Asset 14

Give Compromise a Chance

We kregen post. Een opinieartikel van de hand van de Israëlische schrijver Etgar Keret (1967) over de escalerende situatie in Israël en Palestina. Omwille van de snelheid en het minimaliseren van betekenisverlies publiceerden we het bij hoge uitzondering in het Engels. Maar de Volkskrant was zo vriendelijk ons ook een Nederlandse vertaling toe te spelen.


The truth is that I sat down to write this piece for the first time a few weeks ago. Three Israeli teenagers now buried in the ground were still smiling and laughing then, and a 16-year-old Palestinian boy whose scorched corpse has since been buried in the ground too was doubtlessly hanging out with his friends at the time.
Haaretz newspaper commissioned the article for the Israel Peace Conference it had organized. In honor of that important event, Abu Mazen wrote an awesome piece and even the US President Barak Obama sent an emotional text, so of course I quickly agreed to write something as well. After all, like everyone else, I have yearned for peace for a long time now, and during those bleak weeks when it seemed farther away than ever, the only thing left to do was write about it. But when I tried to write something I found that, unlike the good days when I could turn out those longing-for-peace texts at the rate of one every two months for every daily paper that wanted to instill in its readers a bit of hope about the future of the region, when I sat down in front of the computer this time, nothing came to me.

On the surface, the security situation was stable, but with the peace talks canceled and the general sense of despair that had infected even naïve America, which had apparently also given up on the idea of a diplomatic solution in the region, it was clearly only a matter of time before a murderous act would take place, to be countered by another equally murderous act. And during those depressing, humid days, I found it hard to write an article on peace without feeling like an idiot, or at the very least, like someone completely cut off from reality.

Meanwhile, summer vacation and the Soccer World Cup games had begun, and a few days later, the familiar regional madness began, managing to be shocking, and at the same time, totally predictable. As the cannons roared and members of the Israeli government made fiery speeches, the Israel Peace Conference opened and I had the pleasure of listening to the speeches and reading the writings of many eloquent, resolute people who continued to talk about the same longed-for peace without blinking an eye, even though, or maybe because now, the earth is shaking beneath our feet.

What is it about that elusive peace so many people love to talk about, though no one has managed to bring us even a single millimeter closer to it?

A few months ago, my 8-year-old son took part in a ceremony in which all the pupils in his class were given a bible to mark the beginning of their bible studies. When the ceremony was over, all the pupils climbed onto the stage and sang a popular song about – what else – the yearning for peace. And at the end of the song, “God Gave you a Gift” (lyrics: David Halfon), the children asked God to give them only one small gift: peace on earth.
On the way home I thought a bit about that song. Unlike the other songs my son sings on Independence Day and Hanukkah commemorating battles he had fought fearlessly and the darkness he had driven away with a flaming torch, peace wasn’t something he wanted to achieve through sweat and blood; he wanted it to be given to him. As a gift, no less. And that, it seems, is the peace we long for: something we’d be very, very happy to receive as a gift free of charge. But contrary to the proven idea that we alone are responsible for our survival, peace depends on Divine Providence.

I think that my son is the second generation, if not the third, to be indoctrinated with the view that the Israeli-Palestinian conflict has been imposed on us from above. A bit like terrible weather, which we can talk about, cry about, even write songs about, but which we can’t do anything to change.

Some two years ago, as part of a special project on writers initiated by Haaretz, I interviewed the Israeli Prime Minister Benyamin Netanyahu. During the interview, I asked him what he was doing to resolve the Middle East conflict. Netanyahu answered at length, discussing the Iranian threat and the instability of other governments in the region. But when I insisted, almost childishly, in getting an answer to my original question, he admitted that he wasn’t doing anything to resolve the conflict because the conflict was unresolvable.

It turned out that Netanyahu, a courageous former officer in an elite combat unit who had faced impossible odds in battle, thinks like my son and his classmates do when it comes to peace. I don’t want to spoil the mood of my Prime Minister or a class of second grade kids, but I have a strong gut feeling that God won’t be giving us peace any time soon; we’re going to have to make an effort to achieve it on our own. And if we succeed, neither we nor the Palestinians will receive it free of charge. Peace, by definition, is compromise between sides, and in that kind of compromise, each side has to pay a genuine, heavy price, not just in territories or money, but also in a true change of worldview.

That’s why the first in a series of confidence-building steps between us and that old unrealized fantasy might be to stop using the debilitating word “peace,” which has long since taken on transcendental and messianic meanings in both the political left- and right-wings, and replace it immediately with the word “compromise.” It might be a less rousing word, but at least it reminds us every time we use it that the solution we are so eager for can’t be found in our prayers to God, but in our insistence on a grueling, not always perfect dialogue with the other side.

True, it’s more difficult to write songs about compromise, especially the kind my son and other kids can sing in their angelic voices. And it doesn’t have the same cool look on T-shirts. But in contrast to the lovely word that rolls off the tongue and demands nothing of the person saying it, the word “compromise” insists on the same pre-conditions from all those who use it: they must first of all agree to concessions, maybe even more – they must be willing to accept the assumption that beyond the just and absolute truth they believe in, another truth may exist. And in the racist and violent world we live in, even that’s nothing to scoff at.


Vertaling: Sondra Silverston.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Beeldbrekers (VII): 'Kunst en sport gaan ontzettend goed samen'

'Kunst en sport gaan ontzettend goed samen'

In deze serie interviewt Hard//hoofd beeldbrekers: mensen die het kunst- en cultuurveld openbreken en de spelregels veranderen. Aflevering 7: In een oude kogelfabriek op het Hembrugterrein is sinds deze zomer Het HEM te bezoeken, ‘een nieuw huis voor cultuur’. In gesprek met Laura Kemper. Lees meer

Automatische concepten 27

Ben je wel echt verslaafd aan je smartphone?

Dagelijks besteden we eindeloos veel tijd aan onze smartphones. Sommigen wijten dat aan een verslaving. Gatool Katawazi pleit ervoor dat we onze verantwoordelijkheid nemen voor dit gedrag, en spaarzaam om te springen met het woord 'verslaving'. Lees meer

Tip: Leer elkaars taal van de liefde

Leer elkaars taal van de liefde

Kiki Bolwijn heeft een bijzondere manier van communiceren met haar vader: zonder veel woorden te wisselen begrijpen ze elkaar heel goed. Een tip om elkaars taal van de liefde te leren spreken, ook als dat soms niet de jouwe is. Lees meer

 Vega Whopperwolf

Vega Whopperwolf

Alsof je een hongerige wolf aan de soja krijgt, zo kun je de prestatie van De Vegetarische Slager zien. Het bedrijf verovert langzaam maar zeker de Europese markt voor vleesvervangers. Het nieuws in beeld door Katja Grosskinsky. Lees meer

Red zaterdag onze democratie 1

Red zaterdag onze democratie

Als terrorisme en doodsbedreigingen niet meer worden geschuwd om een racistische traditie in stand te houden, is jezelf uitspreken niet meer genoeg, ziet Naomí Combrink. De vrijheid van vergadering en de democratie staan op het spel. Lees meer

Alles vijf sterren: 15

Persoonlijke revoluties en opdringerige aansporingen

Deze week worden we blij van een eeuwenoude schoolkrant, een handig polsbandje en een kostuumdrama zoals we dat niet gewend zijn. Lees meer

Tip: Ga saneren

Ga saneren

De nachtmerrie van elke boekenliefhebber: Esmé van den Boom moet voor haar werk in de bibliotheek boeken wegdoen. Of word je hier juist ook wel zen van? Lees meer

 Mag ik nog even vangen?

Mag ik nog even vangen?

Honderden Amerikanen ontvingen eerder deze week opeens een nachtelijk berichtje van een vriend, kennis, collega... Maar die wisten op hun beurt nergens van. Oude berichten van jaren eerder werden 'gerecycled'. Het nieuws in beeld door Nastia Cistakova. Lees meer

Alles vijf sterren: Over straat in een andere wereld

Over straat in een andere wereld

Deze week worden we blij van een ontroerende, grappige bewerking van Oorlog en Vrede, een hilarische podcast over porno, en een app die hardlopen combineert met zombies. Lees meer

Column: Een brief op de schoorsteenmantel

Een brief op de schoorsteenmantel

In de jaren '70 hadden veel dertigers iets uit te vechten met hun moeder. Zo ook Trudy, die de hare speciaal daarvoor uitnodigde voor een weekend op het strand. Lees meer



Annelies van Wijk beschrijft een tragische familiegeschiedenis in de vorm van een kort verhaal. Lees meer

Poortwachters van de Homogemeenschap

Poortwachters van de homogemeenschap

Sebastiaan van der Lubbe ontmaskert het dunne laagje vernis dat we in Nederland ‘tolerantie’ noemen. Hij strijdt tegen de regenboogvlag als goedkoop fashion statement en vóór de regenboogvlag als pleitbezorger van inclusiviteit. Lees meer

 Wie stoot koning Netflix van de bank?

Wie stoot koning Netflix van de bank?

Voor koning Netflix staat er veel op het spel. Het is dringen geblazen voor de troonopvolgers. Het nieuws in beeld door Jente Hoogeveen. Lees meer

Filmtrialoog: Light Of My Life 1

Light Of My Life

Onze redacteuren werden meegesleept in de vlucht van Casey Affleck en zijn filmdochter in 'Light of my Life'. Lees meer

Hard//talk: Een spelletje memory voor de Alzheimervereniging

Een spelletje memory voor de Alzheimervereniging

Met enige verbazing ziet Vivian Mac Gillavry hoe goede doelen geld ophalen met acties die patiënten zelf vaak niet meer kunnen uitvoeren. Lees meer

Stort jezelf in een crisis zónder er sterker uit te komen 1

Stort jezelf in een crisis zónder er sterker uit te komen

Intenties om (nog) gelukkiger/gezonder/succesvoller te leven? Filosofe Lieke Knijnenburg onthult hoe de kapitalistische samenleving deze intenties in ons programmeert, en hoe we ertegen in opstand kunnen komen. Een bevrijdend essay over tijdverspilling, zelfverwoesting en liefde. Lees meer

Tip: Neem geen kat 1

Neem geen kat

Eva van den Boogaard heeft een kat. Een hele mooie, die het goed doet op Instagram. Maar toch had ze hem liever niet gehad. Een tip om niet onwillekeurig te gaan houden van een dier. Lees meer

 Een bezegeld lot in een verzegelde trailer

Een bezegeld lot in een verzegelde trailer

Zodra de trailer verzegeld werd, waren de 39 Chinese migranten die zich erin hadden verstopt kansloos. Het nieuws in beeld door Rob Worst. Lees meer

Alles vijf sterren 2

Zo komen we de herfst wel door

Deze week worden we blij van een ouderwetse spelletjesavond (bij jou thuis), het elegie van Kate Tempest en een fotoarchief. Lees meer

Column: Joh wat origineel

Joh wat origineel

Iduna Paalman had een zinnelijke droom over iemand die niet haar vriend is. Wat moet ze daarvan maken? Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5