Asset 14

Rondleiding

De rondleiding zou om half negen beginnen. We waren om zes uur naar bed gegaan.
"Moeten we daar echt heen, lief? We hebben onze keuze toch eigenlijk al gemaakt?" gaapte mijn vrouw.
"Ik vind het belangrijk om alle basisscholen in de buurt bezocht te hebben. Anders is het toch geen eerlijke vergelijking? Dit is de laatste en dan hebben we ze allemaal gehad," bromde ik, en rolde uit bed. De kamer tolde. Ik merkte dat ik te kort geslapen had om een kater te hebben, ik was nog dronken. En een beetje wazig, want we hadden de avond afgesloten met een half pilletje. Niet dat na alle wodka’s daar nog veel van viel te voelen, maar het ging om het idee. Mijn wederhelft had die middag een prachtig gesprek geleid tussen de twee meest vooraanstaande Europese filosofen op het gebied van diagonale tijdsbeleving en dat diende gevierd te worden.
"Koffie?" vroeg ik dwingend.
"Kom op Kas, dit slaat nergens op. Annika is uit logeren, wij hebben de hele dag niks, hoe vaak komt dat nou voor? Laten we nog een paar uurtjes pitten en daarna op de bank hangen, stomme series kijken. Geen fucking schoolbezoek."
"Geen fucking gezeur, het is voorbij voor je er erg in hebt. En daarna kruipen we lekker terug in bed."

We haastten ons door een lange gang, langs kapstokjes en tekeningen. Toen wij het lokaal binnen kwamen, was de directeur al met zijn praatje bezig. Alle stoeltjes waren bezet.
"Jullie kunnen op de grond zitten hoor," lachte hij zijn gele tanden bloot. "De grond is hier brandschoon. Daar zorgt Hassan elke dag weer voor."
We hurkten neer. De collega-ouders om ons heen leken zoveel groter. En zoveel nuchterder.
"Goed, waar was ik?" zei de directeur. "O ja, mijn kanker."


Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

De directeur vertelde hoe hij zijn aanstelling op deze school aangeboden kreeg, toen hij zijn ziekte aan het overwinnen was.
"Ik zag dit als een teken van een hogere macht. En ik wist dat dat gevoel wederzijds was. Want voor mijn komst was dit schooltje, op z’n zachtst gezegd, een bende. Rode cijfers, rottende materialen, boze ouders, een corrupt bestuur en een lerarenteam dat alleen nog maar op de klok zat te kijken. Het stadsdeel maakte er geen geheim van al bezig te zijn aan een bestemmingsplan voor dit gebouw. Een grand-café zou het gaan worden, met kleine hapjes."
De directeur trok zijn kolossale neus omhoog, alsof kleine hapjes de weerzinwekkendste dingen waren die hij zich in kon denken.
"Ik kwam bij wijze van spreken uit de hemel vallen. Een deus ex machina. Een allerlaatste mogelijkheid om het onmogelijke mogelijk te maken."
Een corpulente vrouw met paars geverfd haar stak haar vinger omhoog.
"Ah, een vraag," lispelde de directeur verrukt.
"Hoe laat begint de rondleiding?" vroeg de vrouw.
"Dit is de rondleiding," grijnsde de directeur.
"Dit is geen rondleiding," murmelde verschillende mensen door elkaar heen.
"Maar ik leid jullie nu rond door de geschiedenis van deze school. Door mijn geschiedenis. En door de toekomst van jullie toekomst."
Ik moest denken aan wat een van de filosofen de vorige dag gezegd had. We trekken punten door de tijd, maar hebben geen oog voor de lijnen die door die punten verbonden worden. God, wat had ik trek in een broodje kebab.

"Ik had een droom," vervolgde de directeur. Hij klikte op zijn afstandsbediening, maar er gebeurde niks. Een minuut lang bleef hij klikken, steeds wilder zwaaiend naar de beamer. In het lokaal nam het geroezemoes toe. Uiteindelijk verscheen een foto van Martin Luther King op het scherm.
"Kan het even stil zijn?" sliste de directeur. "Ik vind het niet leuk als het niet stil is."
Op een paar mensen na, staakte iedereen zijn gesprek.
"Ik had dus een droom, en die droom was dat ik van deze school een topschool zou gaan maken. Want jullie zullen het wel niet geloven, maar dit was ooit dé school van de buurt. En misschien wordt het dat ooit weer eens, maar we hebben nog een lange weg te gaan."
Een man met getatoeëerde armen, stak een harige vinger omhoog.
"Zeg het maar?" vroeg de directeur hoopvol.
"Hebben jullie ook een knutsellokaal?"
De directeur leek daar even heel diep over na te moeten denken. "Weet je," sprak hij uiteindelijk opgelucht, "ik vind dat eigenlijk niet zo’n heel relevante vraag. Want ik beschouw het hele leven als een knutsellokaal."

De directeur vertelde verder, over hoe hij schoon schip had willen maken en op de eerste dag van zijn aanstelling meteen iedereen, van gymleraar tot overblijfmoeder, ontslagen had. Hoe hem dat enorm veel pijn had gedaan, maar het toch een offer was dat hij op zich had moeten nemen. Hoe hij het gevoel had gehad dat er in deze school een tumor zat die hij weg moest snijden. Dat het overlijden van de patiënt een risico was dat daarbij genomen diende te worden. Dat hij de enige was die dit in had kunnen zien en dat de hogere macht hem daarom hier naartoe had geleid.
"Mijn ziekte is de redding van deze school geweest, dat is de boodschap die ik jullie vandaag wil meegeven."
De volgende sheet toonde een roze balletje in een plas bloed.
"7 september 2009," zuchtte de directeur. "Niet alleen de school mocht verder leven, ook mijn balzak was een tweede kans gegund."
De getatoeëerde man stak opnieuw zijn vinger op.
"Jij bent nu al zo’n twee uur aan het kleppen, ja, maar het lijkt me toch wel aardig om nog iets van het gebouw te zien."
"Juist," viel de paarse vrouw hem bij, "dat is toch waarvoor we gekomen zijn."
"Nou nou," zei de directeur met overslaande stem, "jullie hoeven niet zo bitchy te doen. Ik ben hier wel een stukje van mezelf aan het geven hoor. En dat is ook een deel van het helingsproces. Dat je durft te staan voor wie je bent en dat je daar dan ook weer achter kan staan om het te omarmen. Maar misschien kunnen jullie dat niet aan. Kijk eens diep in jezelf, zou ik willen zeggen."
Hij stampvoette het lokaal uit en sloeg de deur dicht.

Eerst wat onwennig, maar steeds trefzekerder verlieten de mensen stuk voor stuk het lokaal. Mijn wederhelft had ongeduldig gewacht tot ook ik op zou staan, maar mijn been was in slaap gevallen.

"We racen zo naar huis, tukken tot het avond is en het zal net zijn alsof dit allemaal maar een rare droom was," opperde ze in haar allerbeste poging om vergevingsgezind te klinken. Inmiddels waren wij, op een vrouw in een rolstoel en een man met een tulband na, de enige overgeblevenen.

Toen ik eindelijk overeind wist te komen, liep net de directeur weer naar binnen. Hij had een blauw konijnenpak aan.
"Hallo, ik ben Meneertje Pluimenmans. Vanaf hier neem ik het over. Want dat gekke stoute directeurtje heeft wel genoeg gebbabeldebbabeld. Jullie grote brave papa- en mamamensjes willen vast superdepupergraag zien, waar al die lekkere malle kindjes alles over het leven leren."
Hij schudde met zijn staartje; de rondleiding ging beginnen.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

Automatische concepten 70

Vertrouw de dingen die je met gemak doet

Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten van de Gerrit Rietveld Academie naar het beste advies dat zij ooit kregen. Vandaag: Geert Mul, die onder meer computeranimaties, installaties en sculpturen maakt. 'Als iets geforceerd was, dacht ik dat dat dan wel kunst zou zijn.' Lees meer

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Floris Alkemade trapte het nieuwe seizoen Zomergasten af. Tot al te boude uitspraken liet de Rijksbouwmeester zich niet verleiden. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Vergeetweek mixtape

Een onvergetelijke mixtape

Traditiegetrouw sluiten we onze themaweek af met een mixtape, met nummers gekozen door onze redacteuren. Welke muziek doet ons vergeten of herinneren? Welke artiest maakte het beste nummer over vergeten en welk nummer waren we zelf geheel vergeten - en misschien was dat maar beter zo? Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer