Melle reageert deze week op Elon's lofzang op de 'onbaatzuchtigen' in de samenleving, en vraagt zich af hoe onbaatzuchtig zij daadwerkelijk zijn. " /> Melle reageert deze week op Elon's lofzang op de 'onbaatzuchtigen' in de samenleving, en vraagt zich af hoe onbaatzuchtig zij daadwerkelijk zijn. " />
Asset 14

Beste Elon V

Dit is de reactie op Elons brief van vorige week.

Amsterdam, 26-11-2009

Lieve Elon,

Ik breek mij het hoofd over wat ik moet met je opsomming van 'onbaatzuchtigen'. De leraren op de probleemscholen, verplegers in verzorgingstehuizen, sociale werkers in achterstandsbuurten, opvangcentra, blijf-van-m’n-lijf-huizen, psychiatrische instellingen, bejaardentehuizen. Moet ik mij schuldig voelen? Dat ik niet dergelijk werk doe, maar achter een laptop een stukje zit te schrijven? Of moet ik hen dankbaar zijn? Dat ze het werk doen dat ik niet doe? Of moet ik hen alleen prijzen voor hun inzet en opoffering?

Maar zijn deze mensen onbaatzuchtig? Wat betekent dat? Dat ze hun werk doen uit puur altruïsme? Nee, ze willen ook gewoon een boterham verdienen, simple as that. Het zijn geen heiligen. Tuurlijk, er zijn mensen met een roeping, die iets doen, omdat ze zich daartoe verplicht voelen. Die mensen heb je. En er zijn mensen met een passie. Die doen iets puur en alleen omdat ze er genoegen in scheppen. Maar er zijn denk ik ook mensen die dingen doen, ‘gewoon’ omdat het nu eenmaal is wat ze doen. Soms is het leuk, soms strontvervelend. Soms is het bevredigend en soms oersaai. Maar het is bovenal gewoon werk. Is het niet ook een beetje vreemd om, enkel en alleen omdat jij en ik dat niet doen, omdat jij en ik dagen doorbrengen in bibliotheken, iedereen die in de zorg, of in het onderwijs werkt meteen als heiligen te bestempelen?

Begrijp me niet verkeerd: ik heb waardering en bewondering voor mensen die belangrijk en vaak onzichtbaar werk doen. Die dat doen zonder zichzelf daarvoor op de borst te kloppen. Maar is een andere passie, bijvoorbeeld muziek maken, onderzoek doen of voor mijn part boekhouden, minder belangrijk, omdat het zich niet afspeelt in ‘de periferie van onze samenleving’? Ik schat mijzelf in als een tamelijk slechte leraar voor probleemkinderen, een rampzalige ziekenverzorger en een twijfelachtige sociaal werker. Dat betekent niet dat het mij niets kan schelen. Integendeel, het kan mij heel veel schelen. Ik ben alleen niet de man voor de klus. Maakt mij dat bang, trots, ijdel, gierig of egoïstisch? Wij, of laat ik voor mijzelf spreken, ik ben goed in andere dingen en het is mijn passie om die dingen naar beste kunnen te doen. We kunnen niet allemaal in een opvangcentrum werken. Ik ken mensen die wel lesgeven aan probleemkinderen en wiens passie het wel is om te werken met drugsverslaafden. Die mensen vertrouw ik dat werk toe.

En, tot slot, hoezo willen die mensen niet bij Matthijs van Nieuwkerk zitten? Ze willen wel bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel. Iedereen wil bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel, ondanks het feit dat hij steeds en aan iedereen dezelfde vragen stelt. Dat ze niet gevraagd worden, betekent nog niet dat ze de erkenning niet op prijs zouden stellen. Dat ze niet dolgraag met hun kop op TV zouden willen. Zo onbaatzuchtig is per slot van rekening niemand.

Ik kijk uit naar je antwoord.

Liefs,

Melle

Mail

Melle Kromhout

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

:Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Hard//hoofd zoekt twee getalenteerde, assertieve, breed onderlegde beelddenker (x/v/m) die de beeldredactie willen komen versterken! Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer