Olaf heeft pannenkoeken voor ons gebakken en Brechtje maakte er een rijke salade bij. Wij zijn al een tijd met dit stel bevriend, maar toch is het de eerste keer dat mijn vrouw en ik bij ze over de vloer komen. Wanneer Olaf mij de poedersuiker aanreikt, kruist zijn blik die van mijn wederhelft. We hebben het over politiek en popmuziek. Brechtje lacht zenuwachtig om mijn grappen. De avond is nog jong.
Het is alweer anderhalve maand geleden dat ik Olaf voor het laatst gesproken heb. Een van de warmste avonden van het jaar was dat. We zaten met z’n tweeën op een bankje in het park en dronken water met munt. Ik had veel vragen voor Olaf. Praktische vragen, over hoe dat swingen nou precies in zijn werk gaat, en persoonlijke vragen, over hoe Brechtje en hij ooit tot deze hobby gekomen waren. Een paar weken eerder had Olaf het onderwerp voor het eerst aangesneden, tijdens een WhatsApp-conversatie. Aanvankelijk dacht ik dat hij een grapje maakte. Ik belde hem om samen te kunnen lachen. Hij leek geraakt te zijn dat ik aan zijn oprechtheid twijfelde.
‘‘Ik zit hier wel vrij intieme dingen met jou te delen, Kas, ik dacht dat daar in onze vriendschap ruimte voor was,’’ trilde zijn stem.
Ik verzekerde hem dat hij alles aan mij kon vertellen wat hij wilde en dat ik zeker begreep dat experimenten iets aan je relatie toe kunnen voegen, zolang je maar altijd op weloverwogen en invoelende wijze met elkaar in gesprek blijft. Om te laten merken dat zijn geheim bij mij in de juiste handen was, vertelde ik op mijn beurt over de praktijken die mijn vrouw en ik erop nahouden om ons liefdesleven van wat extra sjeu te voorzien. Over swingen hadden wij het weliswaar nooit gehad, maar je zou kunnen zeggen dat enige vrijzinnigheid ons niet vreemd was. Een paar uur later kreeg ik weer een nieuw berichtje van Olaf. Hij had met Brechtje overlegd en zij vroegen zich af of wij het misschien een keertje wilden uitproberen.
Naar mijn gevoel reageerde mijn vrouw net iets te happig op het voorstel, dat ik met de grootste voorzichtigheid bij haar had geïntroduceerd.
‘‘Moeten wij er niet eerst eens rustig over nadenken?’’ vroeg ik op bezorgde toon.
‘‘We denken al te veel na, lieverd. Op zo’n aparte uitnodiging moet je toch gewoon ingaan? Ik heb totaal geen idee wat ik me erbij voor moet stellen, maar dat maakt het juist zo spannend. Ik vertrouw die mensen en vind het eigenlijk best een eer dat ze ons hiervoor vragen.’’
‘‘Tja, daar zit wel iets in. Ik vind het spannend hoor, maar het is fijn dat zij ervaringsdeskundigen zijn. Ze zullen er vast alles aan doen om ons op ons gemak te stellen.’’
Ik liet Olaf weten dat de date wat ons betreft door kon gaan. Hij stelde een datum voor en zei dat hij pannenkoeken zou bakken.
‘‘Zo’n avond moet je heel gemoedelijk beginnen, dan kom je er vanzelf in.’’
Vanwege vier volle agenda’s zou het nog een kleine twee maanden duren alvorens de pannenkoekenafspraak plaats zou vinden. Het lange wachten, zo verzekerde Olaf mij, zou het nog extra spannend maken. Gelukkig kon hij wel binnenkort een avondje vrij maken om mijn vele vragen te beantwoorden. En zo belandden wij op het bankje in het park.
Illustratie: Merlijn van Bijsterveld
‘‘Hoe gaan jullie eigenlijk om met jaloezie? Want hoe goed jullie afspraken ook zijn, dat zal toch heus wel eens de kop opsteken?’’
Ik nam een slokje van het muntwater en luisterde naar wat Olaf te zeggen had.
‘‘Ik heb daar grappig genoeg vaker last van dan Brechtje. Maar zij ramt die jaloerse gevoelens er dan wel bij mij uit met haar voorbinddildo.’’
Olaf staarde mij met pretoogjes aan.
‘‘Kom op, nu geen grapjes maken,’’ zei ik, ‘‘dit lijkt me toch wel een vraag die nogal ter zake doet.’’
Olaf zuchtte.
‘‘Verdomme, ik geef het op,’’ zei hij. ‘‘Jij hebt gewonnen.’’
‘‘Gewonnen waarmee?’’
‘‘Nu kappen, Kas. Ik had me voorgenomen om de grap net zo lang vol te houden als nodig was, voor mijn part tot we met z’n vieren naakt op bed zouden liggen. Ik dacht dat ik hier goed in was, maar het is gewoon eng hoe lang jij zoiets vol weet te houden.’’
Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Een groepje joggers passeerde ons bankje, ergens blafte een hond.
‘‘Kasper,’’ sprak Olaf traag, ‘‘voor jou was het toch ook een grap?’’
De hond blafte nog een keer.
‘‘Ik neem tenminste aan,’’ lachte Olaf met een zekere opluchting, ‘‘dat al die dingen die jullie uit zouden spoken ook nergens op slaan. Echt knap, hoe je daar allemaal op kon komen.’’
Even overwoog ik in lachen uit te barsten, zodat het zou lijken alsof altijd alles goed was geweest, maar mijn mond bleef zwijgend openhangen.
‘‘O nee,’’ fluisterde Olaf met schorre stem, nadat hij mij enige tijd had aangekeken. ‘‘Ik dacht dat wij... dus jij... wat stom.’’
De datum die toch al stond hebben we maar aangehouden. Over politiek en popmuziek is alles gezegd, nerveus zijn we begonnen aan belangrijkere onderwerpen.
‘‘Ik had meerdere keren gezegd dat hij ermee op moest houden,’’ zegt Brechtje aarzelend. ‘‘Hij bleef maar herhalen dat vrienden dat doen, zulke grappen maken. Dat het een spel is dat erbij hoort.’’
‘‘Ik heb dat gewoon totaal verkeerd ingeschat,’’ zegt Olaf. ‘‘Nogmaals sorry daarvoor. En sorry dat wij zo’n saaie relatie blijken te hebben, al zouden wij niet anders willen.’’
‘‘Voor mij zullen jullie altijd swingers blijven,’’ grijnst mijn vrouw, ‘‘dat beeld krijg ik nu eenmaal niet meer uit mijn hoofd’’.
Onder de tafel voel ik een voet van Brechtje. Ze trekt hem niet meteen terug. Olaf stelt voor om gezellig met z’n allen af te gaan wassen. Haastig stapelen we de borden op en volgen hem naar de keuken.
