Asset 14

Een goed mens

In mijn mandje liggen een zestal biertjes en een pizza, want als de rest van het gezin uit logeren is doe ik graag alsof ik weer student ben. Achter mij in de rij zit een vrouw in een rolstoel. Haar met pakken havermout gevulde mand rust op haar schoot, achter een paneel vol knopjes en schakelaars. Aan een stang hangt een monitor, waarop getallenreeksen worden vertoond. Verscheidene buisjes verdwijnen in een hagelwit gezicht, waarvan enkel de mond lijkt te kunnen bewegen. Deze snerpt tegen het kassameisje: ‘‘Jij gaat mij dus helpen hè.’’
Ik zie de schrik in de ogen van het meisje. Het is dan wel niet mijn favoriet met de sproeten, maar dit gehoofddoekte exemplaar mag er ook zeker wezen.
‘‘Maar mevrouw, ik weet niet…’’ zegt ze en dan onderbreek ik haar.
‘‘Ik help haar wel even hoor.’’
‘‘Wat ontzettend aardig van u’’, zegt het meisje, dat volgens haar bordje Dilara heet.
‘‘Ach Dilara’’, zeg ik, ‘‘het is geen moeite. Ik help graag mijn medemens, zeker rond de kerstdagen.’’

Illustratie: Friso Blankevoort

Ik leg de pakken havermout een voor een op de band en Dilara scant ze. De vrouw houdt het proces als een wassen beeld in de gaten.
‘‘Dat is dan veertien euro vijfenzestig’’, zegt Dilara werktuigelijk tegen mij.
‘‘Ik zit hier hoor’’, kraakt de vrouw.
‘‘Ja, natuurlijk. Kan ik u verder helpen om…’’ probeer ik voorzichtig.
‘‘Achterste vak’’, sist ze, angstig dat iemand de transactie op zal merken.
‘‘Achterste vak?’’ bibbert mijn stem.
‘‘Om m’n nek’’, zegt ze, op een toon alsof wij dit reeds honderd keer hebben doorgenomen.
Ik zie nu pas dat er twee handtasjes om haar nek hangen, een paarse en een groene. Ik durf niets meer te vragen, dus doe de groene open.
‘‘Nee, de paarse. Of wilde je die vaatdoek soms met medicijnen betalen?’’
‘‘Nou, vaatdoek, ik vind niet dat u…’’
Ik zie Dilara met haar hoofd schudden en slik mijn woorden in.

In het achterste vak van het paarse tasje zit een portemonnee. Deze heeft goddank maar één vak. Er zit een pinpas in. Met trillende hand steek ik hem in het apparaat.
‘‘Wat is uw co-co-code, mevrouw?’’ hoor ik mezelf vragen.
‘‘Jij denkt dat ik niet goed bij mijn hoofd ben?’’
Ik weet niet meer wat ik moet zeggen. Ik staar naar de inmiddels gigantische rij achter ons. In de verte zingt Mariah Carey.
Dan fluistert de vrouw: ‘‘linkerkant van m’n rechterschoen.’’

Ik zak door mijn knieën en laat mijn hand langs de steenkoude enkel glijden. Daar vind ik een afgescheurd stukje papier. Ik lees de cijfers drie keer, stop het briefje terug, kom omhoog en toets de code in.
Dan stop ik de pinpas terug in de portemonnee en de portemonnee in het achterste vak van de paarse tas. Elke handeling wordt met de grootste concentratie verricht. Als ik klaar ben acteert iemand in de rij een applausje. Maar we zijn er nog niet.

Onderin het mandje ligt een plastic tas, daar worden de pakken havermout in gecommandeerd. Vervolgens dient het lege mandje van de schoot getild en in de stapel met mandjes gezet. Ten slotte moet de plastic tas weer op de schoot geplant. En daar gaat het mis.

Anderhalve seconde blijft de tas netjes staan, voordat het ding begint te kapseizen. Met doffe klappen storten de havermoutpakken op de grond en een van hen drukt onderweg iets in op het paneel. Op de monitor schieten de getallen omhoog en er klinkt een alarmerend piepje.
‘‘Gore klootzak,’’ kermt de vrouw. Er lijkt zowaar een uitdrukking op haar gezicht te komen, maar dat zal de projectie van mijn eigen paniek wel zijn.

Ik zeg tegen mezelf dat alles nu op handelen aankomt; er staat een leven op het spel. Dit is zo’n situatie waarvan helden beweren dat ze niet nadachten, maar werden overgenomen door hun intuïtie. Heldhaftig voel ik mij echter niet, wanneer ik met een klamme vinger een willekeurig knopje indruk. Maar blijkbaar heb ik goed gegokt, want het piepen stopt meteen en de getallen komen tot rust.

De pakken hebben het ook overleefd. Ik stop ze terug in de tas en probeer het gewicht zo te verdelen dat het stabiel op de schoot kan rusten. Tijdens al deze handelingen zwijgt de vrouw. Wanneer alles goed staat, doe ik een stap achteruit. Als een jongetje dat voor het eerst een modelvliegtuig in elkaar heeft gezet kijk ik naar de vrouw in de rolstoel.
‘‘Moordenaars’’, hoor ik haar grommen, ‘‘enge, slechte mensen.’’
Wanneer ik het met onverwachte vaart wegscheurende voertuig tracht te ontwijken, kukel ik bijna in de stapel mandjes.

Na mijn evenwicht te hebben teruggevonden, draai ik mij behoedzaam om. Dilara staart naar haar kassa, de mensen in de rij bestuderen hun boodschappen. Mariah zingt haar laatste noot.
‘‘Ik ben geen slecht mens, ik ben een goed mens’’, zeg ik tegen niemand in het bijzonder. Dan ga ook ik ervandoor, om er thuis pas achter te komen dat ik mijn bier en pizza in de supermarkt heb laten liggen.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Friso Blankevoort (a.k.a. Freshco) is een illustrator/designer die woont en werkt in Amsterdam. De skateboardcultuur heeft een grote invloed op zijn werk, dat ook beïnvloed wordt door de traditie van grafisch ontwerp in Nederland.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Floris Alkemade trapte het nieuwe seizoen Zomergasten af. Tot al te boude uitspraken liet de Rijksbouwmeester zich niet verleiden. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Vergeetweek mixtape

Een onvergetelijke mixtape

Traditiegetrouw sluiten we onze themaweek af met een mixtape, met nummers gekozen door onze redacteuren. Welke muziek doet ons vergeten of herinneren? Welke artiest maakte het beste nummer over vergeten en welk nummer waren we zelf geheel vergeten - en misschien was dat maar beter zo? Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer

De Ander (Vergeten)

De Ander (Vergeten)

Annelies van Wijk vraagt zichzelf nog voor ze is opgestaan om naar de ander te kijken. Dit gaat over zitten in een tweepersoonsbed,
Eenzaamheid die in alleen zijn verandert en een vijver in het matras met een eendenmoeder erin. Lees meer