Casa Malaparte is een onneembare vesting, maar Anna van Gerve loodst ons binnen. " /> Casa Malaparte is een onneembare vesting, maar Anna van Gerve loodst ons binnen. " />
Asset 14

Architectuur vs. Natuur

Casa Malaparte is een huis op de uiterste punt van Capri. Het gebouw is een knooppunt van persoonlijke verhalen, filosofische opvattingen, tegenstellingen en emoties. Het wordt ook wel de Kasematte genoemd, wat zowel bunker als gekkenhuis betekent.

In 1937 reisde de Italiaanse schrijver en journalist Curzio Malaparte (1898-1957) naar Capri: het eiland waar de Sirenen met hun verleidelijke gezang schepen op de klippen lieten lopen, waar achttiende-eeuwse romantici in eenzaamheid zochten naar de krachten van de natuur, maar ook de plaats waar tachtig jaar geleden de leiders van het fascistisch regime in Italië graag bijeenkwamen. Voordat Malaparte Capri bezocht, had hij bijna twee jaar in ballingschap doorgebracht op het Zuid-Italiaanse eiland Lipari. Deze ballingschap was hem in 1933 door het fascistische bewind opgelegd, vanwege zijn openlijke kritiek op Hitler en Mussolini.

Het ontembare en het rationele

Misschien was hij impulsief, dronken door zijn herwonnen vrijheid. Misschien wist hij precies wat hij wilde. Feit is dat Malaparte een stuk grond kocht op de staart van Capri: de rotspunt Punto Massullo. Hier moest en zou hij een huis laten bouwen: Casa Malaparte. Ondanks de ligging in een beschermd natuurreservaat op het meest onbegaanbare deel van het eiland, ondanks de grote politieke onrust die Europa in zijn greep hield, de excentrieke schrijver wilde van geen wijken weten. Hij nam de rationalistische architect Libera en een lokale bouwmeester in de hand. Architectuurhistorici zijn het er nooit helemaal over eens geworden of de grootste verantwoordelijkheid voor het ontwerp van de villa aan de architect dan wel aan de schrijver moet worden toegeschreven.

Foto: lcmcgil

Zo’n zes jaar geleden zag ik voor het eerst een foto van het gebouw. Het leek een gevangenis op de meest verlaten plek van de wereld. Een man die zoiets liet bouwen - nota bene om er zelf in te gaan wonen, redeneerde ik, moest wel een klap van de mallemolen hebben gekregen.

De villa ligt als een rode bunker op de uiterste punt van een rots die ver de zee in reikt. Als het hard waait slaan de golven tegen de ramen. Vanaf de landzijde leidt een breed uitlopende trap naar een groot dakterras zonder balustrades. De schrijver gaf de voorkeur aan esthetische in plaats van functionele overwegingen. Een langwerpig wit zonnescherm van steen krult zich als een zeil over het terras.

Wat blijft fascineren is hoe natuur en architectuur, het ontembare en het rationele langs elkaar schuren, zelfs in elkaar grijpen en overlopen. De villa lijkt het ene moment van zijn rotspunt te vallen, maar het volgende moment alles om zich heen te trotseren. Deze verhouding van natuur en architectuur vormt een aanknopingspunt om dit eigenaardige gebouw te begrijpen. Het ruige landschap is allesbepalend voor deze villa, maar op zijn beurt beïnvloedt de villa evenzeer de rotsen, de zee, de lucht, het eiland.

Gebrek aan harmonie

Malaparte was een veelzijdige persoonlijkheid. Hij werd geboren in 1898 als Kurt Erich Suckert in Prato, Toscane. Zijn vader was Duits, zijn moeder Italiaans. Voor zijn ballingschap was hij redacteur van de krant La Stampa en schreef hij verschillende essays en verhalen. Later verschenen zijn bekende romans Kaputt (1944) en La Pelle (1949), waarin hij realistische beschrijvingen van de gruwelen van de oorlog afwisselde met surrealistische beelden. Daarnaast was hij oorlogscorrespondent, filmregisseur en theatermaker, zowel een publiek figuur als een eenling, fascist en later communist.

Tijdens zijn ballingschap op Lipari ontwikkelde Malaparte een romantisch-existentiële kijk op het leven. Doordat hij vast zat op het eiland, afgesneden van de rest van de wereld, begon hij na te denken over vrijheid en gevangenschap. Het menselijke bestaan was volgens hem niets meer dan een beklemming en een lijdensweg. Alleen via de poëzie en de kunst kon je hieraan ontsnappen en vrij zijn.

In een brief die hij tijdens zijn ballingschap schreef, vertelde hij dat er te veel zee en te veel lucht was voor zo’n klein eiland en zo’n rusteloze ziel. "Ik ben een foto," stelde hij, "een schilderij dat te klein is voor zo’n grote omlijsting." Volgens hem lag de oorzaak van deze scheve verhouding in het gebrek aan harmonie tussen de immense ruimte die het eiland omringde en het kleine mechaniek van het menselijke wezen. Als je hem zo hoort begrijp je ineens wat Casa Malaparte daar op dat eiland, op die rots doet. Misschien wilde hij op Capri laten zien hoe je een synthese tussen de mens en de natuur teweeg zou kunnen brengen.

In zijn roman La Pelle zit een scène die zich afspeelt in de villa. Malaparte heeft bezoek. "Heb je dit huis zelf ontworpen?" wordt hem gevraagd. "Nee," antwoordt de schrijver terwijl hij naar buiten wijst, "ik heb het landschap ontworpen." Hij cirkelde met zijn racefiets over het platform, op zijn eigen huis, hoog boven de zee, en lijkt ‘kijk dit ben ik, kijk dit is van mij’ te zeggen.

Foto uit Il Gazzettino Vesuviano

Casa matta

Malaparte wilde een huis laten bouwen dat enerzijds het modernste huis op Capri was en anderzijds een gebouw dat door en door met zijn persoon verbonden zou zijn. Het moest daarom een 'gevangenis' worden, een fort waar hij in isolement en vrijheid kon schrijven, een melancholisch, sober en ernstig gebouw.

Foto: Improvised Life

Nadat de villa voltooid was, heeft hij vaak over het huis als zelfportret geschreven. De tegenstrijdigheden van het huis vallen op hun plaats als je bedenkt dat Malaparte zelf nergens op was vast te pinnen. Het huis is zowel een gevangenis als een scheepsdek, zowel geïsoleerd als opdringerig, zowel rationeel als ongetemd. Zelfs de bijnaam die hij aan Casa Malaparte gaf, Kasematte, heeft meerdere betekenissen. In het Duits betekent het bunker, maar in het Italiaans verwijst het naar casa matta, gekkenhuis. De schrijver lijkt te zoeken naar veiligheid en controle, maar zich tegelijkertijd op de grens van het gevaarlijke te willen begeven.

Natuur als decor

Als het rustig weer is, kun je met een boot tot aan de klif varen, waarvandaan je nog een eind omhoog moet klimmen. Het rood van de gepleisterde muren loopt over in het rood van de bakstenen en staat in schril contrast met de omgeving. In de lente en in de zomer kleuren het water en de lucht helder blauw, in de herfst en in de winter worden de zee en de lucht grijzer.

Foto: Flavioromito

Foto: Francois Halard

Als het hard waait kun je alleen bij het huis komen via een zware wandeling van anderhalf uur. Je benadert Casa Malaparte dan van de achterkant, waar je naar boven naar het terras kunt. Ooit hoop ik er zelf te kunnen staan. Dan wil ik uit balans worden gebracht door het vertekenende perspectief van de trap. De trap die zo bekend werd door Le Mepris van Godard, toen Brigitte Bardot er gehuld in slechts een gele badjas vanaf schreed. Het mooiste zou zijn als ik op de eerste treden even wankel, dan overdreven diep ademhaal om vervolgens heldhaftig verder te lopen. Enige dramatiek is wel gepast bij zo’n gebouw. Helaas zijn de berichten van degenen die hebben geprobeerd het huis te bezoeken verre van hoopvol. Het gebouw is in particulier bezit en de eigenaren zijn niet gediend van grote bewonderaars.

Vooralsnog blader ik daarom met lichte melancholie door boeken gevuld met foto’s van het huis. Als ik naar de trap kijk, moet ik denken aan een amfitheater. Ik stel me voor dat ik een toeschouwer word wanneer ik op één van de treden ga zitten. Daarmee verandert de natuur in decor. Het is alsof de trap de natuur minder dreigend maakt, omdat je in staat bent om als een toeschouwer afstand te nemen. Zodra ik over het terras loop, ben ik geen buitenstaander meer, maar machthebber. Een kapitein aan dek. Hier heb ik overzicht, toren ik boven alles uit en kan niets mij nog raken.

Binnentuin

Zelfs als je plattegronden van het huis voor je hebt, als je alle beschrijvingen die je van het interieur kunt vinden zo nauwkeurig mogelijk leest en als je er foto’s bij zoekt, dan nog is het bijzonder lastig om precies te reconstrueren hoe het zou zijn als je binnen bent. Mijn gepuzzel liet ik gewillig stranden toen ik foto’s van de salon tegenkwam. Dit was genoeg, deze ruimte bevatte alles wat het gebouw in mijn verbeelding was geworden. In de salon staat niet veel meer dan een paar sobere banken. Op de grond liggen zandstenen tegels die je eerder buiten dan binnen zou verwachten. De grote rechthoekige ramen reiken van de grond tot aan het plafond en zijn voorzien van brede houten lijsten. Door deze lijsten wordt het uitzicht omgevormd tot een landschapsschilderij. De natuur is ingekaderd en daarmee als het ware tot bedaren gebracht. Het is alsof er in Casa Malaparte een machtsspel aan de gang is met de zee, de lucht en de rotsen.

Foto: Francois Halard

Ook in de inrichting van de ruimte wordt gespeeld met de tegenstelling tussen binnen en buiten. In het materiaalgebruik is een combinatie gemaakt van resten van klassieke zuilen, schijven van boomstammen, onbewerkte houten planken en glas. Langs de rand van de kamer staan plantenbakken waarin varens groeien. Tijdens de bouw is deze ruimte lange tijd onoverdekt gebleven. Malaparte en de aannemer noemden het destijds 'de binnentuin'. De natuur is gevangen in architectuur, de puzzel is compleet.

Foto: IS DESIGN

Casa Malaparte is een gebouw waar de verhouding tussen architectuur en natuur als een rode draad doorheen loopt. De grens tussen beide wordt echter nooit helder. Constant word je bewust gemaakt van het onvermogen van de mens tot totale beheersing. Door de trap als amfitheater, het terras als scheepsdek en de ramen als schilderijen, wordt een afstand tot de omgeving gecreëerd. Toch blijf je de dreiging van de natuur voelen. In de geïsoleerde villa voel je je even gevangen als vrij.

Dit is een gastbijdrage van Anna van Gerve (1986). Eerder schreef ze voor hard//hoofd het verhaal Water.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet aan denken

Niet aan denken

Aan de feesttafel zoekt Aafke van Pelt tussen de koetjes en kalfjes naar het contrast, de diepere laag in het banale. Lees meer

Illustreer jij de volgende cover van het Hard//hoofd Magazine?

Illustreer jij de volgende cover van het Hard//hoofd Magazine?

Voor ‘Ssst’, het voorjaarsnummer van 2025 van Hard//hoofd, zijn we op zoek naar illustrator die de cover van ons magazine willen maken. Lees meer

Een kus van een beer

Een kus van een beer

Nick Sens ontmoet een beer in de dierentuin en raakt gefascineerd door deze dieren. Wie of wat ervaren we als we oog in oog met een beer staan? Aan alle wezens van de metamorfose, hier en daarginds (Nastassja Martin) De bruine beer zet twee zware stappen in mijn richting en ik bevries. Het gegil en... Lees meer

Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Kunst maken in een wereld die naar de gallemiezen gaat

Kunst maken in een wereld die naar de gallemiezen gaat

Martine Bontjes doet verslag van een zoektocht naar duurzaamheid tijdens kunstresidentie SOPRA SOTTO. Lees meer

Schrijvers en beeldmakers gezocht voor ‘Ssst’, het zesde Hard//hoofd Magazine!

Schrijvers en beeldmakers gezocht voor ‘Ssst’, het zesde Hard//hoofd Magazine!

Op het moment dat je overweegt om iets te zeggen, hoor je: ‘Ssst!’ Wie fluistert dit naar je, en waarom? Fantaseer je met ons mee? Dien uiterlijk 24 augustus 2024 een pitch in voor het magazine ‘Ssst’! Lees meer

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Wie zie jij als je in de spiegel kijkt? Voldoe je aan het beeld van ‘de gemiddelde mens’, of niet? Tom Kniesmeijer vraagt zich af waarom afwijken van het gemiddelde zoveel weerzin oproept en of hét gemiddelde wel bestaat. ‘Precies op het gemiddelde past niemand’. Ik sluit mijn ogen en ben terug in de Leidsestraat.... Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

Kunstverzamelaars opgelet! Interview met Hanane El Ouardani

Kunstverzamelaars opgelet! Interview met Hanane El Ouardani

Hanane El Ouardani (1994) is de fotograaf van het prachtige, nieuwe kunstwerk dat de kunstverzamelaars van Hard//hoofd thuis gaan ontvangen. De foto komt uit de serie The Skies are Blue, the Walls are Red (2018) en Jorne Vriens (onze Chef Kunst) heeft El Ouardani geïnterviewd over haar werk. Zij gaan met elkaar in gesprek over hoe zij als fotograaf te werk gaat, hoe deze foto tot stand is gekomen en praten over smaak, tegenstellingen en het hervinden van thuis. Lees meer

Galatea 1

Galatea

Een bezoek aan een Airbnb aan zee blijkt ook een bezoek aan asfalt, beton en een cementfabriek te betekenen. Andrea Koll plaatst dit beeld in dit door haar zelf geïllustreerde, tweestemmige gedicht tegenover het beeld van de door Pygmalion uit ivoor gemaakte Galatea. Lees meer

Nieuwe Barbaren 1

Nieuwe Barbaren

Met het essay 'Nieuwe barbaren' over de Kafkaëske, sci-fi serie Severance won Jacob Koolstra in 2024 de Drift Essaywedstrijd. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst 7

Dit maakten onze 1.660 kunstverzamelaars mogelijk in 2023

Kunstverzamelaars dragen bij aan onze missie om nieuw talent te ondersteunen. We leggen graag uit hoe we de donaties in 2023 hebben besteed. Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 7

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 3)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 6

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Nooit Verzonden - wacht op titel

Afscheidsbrief aan een waardeloze dokter

Er zijn nog steeds dokters die de gezondheidsklachten van hun patiënten niet serieus nemen. Luuk Schokker schreef een openhartige brief aan één van hen. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer