Asset 14

Energieleveranciers

‘‘Goedemiddag, u spreekt met Wilma Brouwer van Oxxotron. Komt het gelegen?’’
Ik denk aan alle dingen die ik vandaag van plan was te doen en alle dingen die toch niet meer gaan lukken.
‘‘Meneer van Royen, bent u daar nog?’’
‘‘Ja, mevrouw Brouwer, ik ben er nog. Steek maar van wal.’’
Eigenlijk heb ik hier helemaal geen zin in. Maar wanneer heb ik nou wel zin in zoiets? De afgelopen dagen had ik al vijf gemiste oproepen van een anoniem nummer. Ze zullen het net zo lang blijven proberen tot ze beet hebben.
‘‘Ik zie in onze administratie dat u twee maanden geleden bent overgestapt.’’
‘‘Ja, daar ben ik eerder over gebeld. En zoals ik toen ook benadrukte, het is niets persoonlijks. Echt niet. Ik ben altijd tevreden geweest over uw diensten.’’
‘‘Dat is fijn om te horen.’’
Wilma klinkt ontroerd op een zakelijke manier.
‘‘Het is alleen dat Electragal met een aantrekkelijk aanbod kwam.’’
‘‘Wij weten van dat aanbod. En inderdaad, het is een aanbod dat zeer aantrekkelijk klinkt. U zou wel gek zijn om daar niet op in te gaan.’’
‘‘Nou, fijn dat u dat begrijpt.’’
De toon van deze conversatie is mij veel te begripvol. Het moet wel gek lopen als Wilma mij niet krijgt waar ze me hebben wil.
‘‘Natuurlijk begrijpen we dat. Maar laten wij u nou een nóg aantrekkelijker aanbod kunnen doen. Wij zitten immers ook niet stil, wij leren ook.’’
‘‘Mevrouw Brouwer, het doet me goed om dat te horen. Maar ik heb geen zin om elke keer dat iemand iets leert weer over te moeten stappen. Zo kan ik wel aan de gang blijven.’’
‘‘Maar ons doel is dat u juist niet aan de gang blijft. Juist niet! Ons doel is om u thuis te laten komen. Daar waar het veilig is. Daar waar u uzelf kunt zijn.’’
De deurbel gaat.

‘‘Bent u de hoofdbewoner van dit adres?’’
Het mannetje onderaan de trap heeft een groene regenjas en een hagelwit gebit.
‘‘Ja, zo zou je dat kunnen zeggen.’’
‘‘Ik ben Olle Buisman van Kernia. Mag ik u wat vertellen over de toekomst van uw energie? Zoals u wellicht weet verandert de wereld en wij willen dat u met ons mee verandert.’’
Ik denk aan alle dingen die ik vandaag van plan was te doen en alle dingen die toch niet meer gaan lukken.
‘‘Komt u maar naar boven. Ik moet wel eerst even een telefoontje afhandelen.’’
Terwijl ik mevrouw Brouwer mijn geboortedatum en bankrekeningnummer doorgeef, wijs ik meneer Buisman de bank. Hij haalt een ordner uit zijn tas, legt deze in zijn schoot. Met zijn duim langs een stapeltje papieren ritselend, staart hij naar de muur, waar een tekening van mijn dochter hangt. Hij lijkt er iets in te zien wat ik nog niet ontdekt heb.
‘‘Oh nee, oh nee,’’ kreunt mevrouw Brouwer. ‘‘De computer lijkt vast te lopen. Ja hoor, daar gaat-ie. Helemaal potjevast. Waarom loopt de computer nou altijd vast?’’
‘‘Dat weet ik niet.’’
‘‘Mag ik u even in de wacht zetten? Alstublieft? Dan kunnen we het zo netjes afronden. We waren er echt bijna.’’
Ik zet mijn telefoon op de luidspreker en leg hem op tafel. Enkele seconden luisteren Buisman en ik samen naar het wachtmuziekje. Het is Céline Dion die zingt over haar hart.
‘‘Blijft toch een klassiekertje hè,’’ zegt Buisman weemoedig.
‘‘Wilt u misschien koffie? Of iets anders?’’
‘‘Nou, een glas water zou er zeker wel ingaan.’’
Terwijl ik een glas onder de kraan houd, denk ik aan alle verkopers die ik het in mijn leven naar de zin heb proberen te maken. Uiteindelijk blijft het kopen van hun product toch de meest effectieve manier om van ze af te raken. Maar voor je het weet staat hun concurrent voor de deur. Het houdt al met al nooit op.

Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

Meneer Buisman neemt een slok en begint aan zijn verhaal.
‘‘Al die energieleveranciers die de goedkoopste beloven te zijn, het is toch om gek van te worden. Die belofte maken wij dus heel expliciet niet.’’
Hij spreekt het woord ‘expliciet’ uit alsof het een zure mat is.
‘‘Wat beloven jullie dan wel?’’ vraag ik en ga naast hem op de bank zitten.
‘‘Eerlijkheid. Omdat dat is waar we in geloven. Zonder eerlijkheid zijn we toch nergens?’’
Buisman laat een stilte vallen, zodat ik kan nadenken over deze vraag. Samen kijken we naar de kindertekening. Céline Dion begint voor de derde keer aan haar lied.
‘‘Meneer Buisman? U zei toch dat u van Kernia was?’’
‘‘Dat is correct.’’
‘‘Waarom staat er dan EasyGreen op uw jas?’’
Meneer Buisman leest vol ongeloof de letters op zijn borst.
‘‘Nee,’’ kermt hij. ‘‘Nee, niet weer.’’
‘‘Wat is er dan gebeurd?’’
‘‘Ja, wat is er dan gebeurd? Ik heb het weer eens verkloot, dat is er gebeurd.’’
‘‘Ach, wat maakt het uit? EasyGreen heette dus eerst Kernia, so what?’’
‘‘EasyGreen heeft nooit Kernia geheten. EasyGreen was eerst Stabilio. Kernia is met Pulsia samengegaan als Oxxotron. Volg je het nieuws dan niet? Ik werk daar al twee jaar niet meer, en nog steeds...’’
Buisman begint luidruchtig door zijn neus te ademen, terwijl zijn hoofd steeds roder wordt.
‘‘Zo onprofessioneel, zo onprofessioneel,’’ jammert hij. Dan pakt hij de ordner van zijn schoot en slaat hem keihard tegen zijn gezicht.
‘‘Rustig nou,’’ hoor ik mezelf zeggen. ‘‘Zo erg is het toch niet. U bent toch ook maar een mens?’’
De tweede keer klinkt de klap stukken harder. Een straal bloed loopt uit Buismans neus en verspreidt zich over de papieren. Op dat moment houdt Dion op met zingen.

‘‘Meneer van Royen? Bedankt voor het wachten. De computer doet het weer, hoor.’’
Meneer Buisman springt op van de bank en grist mijn telefoon van tafel.
‘‘Wilma? Ben jij het echt?’’ Er klinkt een snik in zijn stem.
‘‘Met wie spreek ik?’’ vraagt mevrouw Brouwer verward.
‘‘Olletje. Jouw Olletje. Dit kan toch geen toeval zijn. Ik was hier net om meneer van Royen te overtuigen naar Kernia over te stappen.’’
‘‘Kernia?’’
‘‘Godverdomme, EasyGreen dus.’’
‘‘Olle, waarom heb je me verlaten?’’
‘‘Dat weet je best, stoppendoosje, er was geen andere mogelijkheid. Ik was angstig. Jij verdiende beter.’’
‘‘Ik wilde niet beter. Ik wilde jou. Jij was alles voor me: m’n gas, m’n licht, m’n meterstanden.’’
Er valt een traan uit Olle’s ooghoek, deze vermengt zich met het bloed.
Ik denk aan alle dingen die ik vandaag van plan was te doen en alle dingen die toch niet meer gaan lukken.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Galatea 1

Galatea

Een bezoek aan een Airbnb aan zee blijkt ook een bezoek aan asfalt, beton en een cementfabriek te betekenen. Andrea Koll plaatst dit beeld in dit door haar zelf geïllustreerde, tweestemmige gedicht tegenover het beeld van de door Pygmalion uit ivoor gemaakte Galatea. Lees meer

Nieuwe Barbaren 1

Nieuwe Barbaren

Met het essay 'Nieuwe barbaren' over de Kafkaëske, sci-fi serie Severance won Jacob Koolstra in 2024 de Drift Essaywedstrijd. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst 7

Dit maakten onze 1.660 kunstverzamelaars mogelijk in 2023

Kunstverzamelaars dragen bij aan onze missie om nieuw talent te ondersteunen. We leggen graag uit hoe we de donaties in 2023 hebben besteed. Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 7

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 3)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 6

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Nooit Verzonden - wacht op titel

Afscheidsbrief aan een waardeloze dokter

Er zijn nog steeds dokters die de gezondheidsklachten van hun patiënten niet serieus nemen. Luuk Schokker schreef een openhartige brief aan één van hen. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Steun Hard//hoofd en verzamel kunst!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe schrijvers en kunstenaars. We zijn al dertien jaar gratis toegankelijk en advertentievrij. Zo’n vrije ruimte is harder nodig dan ooit. Steun de makers van de toekomst; sluit je vóór 1 juli aan als kunstverzamelaar en ontvang in juli een unieke print van Hanane El Ouardani!

Word kunstverzamelaar