Asset 14

The Reflektors

‘‘Dit is ongelooflijk, ongelooflijk, ongelooflijk. Misschien bestaat er dan toch wel een God.’’
‘‘Wat bazel je nou allemaal?’’ reageert mijn echtgenote ongeïnteresseerd, terwijl ze de keukenkastjes inspecteert. Tien minuten geleden zijn we aangekomen op dit adres in Brooklyn. Na het Wi-Fi-wachtwoord te hebben gevonden in de map met belangrijke informatie die de eigenares van het appartement voor ons heeft achtergelaten, bekijk ik de mails die in de huidige tijdzone mijn inbox hebben gevuld.
‘‘Dat er misschien toch wel een God bestaat, al zal dat dan wel de God van het Toeval zijn. Over een paar dagen treedt een bandje op, hier vlak in de buurt. Een bandje dat wij allebei te gek vinden.’’
‘‘Arcade Fire?’’
Als ik bevestig dat zij dit in een keer goed geraden heeft, doen wij een achterlijk dansje door de keuken. We houden namelijk veel van elkaar, anders waren we nu ook niet op huwelijksreis, maar we houden ook heel veel van pompeuze indierock.
‘‘It’s just a reflection of a reflection of a reflection,’’ krijst mijn eega in een afwasborstel, hiermee de recente single van de band citerend.

Wanneer we enigszins bijgekomen zijn, deel ik de verdere details. Onder het pseudoniem ‘The Reflektors’ zal Arcade Fire een intiem optreden geven en omdat ik een tijd terug via hun site het nieuwe album heb besteld, kreeg ik een toegangscode gemaild waarmee we voorrang hebben op de verkoop die morgenochtend begint. ‘‘Formal attire or costume’’, luidt de dresscode.
‘‘Gaan we morgen even een stropdasje voor je scoren,’’ zegt mijn vrouw, terwijl ze de afwasborstel terugzet in zijn bakje.
‘‘Dat komt allemaal wel goed. Belangrijker is dat we de gegevens van een creditcard nodig hebben. Hoe laat is het nu in Frankrijk?’’
Ik stuur mijn verfranste vriend J. een berichtje. Hij zal vast willen helpen, want hij is niet alleen groot fan van Arcade Fire, maar ook van ons.

Het is 9.59 AM en ik zit met trillende handen achter een tafeltje, waarop mijn telefoon ligt.
‘‘Hoe gaat het?’’ vraagt mijn vrouw aan de andere kant van de deur. Ze heeft nog nooit zo bezorgd geklonken.
‘‘Ik wil niet dat je tegen me praat,’’ piept mijn stem.
Naast de telefoon ligt een papiertje waarop ik het allemaal geschreven heb: de creditcardgegevens van J. (die hij om veiligheidsredenen in gedeeltes over verschillende communicatiemiddelen verspreid heeft) en de toegangscode. Mijn linkerwijsvinger hangt boven het schermpje. Wanneer de 9 in een 10 en de 59 in een 00 verandert, moet ik klikken.
Door een combinatie van jetlag en ouderschap zijn wij al sinds vijf uur wakker, maar van New York hebben we nog niets gezien. Alleen mijn echtgenote is even de deur uitgeweest, om bagels te halen. Ik kan de slaapkamer onmogelijk verlaten; er is te veel dat mis kan gaan wanneer ik het gebied verlaat waar de Wi-Fi het sterkst is.

‘‘Ik geloof dat het godverdomme gelukt is,’’ probeer ik te schreeuwen. Er komt weinig geluid uit mijn keel. Mijn vrouw rent de kamer binnen. Ik maak een wegwuivend gebaar.
‘‘Heb ik gezegd dat je binnen mag komen?’’
‘‘Het was toch gelukt?’’
‘‘Ik moet de gegevens van J. invullen. Maar wacht. Ze vragen ook zijn adres. Kuttekuttekut, die heb ik hier helemaal niet.’’
‘‘Rustig blijven, rustig blijven. Ik kan het wel gokken geloof ik.’’
‘‘Doe dat dan, mens. Zodirect worden we eruit geflikkerd.’’
‘‘Laat mij dan. Als het misgaat is het door jouw opgefokte gedoe hoor.’’
Ze grist de telefoon uit mijn bezwete handpalm.
‘‘Regel jij het dan maar allemaal. Ik ga wel op de wc zitten.’’
‘‘Je blijft godverdomme hier.’’
Ze wil me op het bed duwen, maar in een poging haar te ontwijken verlies ik mijn evenwicht en stort samen met een staande lamp en twee goedgevulde boekenplanken op het parket. Even is alles zwart. Hoeveel tijd er verstreken is wanneer ik overeind kom weet ik niet, maar ik krijg gelijk een vuist recht op mijn neus. Met het bloed gutsend over mijn gezicht waggel ik alsnog naar de badkamer, om daar geraas en getier te horen over telefoonopladers die niet in Amerikaanse stopcontacten passen.

Illustratie: Gino Bud Hoiting

Het is al de vierde frappuccino van de dag. We zijn nu drie dagen in New York en hebben een hoop hoge gebouwen gezien tijdens onze wandeltochten van Starbucks-Wi-Fi naar Starbucks-Wi-Fi. De minieme mogelijkheden die nog openstaan om aan een kaartje voor Arcade Fire te komen, moeten constant in de gaten worden gehouden. Zo is er onze vriendin L., die jaren geleden een tijd in Canada verbleef en daar een onenightstand had met de trombonist van een zijproject van de ex-violiste van de band. We hebben haar bereid gevonden om haar contacten nog eens aan te boren. En dan is er de brief die wij hebben opgesteld aan Win en Régine, het echtpaar dat Arcade Fire leidt. In de brief maken wij duidelijk dat in onze zoektocht naar muzikale harmonie wij de reflectie van hun reflectie vormen. Via verscheidene fansites en Twitteraccounts wordt de brief belachelijk gemaakt, maar FuneralForever en Arcade88 kunnen hem misschien doorsturen naar respectievelijk een telefoniste bij het voormalige management van de band en de favoriete broodjeszaak van hun coproducer. Terwijl wij zwijgend schermen blijven verversen, laat de cafeïne onze harten steeds sneller kloppen.

Van een afstand zijn de mensen die op weg zijn naar het concert te herkennen. Ze hebben de meest uitzinnige kostuums aan en giechelen als kinderen op een verkleedfeest. ‘‘Je ziet er prachtig uit,’’ had mijn vrouw gezegd nadat ze de stropdas om mijn nek had geknoopt. Het was voor het eerst in dagen dat zij iets aardigs zei. Zij ziet er altijd prachtig uit, maar deze avond lijkt ze een filmster. Nee, wij zullen zeker niet aan de deur geweigerd worden omdat we er niet netjes genoeg uitzien, hoogstens omdat we nog steeds geen kaartje hebben. Op de hoek van de straat houden gespierde agenten de bonte stoet in de gaten. ‘‘We don’t have a ticket, but we’ve heard there might still be a chance,’’ fluister ik, als een brugklasser die tijdens een dictee moet plassen. Een van hen wijst in de verte. ‘‘There’s another line over there, but that’s no guarantee.’’ De rij blijkt uit veertien mensen te bestaan. Tijdens ons laatste Starbucks-bezoek bleken we verscheidene berichten te hebben, met het gerucht dat er nog dertig kaarten aan de deur verkocht zullen worden. De kans is aanzienlijk dat het dan toch nog gaat lukken. Alles zal goedkomen met deze reis en ons huwelijk.

Ook de mensen in deze rij zijn vrij excentriek uitgedost, met onder andere twee Marilyn Monroes, Big Bird, en een jongen verkleed als piemel.
‘‘This is for people who don’t have a ticket yet?’’ vraag ik aan geen van hen in het bijzonder. Ik frutsel aan mijn stropdas, alsof het eigenlijk iets anders is dan een stropdas, al zou ik niet weten wat het nog meer zou kunnen zijn.
‘‘Which band?’’ vraagt Big Bird argwanend.
‘‘Arcade Fire,’’ zegt mijn vrouw.
‘‘No, this is not for Arcade Fire,’’ zegt zijn penisvormige buurman, om daar op een samenzweerderige toon aan toe te voegen: ‘‘This is for… The Reflektors.’’
De piemel geeft ons een knipoog.

We zitten onder Brooklyn Bridge en kijken naar de duizenden lichtjes van Manhattan. Voor ons staat een fles rode wijn in een papieren zak, we drinken uit Starbucks-bekers. Op dit moment gaan Piemel en Big Bird uit hun dak, maar wij hebben niet het gevoel iets te missen. We waren bijna binnen bij Arcade Fire, maar hadden er opeens niet zo’n zin meer in. We hadden zin om nou eindelijk eens te beginnen aan datgene waarvoor we hier gekomen waren: de stad en elkaar.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
AVS:

Knuffels, superhelden en opgroeien

Deze week worden onze redacteurs blij van teddyberen, een maatschappelijke relevante superheldenserie en satire in zwart-wit. Lees meer

Interview: Suzanne Wallinga van Amsterdam Art

Verzamelen voor alle leeftijden tijdens het Amsterdam Art Weekend

Interim-directeur van Amsterdam Art Suzanne Wallinga vertelt hoe zij het verzamelen van kunst toegankelijk wil maken voor iedereen. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Of gewoon een boom

Of gewoon een boom

''We kunnen met schuim een nieuwe dampkring spuiten 
en van oceanen spiegels maken
alle fietshelmen, alle daken 
bedekken met restjes zilverpapier'' Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

Vacature voor hemelbestormers: Hard//hoofd zoekt makers!

Hard//hoofd zoekt talent!

Wij zoeken vrije geesten, rusteloze zielen en ambitieuze daedalussen die ons tijdschrift structureel willen komen versterken als lid van de redactie. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 38

(Amateur)kunst en de vrouwelijke Freek

Deze week worden onze redacteurs blij van dierenweetjes, vorken met persoonlijkheid en een podcast als vervanging voor het museum. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Het Vertrek (4) - De stortbui

Het Vertrek (4) - De stortbui

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de vierde aflevering. Lees meer

Teleurstellende feministen

Teleurstellende feministen

Vivian Mac Gillavry voert gesprekken met vrienden over de discrepantie in het feminisme tussen theorie en keuzes in het persoonlijke leven. 'De definitie van feminisme is zo breed dat het lijkt alsof álles wat met keuzevrijheid en gelijkwaardigheid te maken heeft, onder de noemer geplaatst kan worden.' Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan