tickets
Asset 14

Give Compromise a Chance

We kregen post. Een opinieartikel van de hand van de Israëlische schrijver Etgar Keret (1967) over de escalerende situatie in Israël en Palestina. Omwille van de snelheid en het minimaliseren van betekenisverlies publiceerden we het bij hoge uitzondering in het Engels. Maar de Volkskrant was zo vriendelijk ons ook een Nederlandse vertaling toe te spelen.

The truth is that I sat down to write this piece for the first time a few weeks ago. Three Israeli teenagers now buried in the ground were still smiling and laughing then, and a 16-year-old Palestinian boy whose scorched corpse has since been buried in the ground too was doubtlessly hanging out with his friends at the time.
Haaretz newspaper commissioned the article for the Israel Peace Conference it had organized. In honor of that important event, Abu Mazen wrote an awesome piece and even the US President Barak Obama sent an emotional text, so of course I quickly agreed to write something as well. After all, like everyone else, I have yearned for peace for a long time now, and during those bleak weeks when it seemed farther away than ever, the only thing left to do was write about it. But when I tried to write something I found that, unlike the good days when I could turn out those longing-for-peace texts at the rate of one every two months for every daily paper that wanted to instill in its readers a bit of hope about the future of the region, when I sat down in front of the computer this time, nothing came to me.

On the surface, the security situation was stable, but with the peace talks canceled and the general sense of despair that had infected even naïve America, which had apparently also given up on the idea of a diplomatic solution in the region, it was clearly only a matter of time before a murderous act would take place, to be countered by another equally murderous act. And during those depressing, humid days, I found it hard to write an article on peace without feeling like an idiot, or at the very least, like someone completely cut off from reality.

Meanwhile, summer vacation and the Soccer World Cup games had begun, and a few days later, the familiar regional madness began, managing to be shocking, and at the same time, totally predictable. As the cannons roared and members of the Israeli government made fiery speeches, the Israel Peace Conference opened and I had the pleasure of listening to the speeches and reading the writings of many eloquent, resolute people who continued to talk about the same longed-for peace without blinking an eye, even though, or maybe because now, the earth is shaking beneath our feet.

What is it about that elusive peace so many people love to talk about, though no one has managed to bring us even a single millimeter closer to it?

A few months ago, my 8-year-old son took part in a ceremony in which all the pupils in his class were given a bible to mark the beginning of their bible studies. When the ceremony was over, all the pupils climbed onto the stage and sang a popular song about – what else – the yearning for peace. And at the end of the song, “God Gave you a Gift” (lyrics: David Halfon), the children asked God to give them only one small gift: peace on earth.
On the way home I thought a bit about that song. Unlike the other songs my son sings on Independence Day and Hanukkah commemorating battles he had fought fearlessly and the darkness he had driven away with a flaming torch, peace wasn’t something he wanted to achieve through sweat and blood; he wanted it to be given to him. As a gift, no less. And that, it seems, is the peace we long for: something we’d be very, very happy to receive as a gift free of charge. But contrary to the proven idea that we alone are responsible for our survival, peace depends on Divine Providence.

I think that my son is the second generation, if not the third, to be indoctrinated with the view that the Israeli-Palestinian conflict has been imposed on us from above. A bit like terrible weather, which we can talk about, cry about, even write songs about, but which we can’t do anything to change.

Some two years ago, as part of a special project on writers initiated by Haaretz, I interviewed the Israeli Prime Minister Benyamin Netanyahu. During the interview, I asked him what he was doing to resolve the Middle East conflict. Netanyahu answered at length, discussing the Iranian threat and the instability of other governments in the region. But when I insisted, almost childishly, in getting an answer to my original question, he admitted that he wasn’t doing anything to resolve the conflict because the conflict was unresolvable.

It turned out that Netanyahu, a courageous former officer in an elite combat unit who had faced impossible odds in battle, thinks like my son and his classmates do when it comes to peace. I don’t want to spoil the mood of my Prime Minister or a class of second grade kids, but I have a strong gut feeling that God won’t be giving us peace any time soon; we’re going to have to make an effort to achieve it on our own. And if we succeed, neither we nor the Palestinians will receive it free of charge. Peace, by definition, is compromise between sides, and in that kind of compromise, each side has to pay a genuine, heavy price, not just in territories or money, but also in a true change of worldview.

That’s why the first in a series of confidence-building steps between us and that old unrealized fantasy might be to stop using the debilitating word “peace,” which has long since taken on transcendental and messianic meanings in both the political left- and right-wings, and replace it immediately with the word “compromise.” It might be a less rousing word, but at least it reminds us every time we use it that the solution we are so eager for can’t be found in our prayers to God, but in our insistence on a grueling, not always perfect dialogue with the other side.

True, it’s more difficult to write songs about compromise, especially the kind my son and other kids can sing in their angelic voices. And it doesn’t have the same cool look on T-shirts. But in contrast to the lovely word that rolls off the tongue and demands nothing of the person saying it, the word “compromise” insists on the same pre-conditions from all those who use it: they must first of all agree to concessions, maybe even more – they must be willing to accept the assumption that beyond the just and absolute truth they believe in, another truth may exist. And in the racist and violent world we live in, even that’s nothing to scoff at.

-

Vertaling: Sondra Silverston.

Mail

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Tip: Wees een exoot

Wees een exoot

Eva van den Boogaard ontwaakt in een onbekend huis. Is zij hier de vreemdeling? Of is het vooral vreemd dat haar gastheer haar dat laat denken? Een tip om je niet neer te leggen bij xenofobie. Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan