Asset 14

The Reflektors

‘‘Dit is ongelooflijk, ongelooflijk, ongelooflijk. Misschien bestaat er dan toch wel een God.’’
‘‘Wat bazel je nou allemaal?’’ reageert mijn echtgenote ongeïnteresseerd, terwijl ze de keukenkastjes inspecteert. Tien minuten geleden zijn we aangekomen op dit adres in Brooklyn. Na het Wi-Fi-wachtwoord te hebben gevonden in de map met belangrijke informatie die de eigenares van het appartement voor ons heeft achtergelaten, bekijk ik de mails die in de huidige tijdzone mijn inbox hebben gevuld.
‘‘Dat er misschien toch wel een God bestaat, al zal dat dan wel de God van het Toeval zijn. Over een paar dagen treedt een bandje op, hier vlak in de buurt. Een bandje dat wij allebei te gek vinden.’’
‘‘Arcade Fire?’’
Als ik bevestig dat zij dit in een keer goed geraden heeft, doen wij een achterlijk dansje door de keuken. We houden namelijk veel van elkaar, anders waren we nu ook niet op huwelijksreis, maar we houden ook heel veel van pompeuze indierock.
‘‘It’s just a reflection of a reflection of a reflection,’’ krijst mijn eega in een afwasborstel, hiermee de recente single van de band citerend.

Wanneer we enigszins bijgekomen zijn, deel ik de verdere details. Onder het pseudoniem ‘The Reflektors’ zal Arcade Fire een intiem optreden geven en omdat ik een tijd terug via hun site het nieuwe album heb besteld, kreeg ik een toegangscode gemaild waarmee we voorrang hebben op de verkoop die morgenochtend begint. ‘‘Formal attire or costume’’, luidt de dresscode.
‘‘Gaan we morgen even een stropdasje voor je scoren,’’ zegt mijn vrouw, terwijl ze de afwasborstel terugzet in zijn bakje.
‘‘Dat komt allemaal wel goed. Belangrijker is dat we de gegevens van een creditcard nodig hebben. Hoe laat is het nu in Frankrijk?’’
Ik stuur mijn verfranste vriend J. een berichtje. Hij zal vast willen helpen, want hij is niet alleen groot fan van Arcade Fire, maar ook van ons.

Het is 9.59 AM en ik zit met trillende handen achter een tafeltje, waarop mijn telefoon ligt.
‘‘Hoe gaat het?’’ vraagt mijn vrouw aan de andere kant van de deur. Ze heeft nog nooit zo bezorgd geklonken.
‘‘Ik wil niet dat je tegen me praat,’’ piept mijn stem.
Naast de telefoon ligt een papiertje waarop ik het allemaal geschreven heb: de creditcardgegevens van J. (die hij om veiligheidsredenen in gedeeltes over verschillende communicatiemiddelen verspreid heeft) en de toegangscode. Mijn linkerwijsvinger hangt boven het schermpje. Wanneer de 9 in een 10 en de 59 in een 00 verandert, moet ik klikken.
Door een combinatie van jetlag en ouderschap zijn wij al sinds vijf uur wakker, maar van New York hebben we nog niets gezien. Alleen mijn echtgenote is even de deur uitgeweest, om bagels te halen. Ik kan de slaapkamer onmogelijk verlaten; er is te veel dat mis kan gaan wanneer ik het gebied verlaat waar de Wi-Fi het sterkst is.

‘‘Ik geloof dat het godverdomme gelukt is,’’ probeer ik te schreeuwen. Er komt weinig geluid uit mijn keel. Mijn vrouw rent de kamer binnen. Ik maak een wegwuivend gebaar.
‘‘Heb ik gezegd dat je binnen mag komen?’’
‘‘Het was toch gelukt?’’
‘‘Ik moet de gegevens van J. invullen. Maar wacht. Ze vragen ook zijn adres. Kuttekuttekut, die heb ik hier helemaal niet.’’
‘‘Rustig blijven, rustig blijven. Ik kan het wel gokken geloof ik.’’
‘‘Doe dat dan, mens. Zodirect worden we eruit geflikkerd.’’
‘‘Laat mij dan. Als het misgaat is het door jouw opgefokte gedoe hoor.’’
Ze grist de telefoon uit mijn bezwete handpalm.
‘‘Regel jij het dan maar allemaal. Ik ga wel op de wc zitten.’’
‘‘Je blijft godverdomme hier.’’
Ze wil me op het bed duwen, maar in een poging haar te ontwijken verlies ik mijn evenwicht en stort samen met een staande lamp en twee goedgevulde boekenplanken op het parket. Even is alles zwart. Hoeveel tijd er verstreken is wanneer ik overeind kom weet ik niet, maar ik krijg gelijk een vuist recht op mijn neus. Met het bloed gutsend over mijn gezicht waggel ik alsnog naar de badkamer, om daar geraas en getier te horen over telefoonopladers die niet in Amerikaanse stopcontacten passen.

Illustratie: Gino Bud Hoiting

Het is al de vierde frappuccino van de dag. We zijn nu drie dagen in New York en hebben een hoop hoge gebouwen gezien tijdens onze wandeltochten van Starbucks-Wi-Fi naar Starbucks-Wi-Fi. De minieme mogelijkheden die nog openstaan om aan een kaartje voor Arcade Fire te komen, moeten constant in de gaten worden gehouden. Zo is er onze vriendin L., die jaren geleden een tijd in Canada verbleef en daar een onenightstand had met de trombonist van een zijproject van de ex-violiste van de band. We hebben haar bereid gevonden om haar contacten nog eens aan te boren. En dan is er de brief die wij hebben opgesteld aan Win en Régine, het echtpaar dat Arcade Fire leidt. In de brief maken wij duidelijk dat in onze zoektocht naar muzikale harmonie wij de reflectie van hun reflectie vormen. Via verscheidene fansites en Twitteraccounts wordt de brief belachelijk gemaakt, maar FuneralForever en Arcade88 kunnen hem misschien doorsturen naar respectievelijk een telefoniste bij het voormalige management van de band en de favoriete broodjeszaak van hun coproducer. Terwijl wij zwijgend schermen blijven verversen, laat de cafeïne onze harten steeds sneller kloppen.

Van een afstand zijn de mensen die op weg zijn naar het concert te herkennen. Ze hebben de meest uitzinnige kostuums aan en giechelen als kinderen op een verkleedfeest. ‘‘Je ziet er prachtig uit,’’ had mijn vrouw gezegd nadat ze de stropdas om mijn nek had geknoopt. Het was voor het eerst in dagen dat zij iets aardigs zei. Zij ziet er altijd prachtig uit, maar deze avond lijkt ze een filmster. Nee, wij zullen zeker niet aan de deur geweigerd worden omdat we er niet netjes genoeg uitzien, hoogstens omdat we nog steeds geen kaartje hebben. Op de hoek van de straat houden gespierde agenten de bonte stoet in de gaten. ‘‘We don’t have a ticket, but we’ve heard there might still be a chance,’’ fluister ik, als een brugklasser die tijdens een dictee moet plassen. Een van hen wijst in de verte. ‘‘There’s another line over there, but that’s no guarantee.’’ De rij blijkt uit veertien mensen te bestaan. Tijdens ons laatste Starbucks-bezoek bleken we verscheidene berichten te hebben, met het gerucht dat er nog dertig kaarten aan de deur verkocht zullen worden. De kans is aanzienlijk dat het dan toch nog gaat lukken. Alles zal goedkomen met deze reis en ons huwelijk.

Ook de mensen in deze rij zijn vrij excentriek uitgedost, met onder andere twee Marilyn Monroes, Big Bird, en een jongen verkleed als piemel.
‘‘This is for people who don’t have a ticket yet?’’ vraag ik aan geen van hen in het bijzonder. Ik frutsel aan mijn stropdas, alsof het eigenlijk iets anders is dan een stropdas, al zou ik niet weten wat het nog meer zou kunnen zijn.
‘‘Which band?’’ vraagt Big Bird argwanend.
‘‘Arcade Fire,’’ zegt mijn vrouw.
‘‘No, this is not for Arcade Fire,’’ zegt zijn penisvormige buurman, om daar op een samenzweerderige toon aan toe te voegen: ‘‘This is for… The Reflektors.’’
De piemel geeft ons een knipoog.

We zitten onder Brooklyn Bridge en kijken naar de duizenden lichtjes van Manhattan. Voor ons staat een fles rode wijn in een papieren zak, we drinken uit Starbucks-bekers. Op dit moment gaan Piemel en Big Bird uit hun dak, maar wij hebben niet het gevoel iets te missen. We waren bijna binnen bij Arcade Fire, maar hadden er opeens niet zo’n zin meer in. We hadden zin om nou eindelijk eens te beginnen aan datgene waarvoor we hier gekomen waren: de stad en elkaar.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste
Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Racisme is een diep verweven onderdeel van het narratief van Nederland, waar we nog dagelijks de gevolgen van kunnen zien en voelen. Het is niet genoeg om je stil en afzijdig te houden van onrecht: verandering vereist actie. Lees meer

Echte schrijvers stellen uit

Echte schrijvers stellen uit

Elke schrijver is bekend met uitstelgedrag. Professioneel uitsteller Nicolas Voet legt in zijn essay uit waar het gelummel vandaan komt, en waarom het broodnodig is. Lees meer

Terra Infirma (deel 1)

Terra Infirma (deel 1)

Terwijl het coronavirus zich in de eerste maanden van 2020 over de wereld verspreidde en verschillende overheden verschillende maatregelen troffen, observeerde Nicky Runge de gang van zaken in haar woonplaats Hongkong. Lees meer

Automatische concepten 39

Vraag geen cadeaus (en krijg iets beters)

Jarig zijn én wereldproblematiek willen aanpakken, Jozien Wijkhuis leed eronder. Haar tip aan de (virtuele) verjaardagsbezoeker: geef cadeaus die geen geld kosten, of stort een bedrag dat de jarige zelf cadeau kan doen aan een medemens in nood. Lees meer

 Anderhalvemetergymnastiek

Anderhalvemetergymnastiek

Voor illustrator Jente Hoogeveen kan 1 juli niet snel genoeg komen: dan mogen de eerste mensen weer mondjesmaats naar de sportschool. Hoe dat eruitziet? Lees meer

Alles vijf sterren: 25

Je bent niet alleen

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om de rubbers van je koelkast te vervangen of De ontdekking van de hemel te lezen. Lees meer

Tip: Ga naar je werk

Ga naar je werk

Ook als je kantoortuin of favoriete koffietentje met laptopaansluiting gesloten is, kun je naar werk. Nora van Arkel liet zich betoveren door het sprankje magie dat nodig is om onszelf van eindeloze pyjamadagen te bevrijden. Lees meer

 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 1

Een radslag weg

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om een Ottolenghi-recept uit te proberen of de badkamer opnieuw te betegelen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Tip: Ga een potje schaken

Ga een potje schaken

Jihane Chaara heeft een hobby uit de oude doos nieuw leven ingeblazen: het schaken. Het spel blijkt een grote metafoor voor het echte leven. Een tip om niet te haasten, je verbeelding in te zetten en natuurlijk om een vermakelijk spel te spelen. Lees meer

Kosmische Mixtape 1

Kosmische Mixtape

Een playlist met kosmische muziek om onze themaweek uit te luiden in stijl! Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

Alles Vijf Sterrenbeelden: Een kosmische quarantaine 7

De kosmische kijk- en luisterhoroscoop

Onze mediums hebben een horoscoop gemaakt om je weer terug op aarde te brengen. Voor als je even uit je hoofd en in je scherm of je speakers wilt. Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

 Kosmisch perspectief

Kosmisch perspectief

Tomas Mutsaers zoekt in zijn werk naar het wonderlijke van de wereld. Doelloos flanerend richt hij zijn lens met een kosmisch perspectief, zoals een telescoop door een wazige voorgrond van de atmosfeer kijkt, en scherpstelt op wat zich daarachter bevindt. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan