Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
The Wire: hardste rap en tederste poëzie
✩✩✩✩✩
Ruby Sanders
'In de marketing staan tegenover de 'early adopters' de zogenaamde 'laggards': mensen die iets nieuws pas wanneer het alweer bijna uít de mode is, omarmen. Zo overweeg ik momenteel om Netflix te nemen (vooral omdat mijn schoonzusje een vierde persoon nodig heeft om een abonnement te delen). Maar voordat ik daaraan begin, kijk ik de fenomenale serie The Wire, die liep van 2002 tot 2008 en gaat over misdaad, corruptie, media en politiek in de Noord-Amerikaanse stad Baltimore. Sinds The Sopranos heb ik niet meer zó vaak buiten het kijken om aan fictieve personages gedacht. Omar, McNulty en Stringer (Idris Elba!) dwalen door mijn hoofd. De dialogen zijn de hardste rap en de tederste poëzie ineen. Er laat bij zijn heeft als groot voordeel dat er altijd wel wat prachtigs op je wacht. Nog één seizoen te gaan.'
Veronica Mars: kinderen van het millenium
✩✩✩✩✩
Daan Steinebach
'Eén van de favoriete onderwerpen in het almaar uitdijende corpus aan Millenial-essayistiek is de invloed op onze generatie van twee series: jaren-negentig-sitcom Friends, en Lena Dunham’s onvolprezen ego-document Girls. Nou is de eerste, als je het mij vraagt, de kapitalistische verbeelding van een klasseloze samenleving (als je het negeert, is het er niet): welgestelde New Yorkse eind-twintigers spenderen een aanzienlijk deel van hun kennelijk oneindige vrije tijd in een oh zo Amerikaanse (lees, met alle respect: afzichtelijke) koffietent en leven zich uit in onverschilligheid, navelstaren en desinteresse. Girls is zich daarentegen maar al te bewust van seksisme, klasse en kapitalisme, maar dan omdat deze eveneens hangende, artistieke twintigers verbolgen zijn over het feit dat ze die Friends-koffietent niet kunnen betalen (dat ben ik ook, trouwens).
Daartussenin verdient Veronica Mars een plaats aan het pantheon – de serie uit halverwege de jaren nul over high school-studente maar eigenlijk hyperintelligente private investigator Veronica in small town, extreem-rijk-tegen-echt-arm Californië. Verteld als een film noir misdaaddrama navigeert de (verfrissend, voor een vrouw uit Hollywood) intelligente Veronica de sociale complexiteit van klasse, ras en seks. Op momenten is het cliché, maar misschien juist daardoor wel herkenbaar als representatie van de echte wereld – en eindelijk niet in een koffietent.'
Savannah Bay: bruisende, lokale boekhandel
✩✩✩✩✩
Yentl van Stokkum
'Een van de mooiste dingen in de wereld vind ik de kleine, lokale boekhandel. Iedere zichzelf respecterende stad heeft er wel een. Meestal verstopt in een zijstraat van het bruisende centrum en over het algemeen uitgerust met betrokken personeel dat van lezen houdt. Mijn aller-lievelings onder deze lievelingen is Savannah Bay. Verstopt in de Telingstraat, in het Centrum van Utrecht, begon Savannah Bay in 1975 onder een andere naam als feministische boekhandel. Vandaag de dag specialiseert de winkel zich in boeken over genderstudies en homoseksualiteit. Soms lees ik artikelen over hoe veel mensen meer mannelijke dan vrouwelijke schrijvers lezen. Zelf denk ik dat het aan Savannah Bay te danken is dat mijn boekenkast voor het merendeel bestaat uit spannende hedendaagse vrouwelijke schrijvers. Los daarvan is het een heerlijke, bruisende en prachtige parel.'
Beeld: still uit Veronica Mars
