iedereen is hier welkom,’ zei Jaap. ‘Zolang hij zich aan het reglement houdt.’
Avar wees naar de vreemdeling. Hij stond bij de algemene grindplaats en laadde zijn kruiwagen vol.

-

Bette Adriaanse is schrijfster en beeldend kunstenaar. Ze maakt tekeningen, schrijft fabels, verhalen, en heeft net haar eerste boek af. Ze publiceert in Engeland en Nederland. www.betteadriaanse.nl

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

'Het 'Indische zwijgen’ werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

'Het 'Indische zwijgen' werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

Myrthe Groot en Romée Mulder deden samen onderzoek naar hun familiegeschiedenissen. En ze begonnen een modelabel dat nauw met die persoonlijke zoektocht samenhangt: Guave. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Schreeuwen naar de televisie

Schreeuwen naar de televisie

Deze week worden onze redacteurs blij van het voetenwerk van Het nationale Ballet, de schoenen van Chantal Janzen en aandacht voor Palestijnse filmmaaksters. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer