“Ik weet niet wat het is aan New York, maar ik voel me er meteen thuis. Ik denk dat ik er zo zou kunnen wonen!”
Ik heb nog nooit iemand ontmoet die deze woorden niet uitsprak na een bezoek aan wat we denk ik wel dé stad kunnen noemen. Maar zodra ik iemand zijn liefde hoor verklaren aan New York, word ik zo jaloers dat ik het omhoog kan voelen borrelen van de maag naar mijn keel. New York is van MIJ! Ik ben er geboren! Ik was er eerst! Ik ga moeiteloos op in de menigte! Niemand ziet dat ik toerist ben, sterker nog, gisteren vroeg iemand me de weg!
Mijn huidige verblijf in Brooklyn drukt me weer eens met de neus op de feiten: deze stad is niet van mij, deze stad is van iedereen. Maar bovenal is deze stad van zijn bewoners. Hoe tof ik ook mocht doen op mijn fietsje zonder kaart afgelopen donderdag, vrolijk hooggehakt fietsend door de straten van Williamsburg en DUMBO, op de terugweg verdwaalde ik hopeloos. Ik weet niet wat vervreemdender werkte, de jonge mannen die luidkeels liefdesverklaringen riepen vanuit hun hangplek op de stoep in de projects, of de kleine jongetjes in de chassidische buurt met hun hoedjes en krullende haar, allemaal keurig in een overhemdje en wollen broek, ongeacht leeftijd. Waar was ik? Het was de Amsterdamse, niet de New Yorkse in mij, die flink doortrapte. Snel was ik terug op de vertrouwde hipster boulevard Bedford Avenue, alwaar ik weer moeiteloos op kon gaan in de menigte.
Deze week, een lijst van dingen die men het liefst helemaal voor zichzelf heeft (maar waar de rest van de wereld ook wel wat in ziet).
Bukowski
Hoe het kan dat een stinkende ouwe kerel met een vieze baard en de gewoonte de dag te beginnen met een halve liter lauw pils onze harten heeft gestolen is me soms nog steeds een raadsel, maar ook ik heb me in laten pakken door zijn chauvinistische pennenvruchten. Bukowski brengt het rock en roll gevoel in ons naar boven. De manier waarop hij een kater beschrijft, zo hebben ook wij ons wel eens gevoeld. De ruzies tussen geliefden waar Chinaski in belandt zijn ons niet vreemd. Goed, ik was me waarschijnlijk vaker, maar soms voel ik me net als hij, een briljante geest gevangen in het hopeloos saaie leven van een postbode. Ik dus, niet jij.
Geen alcoholist? Maak je geen zorgen, het hebben van een dom baantje is ook genoeg om je met Bukowski te kunnen vereenzelvigen.
Afstandsbediening
Gefrustreerd kijk je toe hoe je moeder, afstandsbediening in de hand, urenlang gedwee naar intellectueel verantwoorde VPRO programma’s gaapt. Tijdens de reclame verandert ze (op jouw aandringen) even van kanaal, maar het concept zappen is haar nog wat vreemd en dus blijven jullie vervolgens hangen op 1) Nederland 2’s TrosKompas of 2) RTL Boulevard. Het stoom komt je zowat uit de oren en als ze opstaat om naar het toilet te gaan duik je als een bezetene Gollem op de afstandsbediening. Eindelijk, het handmiddel voor je op zijn zachts gezegd beperkte aandachtsspanne.
Geen televisie? Je kunt ook ouderwets vechten over wie de broek draagt thuis.
Elgin Marbles
Schoolvoorbeeld van het getouwtrek tussen een land en zijn voormalig overheerser over gestolen goederen ten tijde van kolonialisering. Hoewel het een zeer menselijke gewoonte schijnt te zijn een land binnen denderen, de lokale bevolking een flinke douw opzij te geven en de schatten in de knapzak te proppen, blijkt het een stuk moeilijker toe te geven dat het niet echt aardig was om de spulletjes van onze medemens te jatten. De directeur van het British Museum eet nog liever elke dag soufflaki dan dat hij de ornamentele sculpturen (niet mijn woorden) van het Parthenon teruggeeft aan de Grieken. Want hoe gaaf we de Grieken in de Oudheid ook vinden, nu zien we ze allemaal maar als dikke besnorde bordensmijters.
Nog nooit van deze stenen gehoord? Bekommer je om heel het Egyptisch erfgoed wat wereldwijd over musea is verspreid, of zeg tegen je buurjongetje dat hij je broertjes duplo teruggeeft.
Analoge fotografie
Terwijl de rest van de wereld al tijden druk in de weer is met de digitale camera gebruik jij nog stug een analoge camera. Nee hoor, het is geen antireactie, je vindt het gewoon mooier, en leuker om de foto’s in je hand te hebben. Het idee dat ze in de doka worden ontwikkeld, de sensatie van het wachten op je afgedrukte exemplaren. Toch kan je het niet laten tevens een cd-rom te laten maken en de foto’s op Facebook te zetten. Uiteraard met vermelding dat het analoog is geschoten.
Geen analoge camera? Geen zorgen, de iPhone hipstamatic app maakt prima analoge foto’s, zonder de kosten van het afdrukken!
Kanaän
Het beloofde land. Zion. Israël. Palestina. Kanaän. Ik generaliseer even bijzonder grof, maar je moet toch op een smeltende ijsberg zijn opgevoed wil het je zijn ontgaan dat men al sinds jaar en dag vecht om dit gebied ten oosten van de Middellandse Zee. Blijkbaar ligt de baken van religie, beschaving en filosofie temidden van een woestijn en is het van levensbelang hier aan vast te houden tot je er bij neervalt. Wij als buitenstaanders kijken wat hulpeloos toe. Hoewel, toegegeven, het heeft iets aanlokkelijks, dat Beloofde Land van Melk en Honing.
Geen jood of arabier? Uiteraard kan je als new-born christen ook nog proberen een graantje mee te pikken. Hallo, Bethlehem!
Krant
We kunnen er kort of lang over twisten, maar niemand vindt het gezellig om de krant te delen. Je leespartner gaat altijd of te snel of te langzaam, hij verfrommelt altijd de hoeken en geen van jullie leest met schik het economiekatern.
Geen moeite mee? Kijk of je er ook nog zo over denkt als hij ook nog eens je Sudoku invult. Een regelrechte oorlogsverklaring is het.
