tickets
Asset 14

Een viespeuk

Mijn echtgenote had me afgeraden te gaan en niet alleen omdat mijn nette broek de enige broek was die niet in de was zat. "Een avondje zuipen met vrienden, uitgerekend wanneer je de volgende dag in alle vroegte zo’n belangrijk gesprek hebt? Je wil dan toch lekker helder zijn in je hoofd?" Ik wuifde haar bezwaren weg. "Ach, je kent me toch, ik ben toch al nooit helemaal helder in mijn hoofd. Bovendien zijn wij ook allemaal de jongsten niet meer. Misschien dat ik het zelfs wel gewoon bij thee houd. Zo’n heerlijk glas muntthee, daar kan toch geen bier tegenop?"

Bier misschien niet, maar de jenever, wijn en whisky smaakten behoorlijk goed naast het bakkie bladeren. Het werd later en later en daarna steeds vroeger en van de laatste paar glazen, het afscheid en mijn fietstocht naar huis kon ik mij niet meer herinneren dan een wazige vlek en iets met een schreeuwende shoarmabakker. Het mag al met al een wonder heten dat alles vanmorgen zo piekfijn verliep. Ik had me dan wel bijna verslapen, maar in recordtempo was ik in mijn kleren gestapt en voordat de rest van het gezin wakker werd had ik het huis verlaten. Tijdens de heenreis voelde ik nauwelijks zenuwen, de gehele treinrit zat ik verdiept in mijn boek. En tijdens het sollicitatiegesprek hoorde ik mezelf uiterst gevat mijn twee competenties toelichten en zag ik mijn ondervragers met regelmaat grinniken. Het verliep, zogezegd, vlekkeloos.

Deze terugreis hoef ik mezelf voor de verandering dus niet gek te maken met alle dingen die ik eigenlijk had moeten zeggen. Ik kan in alle rust mijn boek verder lezen. En wat een prachtig boek is dit zeg. Werkelijk op elke pagina staat wel een zin die mij tot tranen toe weet te roeren. Dit is een van die zeldzame kunstwerken die mij niet alleen doen vergeten waar ik ben, maar ook dat ik ben. "Wacht niet op mij, Florentine," had de stem gesproken, "in het licht van jouw ogen loop ik toch altijd achter. Voorbij de rotsen woont mijn verdriet, je mag nu vluchten." Florentine snikte. "Nee," zei ze, "ik wil niet alleen gaan. Ik wil samen smelten. Mijn hart is een capsule die niet mag worden afgevuurd."

Ter hoogte van Hilversum weet er iets door mijn meditatieve cocon heen te dringen. Wanneer ik het opmerk, begrijp ik dat het er de hele tijd al was, als het gezoem van een verwarming, of het tikken van een klok. Maar waar die huiselijke geluiden met enige wilskracht nog wel uit het bewustzijn kunnen worden verdrongen, geldt voor de stem van de passagier achter mij dat, eenmaal opgemerkt, er geen mogelijkheid is om hem niet meer te horen. De stem is schor, kapot zou je ook kunnen zeggen, en fluistert op een toon van smerige samenzwering, vunzige voorstellen en gore geheimen. De persoon aan de andere kant van de lijn zal wel een smeerpijp zijn van het ontvangende soort. Terwijl ik probeer thuis te brengen in welke taal mijn achterbuurman spreekt, merk ik zijn geur op. Het is een geur zo zuur en penetrant, dat het ongelooflijk is dat hij me eerder niet was opgevallen. Nu heb ik steevast last van een verstopte neus als ik kort geslapen heb, maar toch. Deze man lijkt de dag begonnen te zijn met rauwe knoflook en geschifte melk.

Foto: Jan Postma

Naarmate de treinrit vordert gaat de viespeuk tegelijk sneller en zachter praten, alsof hij doorheeft dat hij afgeluisterd wordt. Niet dat het veel uitmaakt, ik ken de taal toch niet die hij spreekt. Ik probeer me maar weer te richten op mijn boek. Florentine had gezien hoe het hemelgewelf zich opende. Ze sprak: "eeuwigheid, neem mij mee, naar een zee van boterbloemen. Ik zal opaal zijn. Ik zal schitteren." Mijn ogen blijven de letters volgen, maar ik moet vechten tegen de neiging om mezelf om te draaien, zodat ik kan zien hoe de goorling eruit ziet. Zijn gezicht zal wel onder de korsten en zweren zitten. Hopelijk hoeft hij er niet eerder uit dan ik, want dan kan ik een blik op hem werpen wanneer ik de trein verlaat. Gelukkig zit hij er nog steeds wanneer we aankomen op Amsterdam Science Park. Mijn hart klopt in mijn keel wanneer ik opsta en langs hem loop.

Hij blijkt een fris geschoren jongen, niet veel ouder dan ik, en draagt een brilletje met hoornen montuur. Zijn haar glimt en zijn huid glanst. Hij houdt geen telefoon in zijn hand en ik zie ook niets in zijn oor zitten. Toch prevelt hij door, met beschaamde blik.

Op het station loop ik langs de stilstaande trein een paar meter de verkeerde kant op, om door het raam heen het andere oor te inspecteren. Daarin ontbreekt eveneens apparatuur. Het is vreemd dat de stank hier op het perron nog steeds zo dichtbij lijkt te zijn. Dan strijk ik mijn wijsvinger langs mijn hoofd, alsof ik opeens bedenk dat ik toch de andere kant op moest. Terwijl ik mij omdraai, steek ik nonchalant een hand in mijn broekzak. Op dat moment realiseer ik me twee dingen. Ten eerste dat de jongen psychische problemen mag hebben, maar wel bijzonder beschaafd is. Hij hoopt zo min mogelijk op te vallen door de gesprekken in zichzelf zo zacht mogelijk te voeren. Iemand moet die arme drommel een keer duidelijk maken dat in dit kakofonische tijdperk een tegenovergestelde benadering vele malen effectiever zal zijn. Het tweede is dat mijn broekzak gevuld is met repen vlees en knoflooksaus.

"Nee, niet in mijn zaak!" hoor ik, ergens achterin mijn hoofd, de shoarmabakker schreeuwen. Voordat ik de pantalon verder inspecteer, weet ik al wat ik erop aan zal treffen. Even hoop ik nog dat het mee zal vallen. Maar nee, beide pijpen zitten onder de vetvlekken en aangekoekte kotskorsten.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Tip: Wees een exoot

Wees een exoot

Eva van den Boogaard ontwaakt in een onbekend huis. Is zij hier de vreemdeling? Of is het vooral vreemd dat haar gastheer haar dat laat denken? Een tip om je niet neer te leggen bij xenofobie. Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan