Asset 14

Koortsdromen

De tramconducteur is een olijke Antilliaan met een strooien hoed. Zijn hokje is versierd met kleurige veren en conservenblikjes.
‘‘Heeft u ook gevulde koeken?’’ vraag ik aan hem.
‘‘Natuuuuuuurlijk’’, lacht hij z’n tanden bloot. Hij schuift zijn bakje met wisselgeld naar voren en haalt uit de ruimte daarachter een in plastic verpakte koek vandaan.
‘‘Dat is dan vijftig eurocent.’’
Ik hou m’n OV-chipkaart voor de automaat. In plaats van een piep klinkt het geluid van een kat die op z’n staart getrapt wordt. “Memory full”, staat op het schermpje te lezen.
‘‘Jij hebt hem zeker vol gezet met stoute films?’’ vraagt de conducteur. ‘‘En ben je nou geil of wil je een koekje?’’ Na deze opmerking maakt hij een dansje met zijn handen in de lucht, ook al klinkt er nergens muziek. Een vrouw met een rollator zucht vermoeid.
‘‘Ik wil me nergens mee bemoeien,’’ zegt zij, ‘‘maar is het niet een beetje inefficiënt om in je dromen het openbaar vervoer te nemen? Ik bedoel, je kan ook vliegen, of gewoon van de ene naar de andere plek transformeren.’’
‘‘Maar misschien houdt die jongen gewoon heel erg van de tram. Dan mag hij er toch van dromen?’’ zegt de conducteur vertederd. Opeens valt me op dat hij voor een olijke Antilliaan wel erg op Adolf Hitler lijkt.
‘‘Ja, dat doet allemaal maar tegenwoordig’’, zegt de vrouw. ‘‘Maar wij droomfiguranten moeten maar weer overal opduiken, zwaar onderbetaald en zonder een greintje respect.’’

Ik word wakker met een vaag schuldgevoel en een hoofd vol snot. Het hele dekbed is doorweekt van het zweet. Langzaam dringt het tot me door. Het begon gisteren met hoofdpijn en keelpijn en daarna kwamen de rillingen. Mijn werk heb ik toen voor de hele week afgezegd. Mijn verloofde heeft onze dochter vanmorgen naar de crèche gebracht en is daarna naar haar werk gegaan. Deze dag breng ik dus alleen thuis door en is bedoeld om ziek te zijn. Ik kijk op de wekker en zie dat het negen uur is. Verder slapen zou fijn zijn, maar dan moet eerst het bed opnieuw worden opgemaakt. Bewegen gaat moeizaam, het lichaam lijkt nog te slapen. Dan schiet er opeens iets door mijn hoofd wat voor een troostrijke opleving zorgt. Een lichtpuntje. Vandaag zal er een pakketje voor me bezorgd worden. Gisteren heb ik op bol.com Hurts Like Sunshine besteld, de driedubbel-elpee met daarop alle b-kanten van Katy Says No verzameld. Het zal fijn zijn om vanmiddag op de bank met een kop thee naar de muziek te luisteren en het boekwerk dat bij de plaat hoort door te bladeren.

Het bed is opgemaakt, ik heb even onder de douche gestaan, een kop kamillethee gedronken, een beschuitje gegeten en de krant doorgebladerd. Nu lig ik weer op bed. ‘‘Als ik de bel maar hoor, wanneer Bol voor de deur staat’’, denk ik en zak dan weg. Ik dobber door een donkerblauw riool. ‘‘Efficiëntie is nooit jouw sterkste kant geweest hè?’’ hoor ik de vrouw met de rollator zeggen. De ‘s’ klinkt alsof haar gebitje niet helemaal goed zit.

Illustratie: Gino Bud Hoiting

Ik schrik wakker van de deurbel, die erg lang ingedrukt wordt. Het klinkt als een allerlaatste poging. Met al mijn kracht stap ik uit bed, pak mijn ochtendjas en ren de trap af. ‘‘Als de buren maar thuis zijn, mocht ik het toch net niet redden,’’ zeg ik tegen mezelf. Ik loop door de gang, doe de deur open, loop de volgende trap af en vraag me vervolgens af waar ik eigenlijk ben. Zo groot was dit huis toch ook weer niet? De bel wordt weer ingedrukt. ‘‘Pakketje!’’ hoor ik de postbode schreeuwen. Zijn stem lijkt wel een beetje op die van de tramconducteur. Dan begint hij op de deur te bonzen. Ik sta nu in een doodlopende gang en het geklop lijkt van alle kanten te komen. Ik draai me om, maar de andere kant blijkt ook doodlopend te zijn. Moedeloos zak ik ineen op de grond. Dan hoor ik het geklop van onder me komen. ‘‘Komt er nog wat van?’’ buldert de tramconducteur. ‘‘Aufmachen!’’ Dan hoor ik een andere stem, die ik niet meteen kan plaatsen. ‘‘Laat hem toch, hij is op een plek waar niemand bij kan.’’ Vervolgens wordt de gang opgelicht door tientallen gekleurde discolampen en in de verte klinkt de nieuwe plaat van Justin Timberlake. ‘‘Waar is dat feestje?’’ zegt de tweede stem plagerig. Nu pas hoor ik dat het de stem is van Sacha de Boer. Dan begint de gang te kantelen en glijd ik met toenemende vaart naar beneden. Ik zie de dode muur op me af komen, maar het blijkt een pannenkoek te zijn waar ik in een keer doorheen schiet. Even vlieg ik door een paars luchtruim waar stapelwolken in de vorm van cowboys koehandel spelen. Dan schiet ik weer overeind in mijn eigen bed. Even weet ik niet meer wat ik moet doen. Ik bedenk dat ik moet ademen. Ik zweet weer van alle kanten en mijn keel voelt alsof ik de Sahara heb ingeslikt. De bel klinkt ditmaal bescheiden.

Voor de deur staat een dik mannetje met een blauw pak. ‘‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’’ zegt hij.
‘‘Ja, u belt toch bij mij aan?’’ stamel ik.
‘‘Mijn excuses,’’ zegt het mannetje, ‘‘maar ik ben de draad kwijt. Waarmee kan ik u helpen?’’ Dan herken ik hem pas. Het is Billie, de virtuele assistent van bol.com.
‘‘Wat is dit nu weer voor suffe droom?’’ jammer ik.
‘‘Ik begrijp het niet helemaal. Wilt u daarom contact opnemen met de klantenservice?’’ vraagt Billie stoïcijns. Ik sla de deur dicht.

Ooit zei ik tegen iemand het zo jammer te vinden dat ik mijn dromen meestal zo snel weer vergeet. Die persoon raadde mij toen aan om voortaan een boekje naast mijn bed te houden. Zo kon ik die dromen meteen noteren. Dat leek een aardig idee, maar mijn geest ging vervolgens rare spelletjes met me spelen. Ik schreef mijn dromen op en sliep weer verder, om er de volgende ochtend achter te komen dat alle pagina’s leeg waren. Het enige dat ik voortaan van mijn dromen onthield was dat ik de dromen in mijn dromen aan het papier had toevertrouwd, maar aangezien dat papier ook weer gedroomd was had ik er helemaal geen reet aan. Daar ben ik nu ook een beetje bang voor. Er zijn genoeg aanwijzingen dat ik daadwerkelijk wakker ben en deze column dus niet voor niets schrijf. Zo had ik net mijn verloofde aan de telefoon. ‘‘Annika heb ik bij je tante gedropt,’’ zei ze. ‘‘We waren helemaal vergeten dat het vandaag tweede paasdag is, de crèche is natuurlijk gesloten.’’ Vervolgens begreep ik dat ik dus ook voor niks op mijn pakketje had gewacht. Maar is het wel echt Pasen? Ik ben net even de deur uitgegaan om keelsnoepjes te kopen en het leek wel winter. Daar klopt dus toch echt iets niet. Mocht ik zo wakker worden dan hoop ik dat alles weer normaal is, dan hoop ik dat ik beter ben.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Hard//talk: Evita 3.0 1

Evita 3.0

De voormalige Argentijnse president Cristina Fernández de Kirchner overleeft een aanslag op haar leven, maar een twaalfjarige gevangenisstraf vanwege corruptie hangt boven haar hoofd. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 3/3: Métro

In ieder geval bleven we stuurloos - Métro

Zelfs de sterkste vriendschappen leden aan betonrot. Vrienden verjaren hier als sprinkhanen, hele groepen ontstonden en verdwenen in enkele seizoenen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 2/3: Á pied

In ieder geval bleven we stuurloos - À pied

 Voor eenzaamheid heb je geen kostschool nodig. Niemand keek op wanneer ik ‘DRRRAAAAK’ schreeuwde zonder mijn pas te vertragen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 1/3: Vélo

In ieder geval bleven we stuurloos - Vélo

Tijdens een afdaling vol kinderkoppen ging mijn hangslot uit zichzelf op slot, waarna mijn sleutelbos in een nabijgelegen afvoerputje verdween. Lees meer

Automatische concepten 77

Lang niet alles klopte bij Zomergast Bessel van der Kolk

Van een echt gesprek kwam het niet, zag Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Nieuws in beeld: Het kind in het badwater terugvinden

Het kind in het badwater terugvinden

Amerikaanse onderzoekers wisten het geheugen van 150 ouderen te verbeteren middels een schokkend badmutsje. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Martine Bontjes legt een link tussen de porseleincollecties van het Rijksmuseum en de rol van vrouwen in de Chinese cultuurgeschiedenis. Lees meer

Automatische concepten 78

De natuur huilt droge tranen

Europa maakt waarschijnlijk het ergste droogteseizoen mee in ruim 500 jaar. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Automatische concepten 76

Een ontwapenende Raven van Dorst kaatste de bal regelmatig terug

Zomergast Raven van Dorst was openhartig en verlangde hetzelfde van Janine Abbring. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

 1

Tijd voor een dekoloniale Indië-herdenking!

Benjamin Caton organiseert jaarlijks op 16 augustus een dekoloniale Indië/Indonesië-Nederland Herdenking, omdat een grote en groeiende groep mensen zich niet gezien voelt door de Nationale Indië-herdenking, een dag ervoor. Lees meer

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Lieke Marsman bleek een eerlijke en grootmoedige Zomergast, met liefde voor het onverklaarbare en het ongemakkelijke. Lees meer

Nieuws in beeld: Van Trump mag de FBI de pot op

Van Trump mag de FBI de pot op

Elf 'topgeheime' documenten nam de FBI mee van Donald Trumps landgoed. Hij wil ze terug. Lees meer

Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Nieuws in beeld: Iedereen voor? Hallo?

Iedereen voor? Hallo?

De weinige Tunesiërs die kwamen opdagen voor het referendum, stemden massaal voor meer macht voor de zittende president. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!