Asset 14

Give Compromise a Chance

We kregen post. Een opinieartikel van de hand van de Israëlische schrijver Etgar Keret (1967) over de escalerende situatie in Israël en Palestina. Omwille van de snelheid en het minimaliseren van betekenisverlies publiceerden we het bij hoge uitzondering in het Engels. Maar de Volkskrant was zo vriendelijk ons ook een Nederlandse vertaling toe te spelen.

The truth is that I sat down to write this piece for the first time a few weeks ago. Three Israeli teenagers now buried in the ground were still smiling and laughing then, and a 16-year-old Palestinian boy whose scorched corpse has since been buried in the ground too was doubtlessly hanging out with his friends at the time.
Haaretz newspaper commissioned the article for the Israel Peace Conference it had organized. In honor of that important event, Abu Mazen wrote an awesome piece and even the US President Barak Obama sent an emotional text, so of course I quickly agreed to write something as well. After all, like everyone else, I have yearned for peace for a long time now, and during those bleak weeks when it seemed farther away than ever, the only thing left to do was write about it. But when I tried to write something I found that, unlike the good days when I could turn out those longing-for-peace texts at the rate of one every two months for every daily paper that wanted to instill in its readers a bit of hope about the future of the region, when I sat down in front of the computer this time, nothing came to me.

On the surface, the security situation was stable, but with the peace talks canceled and the general sense of despair that had infected even naïve America, which had apparently also given up on the idea of a diplomatic solution in the region, it was clearly only a matter of time before a murderous act would take place, to be countered by another equally murderous act. And during those depressing, humid days, I found it hard to write an article on peace without feeling like an idiot, or at the very least, like someone completely cut off from reality.

Meanwhile, summer vacation and the Soccer World Cup games had begun, and a few days later, the familiar regional madness began, managing to be shocking, and at the same time, totally predictable. As the cannons roared and members of the Israeli government made fiery speeches, the Israel Peace Conference opened and I had the pleasure of listening to the speeches and reading the writings of many eloquent, resolute people who continued to talk about the same longed-for peace without blinking an eye, even though, or maybe because now, the earth is shaking beneath our feet.

What is it about that elusive peace so many people love to talk about, though no one has managed to bring us even a single millimeter closer to it?

A few months ago, my 8-year-old son took part in a ceremony in which all the pupils in his class were given a bible to mark the beginning of their bible studies. When the ceremony was over, all the pupils climbed onto the stage and sang a popular song about – what else – the yearning for peace. And at the end of the song, “God Gave you a Gift” (lyrics: David Halfon), the children asked God to give them only one small gift: peace on earth.
On the way home I thought a bit about that song. Unlike the other songs my son sings on Independence Day and Hanukkah commemorating battles he had fought fearlessly and the darkness he had driven away with a flaming torch, peace wasn’t something he wanted to achieve through sweat and blood; he wanted it to be given to him. As a gift, no less. And that, it seems, is the peace we long for: something we’d be very, very happy to receive as a gift free of charge. But contrary to the proven idea that we alone are responsible for our survival, peace depends on Divine Providence.

I think that my son is the second generation, if not the third, to be indoctrinated with the view that the Israeli-Palestinian conflict has been imposed on us from above. A bit like terrible weather, which we can talk about, cry about, even write songs about, but which we can’t do anything to change.

Some two years ago, as part of a special project on writers initiated by Haaretz, I interviewed the Israeli Prime Minister Benyamin Netanyahu. During the interview, I asked him what he was doing to resolve the Middle East conflict. Netanyahu answered at length, discussing the Iranian threat and the instability of other governments in the region. But when I insisted, almost childishly, in getting an answer to my original question, he admitted that he wasn’t doing anything to resolve the conflict because the conflict was unresolvable.

It turned out that Netanyahu, a courageous former officer in an elite combat unit who had faced impossible odds in battle, thinks like my son and his classmates do when it comes to peace. I don’t want to spoil the mood of my Prime Minister or a class of second grade kids, but I have a strong gut feeling that God won’t be giving us peace any time soon; we’re going to have to make an effort to achieve it on our own. And if we succeed, neither we nor the Palestinians will receive it free of charge. Peace, by definition, is compromise between sides, and in that kind of compromise, each side has to pay a genuine, heavy price, not just in territories or money, but also in a true change of worldview.

That’s why the first in a series of confidence-building steps between us and that old unrealized fantasy might be to stop using the debilitating word “peace,” which has long since taken on transcendental and messianic meanings in both the political left- and right-wings, and replace it immediately with the word “compromise.” It might be a less rousing word, but at least it reminds us every time we use it that the solution we are so eager for can’t be found in our prayers to God, but in our insistence on a grueling, not always perfect dialogue with the other side.

True, it’s more difficult to write songs about compromise, especially the kind my son and other kids can sing in their angelic voices. And it doesn’t have the same cool look on T-shirts. But in contrast to the lovely word that rolls off the tongue and demands nothing of the person saying it, the word “compromise” insists on the same pre-conditions from all those who use it: they must first of all agree to concessions, maybe even more – they must be willing to accept the assumption that beyond the just and absolute truth they believe in, another truth may exist. And in the racist and violent world we live in, even that’s nothing to scoff at.

-

Vertaling: Sondra Silverston.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Oproep: Stouten Stift en het Rode Oor 2025 1

De Stoute Stift en Het Rode Oor 2025

De jaarlijkse erotische schrijfwedstrijd Het Rode Oor en de daaraan gekoppelde illustratiewedstrijd De Stoute Stift staat weer open voor inzendingen! We zijn op zoek naar de beste erotische verhalen om naar te luisteren en vier Nederlandse en vier Vlaamse illustratoren die een beeld willen maken bij de beste verhalen van de erotische schrijfwedstrijd. Lees meer

Composthoop

Een symfonie van het kleine leven

Jesse Van den Eynden neemt je mee in de symfonie van het kleine leven dat zich afspeelt in de duisternis van de composthoop. In dit liefdevolle essay beschrijft hij hoe zijn leven steeds meer overgenomen wordt door de rottende en levende massa in zijn tuin, en hoe het slurpen, klikken en kraken van de aarde en haar bewoners een meditatieve ervaring worden. Lees meer

Auto Draft 5

Verpopping

Wanneer een rups zich in de sombere wintermaanden in haar keukenraam nestelt, koestert de hoofdpersoon in dit verhaal van Esther De Soomer voor het eerst weer gevoelens van liefde en tederheid. Lees meer

Begraaf me, alsjeblieft! Een ode aan het beestje

Begraaf me, alsjeblieft! Een ode aan het beestje

Juul Kruse introduceert de Beestjesweken. Van 16 tot 29 maart zullen alle artikelen die we op Hard//hoofd publiceren gaan over kleine kruipers, slijmerige sluipers en gladde glibberaars. Juul vertelt waar diens fascinatie met beestjes begon en waarom die begraven wil worden na diens dood. Lees meer

Eiland zonder eilandjes

Eiland zonder eilandjes

Bram de Ridder is vervangend psychiater op Bonaire. Maar hoe moet hij zich als witte zorgprofessional verhouden tot de mensen van het eiland? Lees meer

De rode draad 1

De rode draad? Dat zijn wij, voor elkaar

Jihane Chaara is geen determinist, maar vraagt zich toch af of sommige ontmoetingen in het leven wel echt toeval zijn. Wat als we allemaal volgens een rode draad met elkaar verbonden zijn, zowel in ons huidige netwerk, als ook met degenen die op magische wijze ons leven in komen? Lees meer

Huizen, omhulsels

Huizen, omhulsels

Anne Schepers had nooit gedacht dat ze een huis kon kopen. Tijdens de verbouwing denkt ze na over huizen als politiek middel, hoe het is om als sociale klimmer ruimte in te nemen en waarom dromen over een fantasiehuis een privilege is. Lees meer

Huizen, omhulsels 1

richtingen, ruimtes, rijping

Anne Ballon schreef drie gedichten over een innerlijk dialoog. Met zachte, precieze en lichamelijke beelden neemt Anne ons mee in een conflict tussen een ‘jij’ die naar geborgenheid in seksuele ervaringen zoekt en een ‘ik’ die aan dit zoeken probeert te ontsnappen. Lees meer

:Consent als verzet: brieven over consent in een koloniale wereld

Consent als verzet: brieven over consent in een koloniale wereld

Consent is complex in een wereld gevormd door koloniaal geweld. Yousra Benfquih vraagt zich in haar eerste brief aan Alara Adilow af hoe consent een instrument kan worden van verzet. Lees meer

:Oproep: Hard//hoofd Biechtlijn

Luister de collectieve biecht uit 'Ssst'!

Voor Hard//hoofd magazine 'Ssst' verzamelden we biechten; de collectieve audiobiecht luister je hier! Lees meer

Met deze column kan ik de wereldvernietigen

Met deze column kan ik de wereld vernietigen

‘Maar als ik die column nu verder schrijf’ zegt Marthe van Bronkhorst, ‘dan komt deze informatie online, en kan ik die AI op ideeën brengen.' Lees meer

Iemand die in je gelooft

Iemand die in je gelooft

Jam van der Aa ontdekte pas laat dat ze autisme heeft. Toen ze jong was herkende jeugdzorg bovendien niet de rol van autisme in de onveilige situatie bij haar thuis. Ze was gedreven en nieuwsgierig, maar lange tijd op zichzelf aangewezen. Dit essay is een pleidooi voor betere jeugdzorg en gaat over veerkracht en jezelf leren begrijpen en vertrouwen. Lees meer

Stilte

Stilte

Haren wassen bij de kapper, of een ochtendkoffie in een treincoupé. Angelika Geronymaki neemt je in dit gedicht mee langs vormen van stilte. Lees meer

Automatische concepten 87

Van mijn spreekkamer tot aan Afghanistan

In haar behandelkamer zit Jihane Chaara als forensisch psycholoog niet alleen tegenover slachtoffers, maar ook tegenover daders van dwingende controle, een vorm van huiselijk geweld. Wat is het verband tussen deze psychologische, onderdrukkende machtstructuur van een individidu als meneer X in haar spreekkamer, en het regime van de Taliban in Afghanistan? Een essay over de verbinding tussen daderschap, ontkenning, grotere structuren van vrouwenonderdrukking en verzet. Lees meer

Lieve Yas 1

Lieve Yas

'Ik ben langzamerhand gaan inzien dat voor mij de scheidslijn tussen absolute vrijheid en eenzaamheid vaag is.' Mischa Daanen schrijft een brief aan zijn ex-date, die na een lange relatie vooral toe was aan vrijblijvendheid. Kan iets wel echte liefde zijn, als je beide andere voorwaarden stelt aan een relatie? Lees meer

Schieten op de maan

Schieten op de maan

'I shot the moon, and I’ll do it again if I have to.' Julien Staartjes vindt het moeilijk te bevatten hoe de wereld letterlijk in brand staat, maar er toch vooral ogen zijn gericht op wie de grootste raket kan bouwen. Daar kan geen fictie tegenop, maar je moet het toch proberen. Lees meer

Einde Schooldag

Einde Schooldag

Leerlingen zijn als tijdelijke passanten van wie je een hoop weet, maar nooit hoe het met ze af zal lopen. 'Ze zijn open eindes', zo schrijft Engels docente Charlotte Knoors in dit persoonlijke essay over de raadselachtige verhouding tussen docent en student. Lees meer

Zo rood als een kreeft

Zo rood als een kreeft

Wanneer twee Spaanse vrienden Ferenz Jacobs uitnodigen voor een protestmars tegen toerisme in Barcelona, voelt hij zich voor het eerst weer een 'outsider'. In dit essay richt hij zich op de gevolgen van massatoerisme op de permanente bewoners. Is er een ander soort toerisme mogelijk, buiten de logica van onderdanigheid, kolonialisme en uitbuiting om? Lees meer

Ik was elf

Ik was elf

In dit verhaal onderzoekt Jochum Veenstra waar de grens tussen fictie en werkelijkheid ligt voor kinderen. En tot welk punt kan je als ouder je zoon beschermen? Lees meer

Ze willen niet dat je dit weet over ons voedselsysteem 1

Kun je liefde delen?

Marthe van Bronkhorst onderzoekt polyamorie: 'Als ik mijn hart versplinterd heb, kan ik het dan minder hard breken?' Lees meer

Lees Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Schrijf je nu in voor slechts €2,50 per maand en ontvang in september je eerste papieren tijdschrift. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer