Asset 14

Snackbarman

Een van mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar is om socialer te zijn. Nu kan ik aardig sociaal overkomen als ik met vrienden in de kroeg zit, maar in het dagelijks verkeer ben ik een zombie die uitsluitend gesprekken voert in zijn hoofd. Het is niet zozeer dat ik verlegen ben, maar koetjes en kalfjes blijf ik lastige onderwerpen vinden. ‘‘Groet gewoon eens wat mensen,’’ moedigt mijn vrouw mij aan. Wonderbaarlijk genoeg is zij altijd potentie in mij blijven zien. ‘‘Je krijgt er zoveel voor terug!’’ Wat ik ervoor zou krijgen weet ik niet, maar het valt allicht te proberen.

Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven. Zoals elke woensdagochtend heb ik mijzelf met veel weerzin naar de sportschool gesleept. Voor de verandering heb ik mijn koptelefoon thuisgelaten, want muziek mag mijn beweeglijkheid dan wel stimuleren, het sluit mij nog verder af van de wereld dan ik vanuit mijzelf al doe. In plaats van stapels coupons die driftig geteld worden op het televisieschermpje voor me, bestudeer ik de mensen om mij heen, terwijl mijn voeten heen en weer trappen. Ik ken bijna iedereen van gezicht, al weet ik niet wie ik zou herkennen met normale kleding aan. Dan zie ik de snackbarman. Het zou niet vreemd zijn om hem te groeten; ik ben immers een vaste klant.

De snackbarman zit in een stoel die hij met zijn buikspieren eerst een aantal malen naar links en dan naar rechts draait. Elke keer dat ik mijn ene hand opsteek – met mijn andere hand de grip op het rubber verstevigend, zodat ik niet omkukel – draait hij net weg. Ik overweeg om deze moedige eerste poging tot sociaal contact in een plek die geen kroeg is, maar als mislukt te beschouwen. Dan bedenk ik dat enkele medesporters mijn gebaar gezien kunnen hebben. Ze zullen denken dat ik gek ben, waarmee elke mogelijkheid tot toekomstig contact in de kiem gesmoord is. Daarom houd ik mijn adem in tot de snackbarman mijn kant op draait en roep dan: ‘‘Hé, hallo!’’
God, wat klinkt mijn stem hard. Enkele mensen kijken mij met hun bezwete gezichten verbaasd aan. Ik wijs naar de snackbarman, om duidelijk te maken dat het voor hem bedoeld was. Hij lijkt niets te hebben gehoord.
Terwijl mijn voeten van de zenuwen extra hard trappen, schraap ik mijn keel en bulder dan door de sportzaal: ‘‘Voor drie euro patat zonder, een frikandel speciaal met extra veel curry en een groentekroket.’’

Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

Een instructrice komt naar mij toelopen. ‘‘Gaat alles goed? Het is goed dat je je frustraties eruit gooit, dat gevecht met die calorieën mag ik graag zien, maar je zorgt voor overlast.’’
‘‘Nee, nee,’’ grijns ik geruststellend, ‘‘ik had de akoestiek hier een beetje onderschat, maar ik wilde alleen hem even groeten.’’ Ik wijs weer naar de snackbarman, die net van zijn apparaat is gestapt en zijn gezicht dept met een handdoek.
‘‘Als jij zo graag met hem wil praten, waarom loop je dan niet gewoon even naar hem toe?’’
Ik wil de instructrice uitleggen dat het mij niet om een uitgebreid gesprek te doen is, enkel om wat vluchtig contact tussen buurtgenoten. Toch stap ik af en loop met haar mee naar de snackbarman.
‘‘Babik, ken jij deze jongen?’’ Babik kijkt me aan als een hoogbejaarde man die in een slijterij gevraagd wordt zich te legitimeren. Zijn zweet ruikt pittig.
‘‘Normaal heb ik een grote groene jas aan,’’ leg ik uit. ‘‘Zo om de week kom ik eten bij je halen. Eergisteren heb ik dat nog gedaan. Heerlijk was het weer.’’
Ik wacht tevergeefs op een blik van herkenning.
‘‘Eten bij mij halen? Waar heb jij het over?’’
Dan zie ik dat het de snackbarman helemaal niet is.

‘‘Sorry,’’ stamel ik, ‘‘wat ongelooflijk stom. Ik verwarde u met een andere Turk, ook met zo’n mooie snor.’’
In het gezicht van Babik maakt verwarring plaats voor ergernis. Zijn snor trilt ervan.
‘‘Ik ben een Koerd!’’ snauwt hij.
Ik kijk om mij heen. Iedereen in de zaal is gestopt met bewegen en slaat het gesprek gade. Alleen achterin heft een kreunende kerel onverstoorbaar zijn gewichten.
‘‘Nou ja, Turk, Koerd, wat doet het er ook allemaal toe?’’ lach ik hartelijk. ‘‘Ik wilde alleen maar vriendelijk doen! Nog een prettig nieuw jaar!’’
Zonder mij om te kleden ga ik naar huis. Morgen is er weer een dag.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Automatische concepten 70

Vertrouw de dingen die je met gemak doet

Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten van de Gerrit Rietveld Academie naar het beste advies dat zij ooit kregen. Vandaag: Geert Mul, die onder meer computeranimaties, installaties en sculpturen maakt. 'Als iets geforceerd was, dacht ik dat dat dan wel kunst zou zijn.' Lees meer

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Floris Alkemade trapte het nieuwe seizoen Zomergasten af. Tot al te boude uitspraken liet de Rijksbouwmeester zich niet verleiden. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Vergeetweek mixtape

Een onvergetelijke mixtape

Traditiegetrouw sluiten we onze themaweek af met een mixtape, met nummers gekozen door onze redacteuren. Welke muziek doet ons vergeten of herinneren? Welke artiest maakte het beste nummer over vergeten en welk nummer waren we zelf geheel vergeten - en misschien was dat maar beter zo? Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer