Beeld: Anouk de l'Ecluse Een Duitser, een Engelsman en een Nederlander zitten op een eiland. Zegt de een tegen de ander.." /> Beeld: Anouk de l'Ecluse Een Duitser, een Engelsman en een Nederlander zitten op een eiland. Zegt de een tegen de ander.." />
Asset 14

De boot en de hippie die over lijken gaat

-Niels reist verkleed als backpacker over de wereld. Voor hard//hoofd houdt hij een wat wazig dagboek bij. Op dit moment is hij verdwaald op het betoverde eilandje Siquijor in de Filippijnen. Dit is deel 4 van zijn verslag, het vervolg op 'CIA'.-

De boot is kapot. Maar op een eiland als dit heeft iedereen verstand van motoren en niemand is te beroerd om een handje te helpen. Ze zeggen: ‘daar zijn vrienden voor.’ Ze bedoelen: ‘betaal mij maar in biertjes’. Ik weet niet zoveel van motoren, dus ik help mijn vrienden door bananenbomen met een manchete te lijf te gaan of Jøran te helpen met het soms bedenken en voornamelijk proeven van nieuwe cocktails voor op de kaart, maar we worden het maar niets eens over de verhouding wodka en gin in een Aloë-Vera cocktail.* Jens vind het maar niets. Hij wijst naar de cocktail en beweert dat er stukjes tandvlees in drijven. Jøran en ik vinden het maar wat goddelijk.

Daarnaast probeer ik hier een disco van de grond te krijgen. Elke week raak ik in een b-boy battle verzeild, maar elke week presteer ik het weer om dezelfde wonden te heropenen omdat ik dezelfde routine maar blijf herhalen. De truc is om elke week een ander dorpje aan te doen. Wat ik ook doe, achter de DJ-booth ben ik maar zelfden welkom want de DJ’s hebben hier nog grotere ego’s dan in Amsterdam, dus ik besluit om mijn eigen feest maar te geven. Voor gratis Tanduay doet de politie de beveiliging. Voor € 31 heb ik een belachelijk geluidssysteem met twee lasers. Ik heb een kerkje op het oog, de huur is de elektriciteit voor ongeveer €5. Ik wil een reggae-band importeren uit Cebu, maar daarvoor moet ik eerst vriendjes worden met de zanger, waarvoor de eigenares van een nabijgelegen resort moet worden versierd, want zij heeft zijn nummer. Terwijl ik mijn tactieken overpeins, voltrekt zich voor mijn neus de reparatie van de boot.

Er werpen zich drie helpers op. De eerste is een dikke, kale vrachtwagenchauffeur uit Newcastle. Hij heet Michael, heeft een babyface en een dubieuze voorkeur voor de muziek van Robbie Williams. Hij woont hier en werkt zich in Engeland uit de naad om zijn Filippijnse koningsleven te kunnen handhaven. De tweede is een potige motormonteur uit Nürnberg, Stefan. Hij is voortdurend panisch als iemand zijn aansteker leent. Hij zit op de motor zoals Arnold en is aandoenlijk zoals Schultze uit ‘Schultze gets the Blues’. Ik prijs zijn stad om zijn braadworsten en hij neemt me kwalijk dat mijn Duits zo slecht is. Soms vraagt hij me waarom ik Nürnberg ken en ik heb grote moeite om hem te antwoorden, we zijn immers op vakantie. De derde is een oude hippie uit Bussum. In de jaren tachtig verdiende hij een klein fortuin als groenvinger bij een van de grotere hennepplantages van het land. Hij is geliefd op het eiland, behalve bij Jens, mij en een handjevol Amerikaanse ex-pats. Als we verlekkerd over hanengevechten praten, begint hij sentimentele monologen over de gruwelijkheid ervan en hoe hij eens moest huilen bij een stierengevecht. Hij beweert dat hij nog nooit ziek is geworden in India (onmogelijk), dat geld en liefde niets met elkaar te maken hebben (wat het maar waar), plakt pleisters op zijn buik als hij buikpijn heeft (...) en stinkt (nogal). Hij reist al tien jaar over de wereld, beweert zeker te weten dat second-life de opvolger is van Google en klaagt over de relevantie van de iPad. Hij heet Bernd. Bernd heeft een groot ontzag voor alles wat Frans is of klinkt en heeft het vette lichaam, maar vooral de bek van een tevreden gapende pad. Hap Hap. Jawel, Bernd is een wandelend cliché. Na elke zin zegt hij ‘...no?’, als hij ja bedoelt omdat hij ook met Zuid-Amerika dweept. Ik hou doorgaans niet zo van mensen die met Zuid-Amerika dwepen. In mijn ogen is het enige wat hem sympathiek maakt zijn grote voorliefde voor Steely Dan en het feit dat -zonder dat hij het weet, weliswaar- een nummertje van Black Star op zijn ipod verzeild is geraakt.


Beeld: Anouk de l'Ecluse

Stefan, Michael en de Bernd werken samen twee weken aan een nieuwe motor voor de boot. Alleen Bernd weet niets van motoren, maar hij is aardig in talen en omdat Stefan natuurlijk alleen Duits spreekt, is de hippie onontbeerlijk. Stefan kijkt naar de motor, schudt zijn hoofd en trekt alle schroeven en kabels eruit. Bernd kraait van plezier. Michael vindt het wel gezellig. Hij zegt: ‘kijk ons nou, een Duitser, een Nederlander en een Engelsman, samen aan een motor!’. Ik vind Michael erg aardig, we spreken af om elkaar op Facebook te vinden, wat hier, waar internet schaars is, misschien wel de meest wezenlijke bezegeling van een vriendschap is.

Er zijn veel problemen met de boot, want de uitgetrokken kabels zijn niet op het eiland te verkrijgen, dus er moet flink wat geïmproviseerd en ontmanteld worden. Michael haalt een motor uit zijn schuur waarin wat bruikbare kabels zitten. Vogeltjes hebben er een nestje in gemaakt, vogeltjes waar Bernd zich kortstondig over ontfermt. Michael en Stefan worstelen zich al gebarend door de reparatie. Bernd vertaalt soms wat, tenzij het echt lastig wordt, dan loopt hij ongeduldig heen-en-weer over het strand of valt in slaap onder een rots en dan klauteren kleine krabbetjes over zijn pens. Alles wat sympathiek is aan een hippie, komt samen in Jeff Bridges in een hippierol. Bernd heeft helaas niets weg van Jeff Bridges.

Als de motor eenmaal gemaakt is, dan is Bernd de eerste om aan de bar te vertellen hoe ze de problemen samen hebben opgelost. Michael en Stefan ruimen de spullen op. Hij kan goed vertellen, zijn talenknobbel en mooie stem wegen zwaarder dan zijn stank en vermogen om ongemerkt sigaretjes uit andermans sigarettenpakjes te lichten. Hij moet in de zestig zijn. Wie iets weet van motoren, zal meteen horen dat Bernd niets van de techniek begrijpt. Maar Bernd zegt: ‘ik ben niet zo goed in namen’ en dat helpt. Maar Stefan gromt verbeten correcties terwijl hij zijn aansteker bewaakt. Maar niemand verstaat de Duitser. De motor is gemaakt. Wat maken de details ook uit.

Jøran en Jens bieden Bernd, Michael en Stefan gratis hamburgers en bier aan. Het zijn grote, dure hamburgers van vijftien centimeter hoog en het bier is geïmporteerd. Maar de hippie houdt van hamburgers en nog meer van bier, dus hij eet de hamburgers alleen op, een voor een, terwijl hij met een mond vol de schoonheid van een gelijkwaardige samenwerking prijst. Michael weet van niets, na de werkdag vertrekt hij meteen naar zijn vrouw, kind en hond in de bergen. Hij at wel een hamburger, maar betaalde deze voordat het gratis hamburger-aanbod staat. Stefan heeft echter een vermoeden. Hij zit alleen aan een tafeltje naast de bar omdat Bernd niet meer vertaalt nu de klus geklaard is. Hij zegt soms: ‘hoe zit het met mijn hamburger?’. Maar de hippie reageert niet. Hij vertelt Jøran een verhaal over de pracht van cornichons. Na een paar minuten vraagt Stefan weer naar zijn hamburger. De hippie heeft zijn tweede hamburger inmiddels op, zijn mond is nu vol van een Bloody Mary. Een dikke pad met een rode bek. Hap Hap. Ik besluit om hem het niet te vertellen dat ook Bloody Mary’s typisch frans zijn. Bernd draait zijn hoofd om naar Stefan en tikt Jens aan, die zich ook even omdraait, dan gaan ze verder met hun gesprek en Bernd stopt hem zijn pvc visitekaartje toe. Stefan gromt harder en het de sfeer beweegt zich van hem vandaan. Als Bernd aan zijn derde hamburger begint en zich subtiel oriënteert op een bank in het resort om op te crashen, staat Stefan op en zegt in ranzig engels: ‘How about my fucking hamburger, you hippie?’.
De hippie is niet achterlijk, hij reageert beledigd en geeft vooral geen antwoord. Hij zegt: ‘Jouw toon bevalt me niet. Ik wil niet meer met iemand aan een motor werken die zo weet te grommen! Ik ga over positiviteit, weet je wel!’ Zo bedekt de oude hippie, die niets weet en alles geweldig vindt, in zijn allesverslindend opportunisme, de wereld om hem heen met de stinkende mantel der liefde.

---------

*recept Aloë-Vera cocktail (officiële naam: The Lying Dutchman)

-Aloë-Vera Juice (afhankelijk van de verkrijgbaarheid eventueel aangelengd met witte druivensap).
-1,5 deel Gin
-0,5 deel Vodka 1 deel is ook prima
-1 Calamansi, of een halve Limoen bij gebrek aan beter
-Tabasco naar smaak toevoegen (voor de liefhebber)

Mail

Niels Gerson Lohman

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

:Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Hard//hoofd zoekt twee getalenteerde, assertieve, breed onderlegde beelddenker (x/v/m) die de beeldredactie willen komen versterken! Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer